از آنِ ما!

با خودت مثل یک مربیِ حامی حرف بزن؛ حتی وقتی اوضاع ترسناکه، حتی وقتی این لحظه واقعا سخته. سکوت کردن در برابر خودمون نه ترس رو کمتر می‌کنه، نه از سختیِ این لحظه کم می‌کنه. اون بخش‌های ترسیده و درمانده‌ی وجودمون، مخصوصا وقتی تحت فشار یا در حال درد کشیدن هستیم، بیشتر از هر زمان دیگه‌ای به این صدای حامی نیاز دارن. ⛅️

بعضی تصمیم‌ها بهترین راهی بودن که ذهنت برای بقا در اون لحظه بلد بوده. شاید امروز بهشون نگاه کنی و بگی «نباید این کار رو می‌کردم»، اما شاید همون تصمیم، نسخه‌ی اون روزِ تو رو از فروپاشی نجات داده.

این خیلی خیلی بهم حس خوبی داد و هرچقدر تلاش کردم نشد این حس خوب رو توی ترجمه‌ش بیارم. واقعا باید همینجوری که هست خونده بشه. خیلیی زیبا بود برام، خیلی!✨

بهبود پیدا کردن به این معنی نیست که درد‌ها کامل از بین برن. به این معنیه که دیگه درد نمی‌تونه کنترلت کنه. - بهبود، فرایندی از تغییر دادن رابطه‌مون با درد و رنجه.

یادآوری امروز: 💫✨

وقتی یک‌نفر تحت فشاره، اینکه بهش بگی: «از پسش برمیای.» خیلی کمک‌کننده‌تر از اینه که بگی: «این که چیزی نیست.» وقتی سختیِ آدم‌ها رو کوچک می‌شماریم، درواقع تجربه‌شون رو نادیده می‌گیریم. اما تشویق و دلگرمی، باور آدم‌ها به توانایی‌شون برای کنار اومدن با شرایط رو تقویت می‌کنه. حمایت کردن یعنی درد آدم‌ها رو انکار نکنی؛ کمکشون کنی راهشون رو از دل اون درد پیدا کنن.

این ویدئو خیلی خیلی برای من مهم و ارزشمند بود. برای همین ترجمه‌ش کردم تا هرکسی که در این لحظه بهش نیاز داره ببینتش و شاید براش کمک‌کننده باشه. مخصوصا مادرها🤍 : https://www.instagram.com/reel/Danr-jvvUU5/?igsh=MW94OGVoZzVscXRqaQ==

اوایل دهه‌ی بیست زندگی‌ام، یه لیست نوشتم از کارهایی که دلم می‌خواست توی زندگی انجام بدم؛ کارهای بلندپروازانه. بانجی جامپینگ برم. یه فیلم بسازم. یه کسب‌وکار راه بندازم. از این جور چیزها. بعضی‌هاش رو انجام دادم، اما بیشترشون هیچ‌وقت اتفاق نیفتادن. با این حال، وقتی برمی‌گردم و بهش نگاه می‌کنم، می‌بینم ارزش واقعی اون لیست این نبود که تیک بخوره؛ این بود که بهم یاد داد دنبال ایده‌های بزرگ برم، حتی اگه هیچ‌وقت به همون شکلی که تصور می‌کردم محقق نشن. خیلی از رویاهایی که بهشون نرسیدم، فقط شکلشون عوض شد و من رو به مسیرهای دیگه‌ای بردن؛ مسیرهایی که شاید هیچ‌وقت از اول نمی‌تونستم تصورشون کنم. قرار نیست به همه‌ی رویاهات برسی. مهم اینه که دست از رویا داشتن برنداری. چون با هر چیزی که یاد می‌گیری و هر تجربه‌ای که پشت سر می‌ذاری، خواسته‌هات هم تغییر می‌کنن. رویاهای قدیمی، رویاهای تازه‌ای می‌سازن. و بالاخره، یه روز، یکی از همین رویاهای پخته‌تر، زمان خودش رو پیدا می‌کنه و به واقعیت تبدیل می‌شه. 🍃

۶ ماه گذشت. به روزی که به قبل از اون بر‌نمی‌گردیم. مهم‌تر این است که دلمان گنجینه‌ی نام‌های دی‌ماه باشد. صندوقچه‌ی یادها، صداها، نگاه‌ها.

اگر فکر می‌کنید می‌تونه برای کسی مفید باشه، خوشحال می‌شم این پیام‌ها رو به اشتراک بذارید. شاید بتونیم با هم قدم‌به‌قدم روی فرهنگ اتاق درمان کار کنیم و بیشتر یاد بگیریم.🤍💫

واقعا شماره‌ی یک و چهار خیلی مهم هستن. میدونم خیلییی دوست داریم که از همون ابتدا نتایج مثبت رو ببینیم ولی این واقعا زمان می‌بره و نیاز به صبوری داره. ایجاد رابطه‌ی درمانی و اعتماد هم واقعا در مسیر درمان اتفاق می‌افته. من می‌تونم از جلسه‌ی اول به شما بگم می‌تونید به من اعتماد کنید ولی این در طی جلسات شکل می‌گیره. و از اهمیت گفت‌و‌گو کردن غافل نشید. درمورد احساساتتون در ارتباط با درمانگرتون صحبت کنید. خشم، ناراحتی، غم… بیان کردن این احساسات و صحبت درموردشون، به روند درمان کمک می‌کنه. 🌿

۵: ممکنه سال‌ها درباره یه مشکل فکر کرده باشی و هنوز دقیقا همون جایی باشی که همیشه بودی. چون فهمیدن، لزوما به معنی تغییر کردن نیست. ۶: یه تراپیست خوب فقط سرش رو به نشونه تأیید تکون نمی‌ده تا حرف‌هات تموم بشه. گاهی دقیقا همون چیزی رو نشونت می‌ده که مدت‌هاست با دقت از کنارش رد می‌شی. معمولا از همون‌جا کار واقعی شروع می‌شه. ۷: و شاید یکی از غافلگیرکننده‌ترین بخش‌های تراپی این باشه که اصل ماجرا حرف زدن نیست. دیدن و متوجه شدنه. اینکه چه کارهایی رو مدام تکرار می‌کنی. چه داستان‌هایی درباره خودت برای خودت تعریف می‌کنی. و چه الگوهایی، بی‌سروصدا، دارن زندگیت رو هدایت می‌کنن. تراپی احتمالا تا سه‌شنبه آینده زندگیت رو زیرورو نمی‌کنه. همه جواب‌ها رو هم بهت تحویل نمی‌ده. و قطعا قرار نیست به جای تو کار سختش رو انجام بده. اما شاید کمکت کنه الگوهایی رو ببینی که سال‌ها، بدون ‌اینکه متوجهشون باشی، مسیر انتخاب‌ها و رابطه‌هات رو شکل داده بودن. جدی می‌گم.

قبل از اینکه تراپی رو شروع کنی چندتا چیز رو درنظر بگیر: ۱: قرار نیست تراپیستت توی ۵۰ دقیقه زندگیت رو درست کنه. خیلی از الگوهای آسیب‌رسان ما سال‌هاست همراهمون بودن، پس این مسیر نیاز به استقامت، صبوری و پشتکار زیادی داره. ۲: ممکنه با این اطمینان وارد جلسه بشی که دقیقا می‌دونی مشکلت چیه. بعد از چند جلسه، یهو ببینی اصلا داستان از یه جای دیگه‌ست. این خیلی بیشتر از چیزیه که مردم فکر می‌کنن اتفاق می‌افته. ۳: بعضی جلسه‌ها حس می‌کنی خیلی مهم بودن. بعضی‌ها هم انگار فقط درباره اتفاق‌های هفته‌ت حرف زدی. قسمت اعصاب‌خردکنش اینه که معمولا همون موقع نمی‌فهمی کدوم جلسه واقعا تاثیرگذار بوده. خیلی وقت‌ها تازه بعدا متوجه‌ش میشی. ۴: تو داری با یه آدم غریبه آشنا می‌شی. اون هم داره با یه آدم غریبه آشنا می‌شه. اعتماد توی جلسه اول ساخته نمی‌شه. شاید جلسه سوم، وقتی یه چیزی رو ناخواسته به زبون میاری که اصلا قصد نداشتی درباره‌ش حرف بزنی.

اگر هیچ‌وقت روبه‌روی چیزی بزرگ‌تر از خودمون نایستیم، ممکنه کم‌کم باورمون بشه که خودمون بزرگ‌ترین چیزی هستیم که وجود داره.✨ : همه‌مون به یک یادآور دائمی نیاز داریم که بهمون بگه دنیا قبل از ما وجود داشته و قراره بعد از ما هم وجود داشته باشه.

بچه‌ها این خانوم انرژی خیلی قشنگی رو به من منتقل می‌کنه. اگر یوگا می‌کنید حتما به ویدئوهاش سر بزنید. : https://youtu.be/FvaE0KofQEA?is=aWyRxHvohlsoUCpN

رونالدو برای من الگوی زندگیه. اصلا برای همینه که عاشق فوتبالم. اعجازِ خواستن. اعجازِ شدن. اعجازِ تلاش برای بهتر شدن و دیدن نتیجه. حرکت به سمت ساختن. رونالدو برای من معنای تمام این جمله‌هاست: می‌خوام، با تمام توانم تلاش می‌کنم و می‌شه. می‌خوام، پا پس نمی‌کشم و تا آخرین لحظه ادامه می‌دم و میشه. من از رونالدو یاد گرفتم. از رونالدو یاد می‌گیرم. الگوی من برای ادامه دادنه. برای خسته نشدن. برای پیش‌ رفتن. از فعل گذشته استفاده نمی‌کنم چون یادم می‌مونه این تلاش‌ها رو. یادم می‌مونه چطور تبدیل به کسی شد که می‌خواست. که دنبالش بود. که آرزوش بود. یادم می‌مونه بخش بزرگی از زندگیم رو با این اعجاز زندگی کردم. • خداحافظ بهترینِ تمام دوران‌ها 🤍✨

توی این روزها بازهم دیدنش انتخاب خوبی نبود.😁 ولی نتونستم که نبینم، انقدر که برام خاص بود این سریال. اگر آمادگی غم عمیق رو دارید شروعش کنید. + من هرچیزی که بندیکت کامبربچ بازی کرده رو دیدم، ولی نگم از این نقش. نگم از این سریال. فوق‌العاده بود!

واقعا اگه دست من بود سریال Patrick Melrose رو کلاس آموزشی می‌کردم تا همه ببینن. از اون سریال‌هاییه که بعد از هر قسمت فقط دلت می‌خواد بشینی و درباره‌ش حرف بزنی و تحلیلش کنی. پر از شرم، پر از تروما، پر از تلاش برای بهبودی، و پر از مثال‌هایی از اینکه زخم‌های کودکی چطور خودشون رو توی روابط، اعتیاد و تصویری که آدم از خودش داره، نشون می‌دن. #mfl

به‌خاطر اینکه هنوز بلد نیستی چطور از خودت مراقبت کنی، خودت رو سرزنش نکن. با اینکه این روزها همه از «خودمراقبتی» حرف می‌زنن، کمتر کسی واقعا یادمون داده که چطور باید انجامش بدیم. بیشتر ما یاد گرفتیم با خودمون سخت‌گیر باشیم، خودمون رو تحقیر کنیم، و فکر کنیم مهربون بودن با خودمون یه چیز لوس یا خجالت‌آوره. خودمراقبتی یه مهارته؛ مهارتی که باید یادش گرفت. پس به خودت اجازه بده تازه‌کار باشی. اجازه بده هنوز در حال یاد گرفتن باشی. ⛅️

این رو ۲۰۲۲ نوشتم: داشتم دکتر مکری گوش می‌کردم می‌گفت یکی از راه‌هایی که وقتی افسرده هستی می‌تونه بهت کمک کنه این هست که برای خودت هیجان مثبت سطحی بسازی و به قولی Dare to be superficial یعنی بتونی جسارت اینو داشته باشی که سطحی عمل کنی حتی اگه ته چاله افتادی. چون این هیجان مثبت سطحی پله‌ای میشه برای اینکه عبور کنی از این مرحله. خلاصه که حواستون به هیجان‌های مثبت سطحی باشه، چون کمک می‌کنن که شادی رو بیاریم توی زندگیمون.🌸