جناب گاو

چه کسی نفتکش‌ها را زد؟ در این نظام هرچه از نردبان غیررسمی قدرت بالاتر بروید، مفهوم مسئولیت رقیق‌تر می‌شود. طوری که رأس هرم قدرت اصولاً از مسئولیت مبرّاست، و بازخواست و استیضاح او مطلقاً امکان ندارد. هیچ‌گاه نخواهیم فهمید که دستور ابلهانه شلیک به نفتکش‌های رهگذر چرا و از سوی چه کسی صادر شد. آن هم در میانه کارناوال تشییع. آن هم در شرایطی که می‌گویند همه تصمیم‌گیران به غیر از یک نفر با مذاکره و آتش‌بس موافق بوده‌اند. آیا آن یک نفر به تنهایی از همه دیگران قدرتمندتر است؟ اگر هست، چرا سرش را بالا نمی‌آورد و نمی‌گوید که: «من بودم که صلاح دیدم مملکت دوباره به آتش جنگ کشیده شود»؟ پاسخ ساده است. چون او یک کارگزار فرادست جمهوری اسلامی است. برای بی‌مسئولیتی تربیتش کرده‌اند. و طبق قرارداد، ریسک و هزینه تصمیماتش بر عهده نود میلیون مردمی است که میل و نظرشان، یا حتی مرگ و زندگی‌شان هیچ اهمیتی ندارد. سکوت این ساعات مقامات رسمی نظام به بهت‌زدگی شباهت دارد. انگار غافلگیر شده‌اند. انگار یکی دورشان زده و رشته‌هایشان را پنبه کرده. در برابر دشنام‌های ترامپ و شماتت‌های همسایگان و میانجی‌ها بی‌دفاع مانده‌اند. احتمالاً تصور نمی‌کرده‌اند که تا این حد می‌توان بی‌مسئولیت بود. و پیش‌بینی نمی‌کردند که هسته بی‌مسئولیت نظام هرچه ضعیف‌تر شود، قلدرتر خواهد شد. به نظر می‌رسد وقایع دو روز گذشته راه حل میانه را از میان برده است. حالا زیر تابوت معمار قدرت بی‌مسئولیت، دو ایده «بجنگیم تا بمیریم» و «تسلیم شویم تا بمانیم» دارند با هم کشتی می‌گیرند، چون نمی‌توانند بر سر تقسیم میراث او مصالحه کنند. البته برای غالب تماشاگران خیلی هم مهم نیست که شانه‌های کدام یک از اینها به خاک می‌رسد. چون در نهایت هر دو رفتنی به نظر می‌آیند. چیزی که بتوان روی ماندنی بودنش حساب کرد یک فضای سیاسی نوبنیاد است که در آن هرکسی بگوید: این تصمیم را من گرفتم و مسئولیت عواقبش را می‌پذیرم. واقعیت‌هایی که به این خواب و خیال نزدیک نباشند عمر زیادی نمی‌کنند. https://t.me/AmirrezaAbdolii/