متروکه

من گاهی روزا، زندگی می‌کنم که برسم به این لحظه از روز، یا بهتر بگم، این لحظه از شب. اون لحظه‌ای که همه کارات تموم شده، و میدونی دیگه هیچکس باهات کاری نداره و مطلقا میتونی برای خودت وقت بذاری. اون لحظه‌ای که نه دیگه از سر کار تماس می‌گیره، نه دیگه آدمای زندگیت نیاز به توجه دارن و نه خودت کاری هست که بتونی انجام بدی. عاشق اون تیکه‌ از شبم که یکی یکی چراغ‌ها رو خاموش می‌کنم، به جاش نورهای ملایم زرد روشن می‌کنم، شروع می‌کنم مسواک زدن، شستم صورتم و ... بعد میام دقیقا همین‌جایی که زاویه عکس هست می‌شینم، و در حالیکه توی گوشم داره «آرزوهای بزرگ» پلی میشه روتینم رو انجام میدم. انگار که ده پونزده دقیقه توی روز، مطلقا مال خودمه، فارغم از دنیا، به هیچی فکر نمی‌کنم جز خنکی این کرما روی پوستم، جز این که آخیییش یه روز دیگه هم تموم شد، جز این که چقدر دوست دارم این داستان رو ... بعدش هندزفری رو از گوشم در میارم، روی تخت رو میزنم کنار، عاشق تخت مرتب منظمم، خیلی خوشم میاد وقتی مرتبه و شب میام یه گوشه‌ش رو میزنم کنار، گوشه خودم رو، و برای خودم جا باز می‌کنم. و شروع می‌کنم به خوندن یه کتاب متنی. کمک میکنه چشمام سنگین شه ...