از آنِ ما!

امروز دهمین سالگرد تموم شدن آخرین جلسه‌ی پرتودرمانی من و بسته شدن پرونده‌ی سرطانه. البته که اسمش رفت و هرچیزی که تونست‌ رو جا گذاشت و‌ موندگار کرد. سرطان واقعا شورش بدنت علیه خودته. کاری از دستت برنمیاد و یک‌دفعه بیگانگی بدنت رو که قراره اولین پناهت باشه رو احساس می‌کنی. فکر می‌کنی از خودت جدا افتادی و دور شدی و این تا مدت‌ها ادامه داره و داره و داره... به هرحال از خودم ممنونم برای اون‌ سال‌ها و همه‌ی این سال‌ها که طی شد و دوام آوردم. 🤍✨