متروکه

کتاب چراغ‌ها را من خاموش می‌کنم و شرم هم یه جورایی در مورد همین موضوعه‌. در مورد زن‌هایی که انقدر خودشون رو وقف همراهی و «کدبانویی» برای اون زندگی و بچه‌هاشون می‌کنن که یه جایی به خودشون میان می‌بینن عمرشون رفت و اونا موندن و یه عمر حسرت. من به نظرم ابدا هیچ چیز توی دنیا ارزش اینو نداره که تو توی ۴۰ ۵۰ سالگیت حسرت کارای نکرده رو داشته باشی. دیگه گرد و خاک خونه و لقمه بچه و حرف مردم که برن درشونو بذارن :)))