متروکه

اصن یکی از اتفاقاتی که بعد از جنگ برای من افتاده اینه که به محض این که حرف جنگ میاد وسط، به محض این که یکی گوشی دست میگیره شروع میکنه اخبار بلند بلند خوندن، به محض این که ویدیو پلی میکنن توی صورتت که تو آگاهانه انتخاب کردی که نبینی و در جریانش نباشی، پا میشم میرم. و جدی برخورد میکنم باهاشون در موردش. یعنی اون سری بابای خودم شروع کرد از جنگ حرف زدن بهش گفتم بابا بیخیال، گوش نکرد پاشدم رفتم توی اتاق خواهرم و تا عصر که میخواستیم بریم بیرون از اتاق بیرون نیومدم. علتشم اینه که دیگه بعد از ۶ ماه به دوش کشیدن حواشی جنگ، واقعا فهمیدم نه با بحث کردن ما و تیکه پاره کردن همدیگه چیزی عوض میشه (اگه بدتر نشه)، نه اصن معنی داره خوندن اخبار یه سری ادم موجی که ثانیه به ثانیه حرفشون عوض میشه. و من تصمیم گرفتم تا وقتی بغل خونه‌م رو بمب نزنن دیگه اخبار نخونم. باز با همه این توصیفات، با همه جدیتی که من هر بار با این موضوع برخورد کردم، یکی به خودش اجازه میده امروز صبح بهم زنگ بزنه اخبار بریزه روی سرم.