አቡ ዩስራ - ንጽጽራዊ አስተምህሮ

ክርስቲያኖች ቁርኣን (3፡178) በመጥቀስ፡- "የእስልምናው አምላክ ለሰው ልጆች መዳን አይጨነቅም፤ ሰዎች እንዲድኑም እድል አይሰጥም። ይልቁንም አዘናግቶ በማቆየትና ኃጢአት እንዲጨምሩ በማድረግ፣ የንስሐ ጊዜ አሳጥቶ ለገሃነም ይዳርጋቸዋል። የኛ አምላክ ግን ማንም እንዳይጠፋ ይታገሳል" የሚል ክስ ያቀርባሉ። "እነዚያ የካዱት ሰዎች እነርሱን ማዘግየታችንን ለነፍሶቻቸው ደግ ነገር ነው ብለው አያስቡ፡፡ እነርሱን የምናዘገያቸው ኃጢኣትን እንዲጨምሩ ብቻ ነው፡፡ ለነሱም አዋራጅ ስቃይ አላቸው፡፡" ( አል-ዒምራን 3፡178) መልስ፡ 1)የቁርኣኑ አንቀጽ እየተናገረ ያለው መልእክቱ በግልጽ ደርሷቸው፣ እውነታውን በልቦናቸው እያወቁ፣ ሐቁን ላለመቀበል "አሻፈረኝ" ብለው በእልከኝነት በክህደታቸው ስለሚዘወትሩ ሰዎች ብቻ ነው።ይህ ባይሆንና አንቀጹ እስልምናን ባልተቀበሉ ሰዎች ሁሉ ላይ የሚሰራ አጠቃላይ ሕግ ቢሆን ኖሮ፣ ማንም ሰው ተመልሶ ወደ እስልምና አይመጣም ነበር። ምክንያቱም የተሰጣቸው ጊዜ እንዲጠፉ እንጂ እንዲድኑ ካልሆነ፣ መጀመሪያ ካመኑት ሰዎች ውጪ አዲስ የሚድን (የሚሰልም) ሰው አይኖርም ነበር። በተግባር ግን እያየን ያለነው ከነብዩ (ሰ.ዐ.ወ) ጊዜ ጀምሮ እስካሁን ድረስ ብዙዎች የተሰጣቸውን ጊዜ ተጠቅመው እውነቱን ሲረዱ ወደ እስልምና ሲመጡ ነው። ስለዚህ አንቀጹን ሁሉንም ከሃዲ እንደሚመለከት አድርጎ ማቅረብ ፈጽሞ የተሳሳተ አረዳድ ነው። አንቀፁ በጭራሽ ሁሉንም ከሃዲ አይመለከትም። የሚሰራው እውነቱ እንደ ፀሀይ አብርቶላቸው፣ ልባቸው እያወቀው በስልጣን፣ በኩራት ወይም በእልህ "አንቀበልም" ብለው በሚያምፁት (በዘመኑ እንደነበሩት አቡ ጃህል ወይም እንደ ፈርዖን ባሉ) እልከኞች ላይ ብቻ ነው። አላህ እነዚህን ሰዎች በራሳቸው ምርጫ ይተዋቸዋል። እውነቱን ለማወቅ ለሚፈልገው፣ ቅን ልቦና ላለው ወይም ባለማወቅ ለተሳሳተው አብዛኛው ሰው ግን፣ የሚሰጠው ተጨማሪ ጊዜ የንስሐ (የተውባ) እና ወደ ቀጥተኛው መንገድ የመመለሻ ትልቅ መለኮታዊ እድል ነው። 2) አላህ የሰው ልጆች እንዲድኑ ስለሚፈልግ ንስሐ የሚባል እድል ሰጥቶናል፤ ይህን እድል መጠቀም ወይም አለመጠቀም ደግሞ የኛ ምርጫ ነው። በተደጋጋሚ "አሻፈረኝ" ስንል ግን ባለንበት መስመር ይተወናል (ጊዜ ይሰጠናል)። በዚያም ወንጀላችን እየበዛ ልክ እንደ ፈርዖን ልባችን ይደነድናል፤ አምላክን እያመፅን ሲደላን ደግሞ ያላወቀብን፣ ያላየንና ምንም ነገር የማያደርገን ይመስለናል። ቀኑ ሲደርስ ግን መመለሻ አናገኝም፤ ምክንያቱም አውቀን ያጠፋን ነንና።አላህ አዛኝነቱን እና መሐሪነቱን ከሚያሳይባቸው ነገሮች አንዱ፣ ባጠፋን ቁጥር ወዲያውኑ መቅጣት እየቻለ ማለፉ ነው። ቁርኣን 35፡45፦ "አላህም ሰዎችን በሠሩት ኃጢአት ቢቀጣ ኖሮ፣ በምድር ጀርባ ላይ ምንም ተንቀሳቃሽ ባልተወም ነበር፡፡ ግን እስከ ተወሰነ ጊዜ ያቆያቸዋል..." ቁርኣን 18፡58፦ "ጌታህም መሐሪ የእዝነት ባለቤት ነው፡፡ በሠሩት ኃጢአት ቢቀጣቸው ኖሮ ቅጣትን ለእነሱ ባስቸኮለ ነበር፡፡ ግን ለእነሱ የተቀጠረ ጊዜ አላቸው..." ዝም ይለናል፤ የሱን ዝምታ ግን እኛ የምንረዳበት መንገድ ወሳኝ ነው። "ምንም አይመጣብኝም" የምንል ከሆነ በዝምታው ጊዜ ይሰጠናል ፣ ባይወደውም በራሳችን ላይ ወንጀል እያከማቸን እንቆያለን፤ የንስሐ በር ይዘጋብናል፣ ድንገትም ሞት መጥቶ ይወስደናል። "ተመቸኝ፣ ዝም አለኝ፣ ትክክል ባልሆን እኮ ዝም አይለኝም ነበር " ብላችሁ በኃጢአት ላይ አትዘውትሩ፤ "ለነፍሶቻቸው ደግ ነገር ነው ብለው አያስቡ" የተባለውም ለዚህ ነው። 3) መጽሐፍ ቅዱስ ሰዎች እውነትን በተደጋጋሚ ሲክዱ፣ ፈጣሪ በገዛ ፍላጎታቸው እንደሚተዋቸውና ልባቸውን እንደሚያደነድን ያሳያል። የፈርዖን ልብ መደንደን ዋነኛው ማሳያ ነው። ፈርዖን ተአምራትን አይቶ እውነት መሆኑን ከተረዳ በኋላም በተደጋጋሚ እምቢተኛ በመሆኑ፣ እግዚአብሔር ልቡን አደነደነው። ዘጸአት 9፡12፦ "እግዚአብሔርም የፈርዖንን ልብ አደነደነ፥ እግዚአብሔርም ለሙሴ እንደ ተናገረው አልሰማቸውም።" ​ዘጸአት 10፡20፦ "እግዚአብሔር ግን የፈርዖንን ልብ አደነደነ፥ የእስራኤልንም ልጆች አልለቀቀም።" ​ዘጸአት 10፡27፦ "እግዚአብሔር ግን የፈርዖንን ልብ አደነደነ፥ ሊለቃቸውም አልወደደም።" ​ዘጸአት 11፡10፦ "...እግዚአብሔርም የፈርዖንን ልብ አደነደነ፤ የእስራኤልንም ልጆች ከምድሩ አልለቀቀም።" ሮሜ 1፡28፦ "እግዚአብሔርን ለማወቅ ባልወደዱት መጠን እግዚአብሔር የማይገባውን ያደርጉ ዘንድ ለማይረባ አእምሮ አሳልፎ ሰጣቸው።" ​ኢሳይያስ 6፡10፦ "በዓይናቸው እንዳያዩ፥ በጆሮአቸውም እንዳይሰሙ፥ በልባቸውም እንዳያስተውሉ፥ ተመልሰውም እንዳይፈወሱ የዚህን ሕዝብ ልብ አደንድን..."