جناب گاو

🔸 حتی تنگه را هم نبسته بودیم یکی از عجایب کشور ما در بحث تقابل «میدان» با «مذاکره» این است که وقتی در مذاکرات بین جمهوری اسلامی و آمریکا، ایران مجبور می‌شود امتیازی بدهد و چیزی را قبول بکند، جماعت افراطی شروع به حمله به تیم مذاکره کننده می‌کنند، گویی که عباس عراقچی اصلاح‌طلب یا محمد باقر قالیباف اصولگرا، قرار است از تکنیک های اغوای شخصی در میز مذاکره استفاده کنند و از آمریکا امتیاز بگیرند و اگر امتیازی از سوی ایران داده شده، بخاطر این بوده که عشوه های ویتکاف دل عباس را برده است. اینکه در مذاکره چه امتیازی بدهی و چه امتیازی بگیری، تماما بستگی به دست بالا یا پایین داشتن شما در میدان دارد. اگر کسی از امتیاز هایی که ایران مجبور شده بدهد ناراضی است، اول از همه باید انتقاد های خود را متوجه نیرو های مسلح جمهوری اسلامی بکند که چرا با ضعف در ساختار و ناکارآمدی هایشان باعث شده اند، کشور در موضع ضعف قرار بگیرد. یک نمونه بارز این قضیه را می‌توان در ماجرای تنگه هرمز دید. سیاست‌مداران ایرانی یک زمانی تصور می‌کردند نیرو های مسلح خواهند توانست آسمان امن برای ایران ایجاد کنند و دشمن توان تجاوز هوایی را نخواهد داشت. وقتی این تصور نابود شد. تصور می‌کردند که لااقل موشک های بالستیکی که صد ها میلیارد دلار هزینه شان شده، توانایی ایجاد خسارت پشیمان کننده را داشته باشند، اما این تصور هم اشتباه درآمد. آخر سر کف کف تمام انتظار ها این بود که نیرو های مسلح توانایی بستن یک تنگه 39 کیلومتری را داشته باشند تا در زمان جنگ قیمت نفت نجومی شود و از این طریق یک بازدارندگی به دست بیاید. اما در جنگ اخیر حتی این پایین ترین سطح انتظار هم برآورده نشد. مشخص شد که نهایت توان ایران، نه در بستن تنگه هرمز، بلکه تا حدی نا امن کردن بوده است. همین ناامن کردن نتایج زیادی داشت که از هیچ بهتر بود، اما همانطور که ترامپ با افتخار بیان کرد، بخاطر اینکه روزانه ده ها تانکر از تنگه عبور می‌کردند، قیمت نفت هرگز به آن سطحی نرسید که دست بالا را به ایران در مذاکرات بدهد.