اشـoshoـو

پرسش دوم: چرا راهبان برای رسیدن به اشراق ناگهانی باید برای ده سال، بیست سال و حتی سی سال در نزدیکی مرشدشان زندگی کنند؟ #پاسخ_اشو بخاطر حماقتشان! می توانی در یک دقیقه به اشراق برسی: می توانی چهل سال منتظرش باشی. بستگی دارد چقدر زمختgross هستی. می توانی برای زندگانی های بسیار صبر کنی، بستگی دارد چقدر به جهل خودت چسبیده ای. اگر مرید بخواهد چهل سال صبر کند، مرشد ذن مسئول نیست. مرید مسئول است. او می باید مردی خرفت و گنگ باشد، هیچ چیز در ذهنش نفوذ نمی کند. یا شاید که از نظر روشنفکری بسیار زرنگ است، پس هرچه گفته شود، او یک ادارک روشنفکرانه در اطراف آن خلق می کند ، و آن نکته را که فقط می تواند از دل به دل گرفته شود، ازدست می دهد. در یک رابطه ی سازگار و عمیق، جایی که دل با دل دیدار می کند، گل ادراک شکوفا می شود. بنابراین کسانی که باید چهل سال صبر کنند می باید افرادی احمق یا دانش آلوده باشند. هردو، نوعی از حماقت هستند. آنان می باید یا حکیم pandit باشند و یا دیوانه idiots : هردو مثل هم هستند. حکیم ها بیش از احمق ها از دست می دهند. گاهی حتی یک احمق می تواند درک کند و ادراک داشته باشد، زیرا که ساده است. ذهنی پیچیده ندارد: اگر چیزی نفوذ کند، نفوذ کرده است. ولی با انسان دانشمند ، یک حکمت دان، یک منطق دان، یک الهیات دان، یک فیلسوف ، لایه های ظریفی وجود دارند که نفوذکردن به آن لایه ها غیرممکن است. اگر ساده باشی می تواند هم اینک رخ بدهد. اگر ساده نباشی باید صبر کنی؛ و آنوقت باید درک کنی که همین پیچیده بودن است که مشکل آفرین است. فقط خود شما مسئول هرآنچه که رخ می دهد هستید. مرشد فقط یک حضور است. می توانی از او بگیری. او درست مانند یک خورشید است، یک چراغ نورانی: می توانی چشم هایت را باز کنی و ببینی، ولی اگر چشم ها را باز نکنی، آن چراغ با زور چشم های تو را باز نخواهد کرد. حتی خورشید هم نمی تواند چنین کند. ولی همیشه به یاد داشته باش: اگر منتظر هستی، به سبب وجود خودت است: یا زرنگی خودت و یا حماقت خودت. هردو را دور بینداز. این راهی است که انسان مرید می شود ، هم حماقت و هم دانشت را دور بریز. وقتی هردو را انداختی، مانعی وجود ندارد، تو آسیب پذیر هستی، باز هستی. در آن بازبودن، اشراق هرلحظه ممکن است. #اشو #یوگا_ابتدا_و_انتها_جلد5 @oshoi