Sepblog | سپهر خدابنده

یکی از سخت‌ترین شکل‌های خستگی اینه که هیچ اتفاق مشخصی نیفتاده، اما دیگه توان قبل رو نداری. هنوز کارهات رو انجام می‌دی. هنوز جواب آدم‌ها رو می‌دی. هنوز می‌خندی و به زندگی ادامه می‌دی. اما خودت می‌دونی که درونت مثل قبل نیست. گاهی فشار روانی فقط با گریه و فروپاشی خودش رو نشون نمی‌ده؛ ممکنه با بی‌حوصلگی، تحریک‌پذیری، کاهش تمرکز یا احساس تهی بودن همراه باشه. اینکه هنوز داری عملکردت رو حفظ می‌کنی، لزوماً به این معنی نیست که حالت خوبه. برای شرکت در دوره ذهن آروم به آیدی @sepblogbook پیام بدهید .•.•.•.•.•.•.•.•.•.•.•

یکی از فرساینده‌ترین شکل‌های اضطراب اینه که هنوز هیچ اتفاقی نیفتاده، اما تو از قبل داری عذابش رو می‌کشی. ذهنت مدام می‌پرسه: اگه اوضاع بدتر بشه چی؟ اگه اتفاقی بیفته که نتونم مدیریتش کنم چی؟ اگه آینده‌ای که ازش می‌ترسم، واقعاً اتفاق بیفته چی؟ به این حالت می‌گن اضطراب انتظاری؛ اضطرابی که قبل از وقوع یک اتفاق احتمالی تجربه می‌کنی. وقتی آینده مبهمه، ذهن سعی می‌کنه با پیش‌بینی خطرها ازت محافظت کنه. اما گاهی این محافظت تبدیل می‌شه به شکنجه؛ چون ذهنت به‌جای پیدا کردن راه‌حل، مدام بدترین احتمالات رو جلوی چشم‌هات میاره. این روزها ممکنه بارها اخبار رو چک کنی، منتظر یه اتفاق تازه باشی و حتی وقتی مشغول زندگی روزمره‌ای، بخشی از ذهنت همچنان درگیر این باشه که «بعدش چی می‌شه؟» واقعیت اینه که قرار نیست نگرانی‌هات رو غیرمنطقی بدونیم. بعضی از نگرانی‌ها واقعاً ریشه در شرایط بیرونی دارن. اما واقعی بودن خطر، به این معنی نیست که باید تمام رنج احتمالی آینده رو از همین امروز تحمل کنی. تو با فکر کردن مداوم به اتفاقات احتمالی، لزوماً برای اون‌ها آماده‌تر نمی‌شی. گاهی فقط داری یک اتفاق رو بارها در ذهنت زندگی می‌کنی؛ بدون اینکه بتونی چیزی رو تغییر بدی. شاید نتونی بلاتکلیفی آینده رو از بین ببری. اما می‌تونی حواست باشه که ترس از اتفاقات احتمالی، تمام سهمت از زندگی امروز رو نگیره. برای ثبت نام در دوره ذهن آروم به آیدی @sepblogbook پیام بدهید .•.•.•.•.•.•.•.•.•.•.•

قرار نیست حالت خوب بشه تا زندگی کنی! گاهی منتظری اضطرابت کمتر بشه تا شروع کنی شرایط بهتر بشه تا برنامه بریزی آینده روشن بشه تا از امروزت لذت ببری اما زندگی ما الان در وضعیت پیچیده‌ایه میتونی نگران باشی و در عین حال قدم کوچکی برداری میتونی از آینده مطمئن نباشی و برای امروزت برنامه داشته باشی میتونی روز سختی رو بگذرونی، بدون اینکه از خودت انتظار داشته باشی همه‌چیز رو درست کنی قرار نیست اول تمام نگرانی‌هات از بین برن و بعد زندگی شروع بشه ما ناچاریم با بلاتکلیفی و اضطراب و بی‌برنامگی ادامه بدیم و پیش بریم برای شرکت در دوره ذهن آروم به آیدی @sepblogbook پیام بدهید .•.•.•.•.•.•.•.•.•.•.•

اگه این روزها زودتر از قبل عصبانی میشی، یکم به خودت حق بده اگه پیامی که قبلاً ناراحتت نمیکرد، حالا عصبانیت میکنه یک درخواست ساده، تبدیل به فشار میشه و حرفی که میشد با آرامش درباره‌اش صحبت کرد، به دعوا میرسه اینجا باید خودتو بیشتر درک کنی این روزها وقتی فشارهای مختلف روی هم جمع شدن و ظرفیت ما برای تحمل اتفاق‌های کوچک رو کمتر کردن، پس طبیعیه که آستانه تحملت کم بشه البته این به معنی موجه بودن هر رفتاری نیست اما میتونه نشونه‌ای باشه که لازم داریم بیشتر مراقب خودمون باشیم و حواسمون به حالمون باشه برای شرکت در دوره ذهن آروم به آیدی @sepblogbook پیام بدهید .•.•.•.•.•.•.•.•.•.•.•

دوستان عزیزم با توجه به وضعیت فعلی در جامعه ما که سطح اضطراب بسیار بالاست و تقریبا اکثراً درگیرش هستیم دوره ذهن آروم - مدیریت و غلبه بر اضطراب را با هدف کاهش نگرانی‌های درونی و افزایش آرامش فکری تولید کردم، این دوره به صورت تخصصی برای غلبه و بهبود اضطراب تولید شده و ۶۴ اپیزود داره و مدت زمانش بیش از ۳۰ ساعت هست، با توجه به شرایط اقتصادی و اجتماعی موجود، تخفیف دوره رو هم تمدید کردم برای تهیه به آیدی زیر پیام بدید👇🏼 @sepblogbook این دوره با استفاده از کتب مختلف روانشناسی، خودشناسی و خودیاری و با بهره گیری از دانش متخصصان مبحث اضطراب با تلفیقی از دانش و تجربیات خودم تولید شده و میتونه نگاه جامع تری برای آروم تر کردن ذهن به شما ارائه بده

‏قرار نیست از پس همه‌چیز بربیای! ‏با خودت طوری رفتار نکن که انگار ‏باید در تمام شرایط عملکرد خوبی داشته باشی! ‏تو آدمی نیستی که در همه روزها، ‏با همه فشارها و در تمام شرایط، ‏انرژی یکسانی داره بعضی روزها توان بیشتری داری بعضی روزها باید بیشتر مراقب خودت باشی و بعضی وقت‌ها لازم داری از دیگران کمک بگیری لطفاً نذار به نقطه فرسودگی برسی… حالت چطوره این روزا؟ اینو نوشتم که بگم لطفا یکم به خودت حق بده که توی این روزا کم بیاری و ضعیف و خسته بشی اما لطفا خودتو رها نکن چون الان باید بیشتر مراقب خودت باشی برای شرکت در دوره ذهن آروم به آیدی @sepblogbook پیام بدهید .•.•.•.•.•.•.•.•.•.•.•

‏یکی از سخت‌ترین بخش‌های رابطه با خانواده اینه که گاهی بیشتر از خود رفتارهاشون، از تلاش برای تغییر دادنشون خسته می‌شی. ‏مدام توضیح می‌دی، استدلال می‌کنی و امیدوار می‌مونی بالاخره بفهمنت. ‏اما بعضی وقت‌ها آرامش از جایی شروع می‌شه که می‌پذیری قرار نیست همه رو قانع کنی. برای شرکت در دوره ذهن آروم به آیدی @sepblogbook پیام بدهید .•.•.•.•.•.•.•.•.•.•.•

‏خانواده اولین و مهم ترین جاییه که به ما ‏آسیب روانی میزنه! ‏گاهی ریشه‌ی اضطراب‌های بزرگسالی ما، ‏در کودکی‌ایه که مجبور بودیم توش مراقب رفتار، حرف‌ها و احساساتمون باشیم ‏تا مبادا خانواده ازمون ناراحت بشه اپیزود ۶۴ - چطور با خانواده‌ای که روی اعصابه کنار بیایم؟ اگه خانواده‌ات نبودن، باهاشون قطع رابطه می‌کردی؟ برای شرکت در دوره ذهن آروم به آیدی @sepblogbook پیام بدهید .•.•.•.•.•.•.•.•.•.•.•

اما اگر بارها تلاش کردی و نتیجه نگرفتی، ادامه دادن همون تلاش‌ها ممکنه فقط خسته‌ترت کنه. گاهی لازم می‌شه بین چیزی که دوست داری از خانواده‌ات دریافت کنی و چیزی که در حال حاضر واقعاً ازشون دریافت می‌کنی، تفاوت قائل بشی. ممکنه دوست داشته باشی رابطه‌تون صمیمی‌تر، منطقی‌تر و کم‌تنش‌تر باشه. اما تا وقتی شرایط تغییر نکرده، بهتره تصمیم‌های خودت رو بر اساس واقعیت فعلی رابطه بگیری، نه فقط امید به اینکه شاید دفعه‌ی بعد همه‌چیز متفاوت بشه. پذیرفتن این موضوع به معنی تأیید رفتار اون‌ها نیست؛ یعنی نمی‌خوای آرامشت رو کاملاً به تغییر دیگران وابسته کنی. مسئله‌ی دیگه اینه که گاهی بحث تموم شده، اما ذهن ما همچنان درگیره. مدام به حرف‌هایی که شنیدیم فکر می‌کنیم، جواب‌های جدید پیدا می‌کنیم و با خودمون می‌گیم: «کاش اون موقع اینو می‌گفتم!» این مرور مداوم معمولاً چیزی رو حل نمی‌کنه؛ فقط عصبانیت رو دوباره زنده می‌کنه. بعد از یک برخورد آزاردهنده، به‌جای اینکه بارها مکالمه رو در ذهنت تکرار کنی، از خودت سه سؤال بپرس: دقیقاً چه اتفاقی افتاد؟ کدوم بخش از این موقعیت در کنترل من بود؟ دفعه‌ی بعد چه کاری می‌تونم متفاوت انجام بدم؟ وقتی به یک تصمیم عملی رسیدی، سعی کن توجهت رو دوباره به زندگی خودت برگردونی. قرار نیست هر بار با مرور بیشتر، به جواب تازه‌ای برسی. یک نکته‌ی مهم دیگه هم وجود داره. ممکنه در زندگی روزمره آدم مستقلی باشی، اما وقتی کنار پدرت یا خواهرت قرار می‌گیری، دوباره احساس کنی باید از خودت دفاع کنی، توضیح بدی یا برای فهمیده شدن بجنگی. رابطه‌های قدیمی گاهی واکنش‌های قدیمی رو در ما فعال می‌کنن. اما می‌تونی به‌تدریج یاد بگیری که حتی در این روابط هم لازم نیست برای اثبات خودت وارد هر بحثی بشی. در نهایت، قرار نیست برای داشتن آرامش به آدمی تبدیل بشی که هیچ‌چیزی ناراحتش نمی‌کنه. قرار نیست بی‌تفاوت بشی، از حق خودت بگذری یا بی‌احترامی رو تحمل کنی. فقط لازمه یاد بگیری کجا گفت‌وگو کنی، کجا مرز بذاری، کجا فاصله بگیری و کجا بپذیری که تغییر دادن طرف مقابل در اختیار تو نیست. تو می‌تونی خانواده‌ات رو دوست داشته باشی، بدون اینکه تمام انرژی روانی‌ات رو صرف مدیریت رفتار اون‌ها کنی. شاید نتونی خانواده‌ای رو که در اون به دنیا اومدی انتخاب کنی. اما می‌تونی یاد بگیری چطور با اون‌ها رابطه داشته باشی، بدون اینکه برای حفظ رابطه مجبور باشی مدام از آرامشت بگذری. گاهی لازم نیست رابطه رو قطع کنی؛ لازمه شکل رابطه رو تغییر بدی. تو بیشتر با کدوم بخش رابطه با خانواده‌ات درگیری؟ ۱. رفتارهای غیرمنطقی و بحث‌های تکراری ۲. دخالت و رعایت نکردن مرزها ۳. احساس گناه وقتی می‌خوای فاصله بگیری ۴. درگیری ذهنی بعد از هر بحث برام بنویس کدوم مورد به تجربه‌ات نزدیک‌تره.

اگه خانواده‌ات نبودن، با بعضی‌هاشون قطع رابطه می‌کردی؟ اما چون پدر و مادر یا خواهر و برادرته، احساس می‌کنی مجبوری تحملشون کنی؟ شاید وقتشه یاد بگیری چطور بدون قطع رابطه، از آرامش خودت محافظت کنی. بعضی وقت‌ها از خانواده‌ات خسته می‌شی، نه لزوماً چون دوستشون نداری؛ بلکه چون بودن کنارشون بیشتر از چیزی که فکر می‌کنی ازت انرژی می‌گیره. از بحث‌های تکراری، رفتارهای غیرمنطقی، حرف‌هایی که مجبوری بارها توضیح بدی چرا ناراحتت می‌کنن و اختلاف‌هایی که انگار هیچ‌وقت قرار نیست حل بشن. حتی ممکنه بعد از تموم شدن دیدار، ساعت‌ها درگیر اتفاقاتی باشی که گذشته شاید بارها با خودت گفته باشی: «اگه این آدم یکی از دوستام بود، دیگه باهاش رفت‌وآمد نمی‌کردم!» اما وقتی پای خانواده وسط میاد، ماجرا پیچیده‌تر می‌شه. ممکنه دوستشون داشته باشی، براشون نگران باشی و در عین حال، از بودن کنارشون خسته بشی. این احساسات متناقض، لزوماً به این معنی نیست که آدم ناسپاس یا بی‌محبتی هستی. معمولاً وقتی از رابطه‌ای فرسوده می‌شیم، فکر می‌کنیم فقط دو انتخاب داریم: یا باید همه‌چیز رو تحمل کنیم و چیزی نگیم، یا باید رابطه رو کاملاً قطع کنیم. اما یک راه سوم هم وجود داره: رابطه رو به شکلی مدیریت کنی که کمتر بهت آسیب بزنه، حتی اگر طرف مقابل تغییر نکنه. اولین قدم اینه که از تلاش مداوم برای تغییر دادن اون‌ها دست برداری. اگه بارها توضیح دادی، استدلال کردی و خواستی متوجه اشتباهاتشون کنی، اما هر بار به همون نقطه برگشتی، شاید وقتشه روش خودت رو تغییر بدی. این به معنی درست بودن رفتار اون‌ها نیست. یعنی پذیرفتی که نمی‌تونی به‌تنهایی مسئول تغییر یک رابطه باشی. مثلاً وقتی پدرت رفتار غیرمنطقی‌ای نشون میده، ممکنه احساس کنی باید بیشتر توضیح بدی تا بالاخره متوجه بشه. هر بار که مخالفت می‌کنه، استدلال جدیدی میاری؛ اما بحث طولانی‌تر می‌شه و تو عصبانی‌تر. اینجا از خودت بپرس: «واقعاً داریم به یک راه‌حل نزدیک می‌شیم، یا فقط دارم تلاش می‌کنم ثابت کنم حق با منه؟» اگه گفت‌وگو هیچ نتیجه‌ای نداره، ادامه دادنش لزوماً کمکی نمی‌کنه. در چنین موقعیتی می‌تونی به‌جای تلاش برای قانع کردن پدرت، فقط موضعت رو روشن کنی. مثلاً بگی: «می‌فهمم که تو جور دیگه‌ای فکر می‌کنی. من هم نظرم رو دارم. لازم نیست حتماً به توافق برسیم.» اگه باز هم بحث ادامه پیدا کرد، می‌تونی مکالمه رو تموم کنی. لازم نیست برای اینکه تصمیم خودت رو بگیری، حتماً تأیید اون رو هم داشته باشی. در رابطه با برادرت اگر هر اختلافی به بحث و تنش تبدیل می‌شه، بهتره مراقب باشی وارد چرخه‌ی تکراری دعوا نشی. گاهی بحث با یک موضوع ساده شروع می‌شه، اما کم‌کم پای اتفاقات گذشته، سرزنش و مقصر پیدا کردن به میون میاد. در نهایت هم هر دو عصبانی می‌شین، بدون اینکه مسئله‌ی اصلی حل شده باشه. وقتی می‌بینی بحث از مسیر اصلی خارج شده، می‌تونی بگی: «من حاضرم درباره‌ی موضوع فعلی حرف بزنم، ولی نمی‌خوام دوباره وارد بحث‌های قبلی بشیم.» اگر ادامه پیدا کرد، مکالمه رو متوقف کن. قرار نیست همیشه آخرین جمله رو تو بگی یا حتماً ثابت کنی که طرف مقابل اشتباه می‌کنه. گاهی ادامه ندادن یک بحث، تصمیم عاقلانه‌تریه. البته این به معنی بی‌تفاوت شدن یا تحمل کردن بی‌احترامی نیست. تو همچنان می‌تونی از رفتاری که آزارت می‌ده ناراحت بشی، درباره‌اش حرف بزنی و مرز مشخص کنی. تفاوتش اینه که به‌جای تلاش برای کنترل رفتار طرف مقابل، درباره‌ی رفتار خودت تصمیم می‌گیری. مثلاً اگر کسی مرتب با لحن نامناسب باهات حرف می‌زنه، می‌تونی روشن کنی که در چنین شرایطی مکالمه رو ادامه نمی‌دی. یکی دیگه از کارهایی که می‌تونه بهت کمک کنه، کمتر کردن میزان تماس و دیدارهاست. اگر می‌دونی بعد از چند ساعت بودن کنار خانواده به‌شدت عصبی و خسته می‌شی، لازم نیست هر بار مدت زیادی کنارشون بمونی. می‌تونی دیدارها رو کوتاه‌تر کنی، تعدادشون رو کمتر کنی و برای زمان خودت برنامه داشته باشی. فاصله گرفتن همیشه به معنی قهر یا بی‌محبتی نیست؛ گاهی راهیه برای اینکه رابطه کمتر فرساینده بشه. همچنین لازم نیست تمام جزئیات زندگیت رو با خانواده در میون بذاری. اگر می‌دونی بعضی موضوعات همیشه به بحث، قضاوت یا دخالت ختم می‌شن، می‌تونی درباره‌ی اون موضوعات کمتر صحبت کنی. اینکه خانواده‌ات هستن، به این معنی نیست که باید درباره‌ی تمام تصمیم‌ها و مسائل شخصیت توضیح بدی. حریم خصوصی داشتن، با دوست داشتن خانواده منافاتی نداره. اما شاید سخت‌ترین بخش ماجرا این باشه که بپذیری بعضی از اعضای خانواده ممکنه هیچ‌وقت به شکلی که انتظار داری، باهات رفتار نکنن. شاید دلت بخواد پدرت منطقی‌تر برخورد کنه، خواهرت به حرفت گوش بده یا بالاخره متوجه بشن بعضی رفتارهاشون چقدر آزارت می‌ده. این خواسته‌ها قابل درکن.

رابطه با پدر، چطور میتونه روی تمام زندگی عاطفی دختر اثر بذاره؟ ۱۲ چالش مهم ۱ | نیاز به تأیید پدر دختری که ارزشمندی خودش رو به تأیید پدرش گره میزنه، ممکنه در رابطه عاطفی هم مدام به دنبال تأیید پارتنرش باشه و برای اطمینان از دوست‌داشتنی بودنش، نیاز داشته باشه مرتب بهش ثابت بشه که خواستنیه. ۲ | احساس دوست‌داشتنی نبودن وقتی محبت پدر به موفقیت، اطاعت یا رفتار خوب دختر مشروط میشه، ممکنه این باور در دختر شکل بگیره که برای دوست‌داشتنی بودن باید تلاش کنه؛ باوری که میتونه باعث بشه در رابطه عاطفی هم برای به دست آوردن و حفظ محبت پارتنرش، بیش از حد از خودش مایه بذاره. ۳ | انتخاب شریک عاطفی تجربه رابطه با پدر می‌تونه بر انتظارات دختر از عشق و صمیمیت اثر بذاره. گاهی ممکنه جذب پارتنری بشه که از نظر عاطفی در دسترس نیست و برای گرفتن محبت و توجهش، مدام تلاش کنه. ۴ | ترس از اشتباه و کمال‌گرایی دختری که اشتباهاتش رو با سرزنش، تحقیر یا مقایسه از طرف پدر تجربه کرده، ممکنه در رابطه عاطفی هم از اشتباه کردن بترسه؛ چون نگرانه که اگه به‌ اندازه کافی خوب نباشه، پارتنرش دیگه دوستش نداشته باشه. ۵ | ناتوانی در مرزبندی اگر دختری یاد گرفته باشه مخالفت با پدر مساوی با بی‌احترامی یا از دست دادن محبتشه، ممکنه در رابطه عاطفی هم برای نه گفتن، بیان خواسته‌هاش و مخالفت با پارتنرش احساس گناه کنه. ۶ | ترس از طرد شدن دختری که محبت پدر رو ناپایدار یا غیرقابل‌پیش‌بینی تجربه کرده، ممکنه در رابطه عاطفی هم با کوچک‌ترین تغییر رفتار پارتنرش نگران بشه که دیگه دوستش نداره یا قراره ترکش کنه. ۷ | احساس کافی نبودن دختری که مدام با دیگران مقایسه شده، ممکنه در رابطه عاطفی هم خودش رو با افرادی که پارتنرش قبلاً باهاشون رابطه داشته یا بهشون توجه میکنه مقایسه کنه و احساس کنه به‌اندازه کافی جذاب یا ارزشمند نیست. ۸ | کنترل‌گری به اسم مراقبت دختری که در خانواده فرصت تجربه استقلال و تصمیم‌گیری نداشته، ممکنه در تشخیص تفاوت بین مراقبت و کنترل در رابطه عاطفی دچار مشکل بشه؛ گاهی کنترل‌گری پارتنرش رو نشونه علاقه بدونه و گاهی هم برای حفظ استقلالش به‌شدت مقاومت کنه. ۹ | نادیده گرفته شدن احساسات وقتی پدر احساسات دخترش رو کوچیک میشمره و بهش میگه «زیادی حساسی»، ممکنه دختر در رابطه عاطفی هم نتونه به احساسات و ناراحتی‌های خودش اعتماد کنه یا از ترس اینکه پارتنرش اون رو حساس و پرتوقع بدونه، نیازهاش رو بیان نکنه. ۱۰ | نیاز به اثبات خود بعضی دخترها سال‌ها تلاش میکنن تأیید پدری رو به دست بیارن که احساس میکنن هیچ‌وقت ازشون راضی نبوده. این الگو ممکنه در رابطه عاطفی هم ادامه پیدا کنه؛ جایی که مدام تلاش میکنن به پارتنرشون ثابت کنن به‌اندازه کافی خوب و ارزشمندند. ۱۱ | ترس از اقتدار مردانه اگر رابطه با پدر با ترس، تحقیر یا تهدید همراه بوده باشه، ممکنه دختر در رابطه با مردان مقتدر احساس ناامنی کنه یا نتونه به‌راحتی بین اقتدار سالم و رفتار سلطه‌گرانه تفاوت قائل بشه. ۱۲ | خشم و احساس گناه دختری که از رفتار پدرش آسیب دیده، اما احساس میکنه نباید از او ناراحت باشه یا ازش انتقاد کنه، ممکنه در رابطه عاطفی هم برای بیان خشم، اعتراض به رفتار پارتنرش یا دفاع از حق خودش احساس گناه کنه. و یک نکته مهم رابطه با پدر می‌تونه بر باورهای ما درباره عشق، صمیمیت و ارزشمندی اثر بذاره؛ اما قرار نیست گذشته، آینده عاطفی ما رو تعیین کنه. ما میتونیم الگوهایی رو که یاد گرفتیم بشناسیم، تغییرشون بدیم و رابطه‌ای بسازیم که در اون، برای دوست‌داشتنی بودن مجبور نباشیم خودمون رو نادیده بگیریم. برای شرکت در دوره طرحواره‌درمانی به آیدی @sepblogbook پیام بدهید .•.•.•.•.•.•.•.•.•.•.•

‏وقتی ارزش خودتو بدونی، ‏دیگه برای هر «نه»، ‏هر تصمیم، ‏و هر مرز شخصی، ‏احساس بدهکاری نمی‌کنی

گاهی برای یک تصمیم ساده هم نمی‌تونی به خودت اعتماد کنی. قبل از انتخاب، نظر چند نفر رو می‌پرسی. از اشتباه کردن می‌ترسی. و حتی بعد از تصمیم گرفتن، مدام شک می‌کنی که آیا انتخاب درستی داشتی یا نه. در طرحواره وابستگی و بی‌کفایتی، فرد باور داره بدون کمک دیگران نمی‌تونه از پس مسئولیت‌های روزمره، تصمیم‌گیری یا حل مشکلات بربیاد. گاهی این الگو وقتی شکل می‌گیره که در گذشته بیش از حد به‌جای ما تصمیم گرفتن یا فرصت تجربه مستقل بودن رو نداشتیم. کمک گرفتن از دیگران مشکلی نداره. همه ما به حمایت نیاز داریم. مسئله وقتی شروع می‌شه که حمایت دیگران رو جایگزین اعتماد به توانایی‌های خودمون کنیم. اعتمادبه‌نفس همیشه قبل از اقدام به وجود نمیاد؛ گاهی بعد از چند بار تلاش کردن و دیدن توانایی خودمون شکل می‌گیره. این هفته یک تصمیم کوچک رو بدون گرفتن تأیید چند نفر بگیر و اجازه بده تجربه‌اش کنی. برای شرکت در دوره طرحواره‌درمانی به آیدی @sepblogbook پیام بدهید .•.•.•.•.•.•.•.•.•.•.•

تا حالا شده در یک جمع باشی و احساس کنی با بقیه فرق داری؟ انگار دیگران به هم تعلق دارن، اما تو فقط حضور داری. برای وارد شدن به گفت‌وگوها مرددی. و حتی وقتی کسی باهات صمیمی می‌شه، باز احساس می‌کنی واقعاً یکی از اون‌ها نیستی. در طرحواره انزوای اجتماعی، فرد خودش رو متفاوت از دیگران و بیرون از گروه‌ها تجربه می‌کنه. گاهی این احساس از تجربه طرد شدن، تفاوت‌های واقعی محیطی یا تجربه‌های دشوار گذشته شکل می‌گیره و به‌مرور به باوری درباره هویت خودمون تبدیل می‌شه. وقتی باور داریم به جمع تعلق نداریم، ممکنه کمتر ارتباط برقرار کنیم؛ و همین فاصله گرفتن، فرصت تجربه تعلق رو کمتر کنه. اما احساس متفاوت بودن، همیشه به معنای پذیرفته نشدن نیست. قرار نیست شبیه همه باشی تا به یک جمع تعلق داشته باشی. از خودت بپرس: آیا واقعاً جایی برای من نیست، یا قبل از اینکه فرصت ارتباط پیدا کنم، خودم رو بیرون از جمع قرار می‌دم؟ برای شرکت در دوره طرحواره‌درمانی به آیدی @sepblogbook پیام بدهید .•.•.•.•.•.•.•.•.•.•.•

چون چند نفر از دوستان پرسیدند گفتم بهتره برای همه عزیزان توضیح بدم تفاوت طرحواره‌ها و اختلال‌های شخصیت چیه؟ طرحواره‌ها، الگوی عمیق فکری و هیجانی‌ هستن که معمولاً در اثر تجربه‌های زندگی شکل میگیرن و روی احساسات، روابط و رفتارهای ما تأثیر میذارن مثلاً کسی که طرحواره رهاشدگی داره، ممکنه دائماً از دست دادن آدم‌های مهم زندگیش بترسه و یا کسی که طرحواره شکست داره، حتی با وجود موفقیت‌های زیاد، خودش رو کافی ندونه اما اختلال‌های شخصیت به الگوهای پایدار و فراگیری از فکر، احساس و رفتار گفته میشه که در جنبه‌های مختلف زندگی اختلال ایجاد میکنن حالا سوال اصلی اینه که آیا طرحواره حل‌نشده میتونه به اختلال شخصیت منجر بشه؟ طرحواره‌های ناسازگار میتونن در شکل‌گیری یا تداوم مشکلات شخصیتی نقش داشته باشن، به‌خصوص وقتی با عوامل دیگه مثل تجربه‌های رشدی، ویژگی‌های فردی و شیوه‌های مقابله‌ای همراه بشن، اما هر طرحواره حل‌نشده‌ای لزوماً به اختلال شخصیت منجر نمیشه. پس تفاوت مهم اینجاست: داشتن یک طرحواره به معنای داشتن اختلال شخصیت نیست؛ اما شناخت و اصلاح الگوهای ناسازگار میتونه به پیشگیری از عمیق‌تر شدن مشکلات و بهبود کیفیت زندگی کمک کنه. 🌱 برای شرکت در دوره طرحواره‌درمانی به آیدی @sepblogbook پیام بدهید .•.•.•.•.•.•.•.•.•.•.•

سعی کردم شفاف سازی کنم انگار بدتر شد😅 یکبار دیگه خلاصه تر میگم توضیحات طرحواره‌ها: رایگان دوره طرحواره‌درمانی: غیر رایگان اگر فقط میخواهید متوجه بشید کدام طرحواره‌ها را دارید و توضیحات کلی را بشنوید و تست‌ هر طرحواره‌ را بزنید روی لینک زیر کلیک کنید 📍لیست اپیزودهای طرحواره‌ها در پادکست صلح درون ۱۸ طرحواره اصلی را توضیح دادم اگر میدونید کدام طرحواره‌ها را دارید و دنبال راهکار درمانش هستید، از طریق آیدی زیر، دوره طرحواره‌درمانی را تهیه کنید @sepblogbook

دوستان عزیزم یک نکته‌ای رو بگم توضیحات طرحواره‌ها از ۷ سال پیش به صورت رایگان و در صلح درون تولید شده، تست هم داره حتی! چون خیلی از دوستان میپرسن که دوره طرحواره درمانی، راهکار داره یا توضیحات طرحوار‌ه‌ها هست؟ خواستم بگم توضیحات طرحواره‌ها سال‌هاست که رایگان در اختیارتونه این دوره طرحواره‌درمانی هم راهکارهای حل طرحواره‌هاست، برای کسی که دنبال تغییره پس در واقع برای تهیه راهکارهای حل طرحواره‌‌ها میتونید دوره طرحواره‌درمانی رو از طریق آیدی زیر تهیه کنید @sepblogbook

ممکنه در ظاهر آدم موفق و دوست‌داشتنی‌ای باشی، اما درونت باور داشته باشی که اگر دیگران واقعاً تو رو بشناسن، نظرشون درباره‌ات عوض می‌شه. از اشتباهاتت خجالت می‌کشی. نقاط ضعفت رو پنهان می‌کنی. و وقتی کسی ازت انتقاد می‌کنه، فقط به رفتارش فکر نمی‌کنی؛ با خودت می‌گی: «دیدی؟ من واقعاً کافی نیستم.» در طرحواره نقص و شرم، فرد احساس می‌کنه در عمق وجودش ایرادی هست که باعث می‌شه شایسته عشق و پذیرش نباشه. این با داشتن اعتمادبه‌نفس پایین تفاوت‌هایی داره؛ چون مسئله فقط ناتوان دونستن خودت نیست، بلکه ممکنه احساس کنی خودِ واقعی‌ات دوست‌داشتنی نیست. اما اشتباه کردن، آسیب‌پذیر بودن و ضعف داشتن، تو رو به انسانی معیوب تبدیل نمی‌کنه. تو لازم نیست بی‌نقص باشی تا شایسته احترام، محبت و ارتباط صمیمانه باشی. از خودت بپرس: کدام بخش از خودم رو پنهان می‌کنم چون می‌ترسم اگر دیگران ببیننش، دیگه دوستم نداشته باشن؟ شرکت در دوره طرحواره‌درمانی به آیدی @sepblogbook پیام بدهید .•.•.•.•.•.•.•.•.•.•.•

گاهی در رابطه‌ای هستی، آدم‌های زیادی هم اطرافت هستن، اما باز احساس تنهایی می‌کنی. وقتی ناراحتی، کسی متوجه نمی‌شه. وقتی به حمایت نیاز داری، نمی‌دونی از چه کسی کمک بخوای. و وقتی از احساساتت حرف می‌زنی، انگار چیزی که نیاز داری بهت نمی‌رسه. در طرحواره محرومیت هیجانی، فرد انتظار داره نیازهای عاطفی‌اش مثل درک شدن، محبت، حمایت و توجه به‌اندازه کافی برآورده نشن. گاهی به همین دلیل به آدم‌هایی جذب می‌شیم که از نظر عاطفی در دسترس نیستن؛ یا نیازهای خودمون رو آن‌قدر کوچک می‌کنیم که حتی نزدیک‌ترین آدم‌ها هم متوجهشون نمی‌شن. یک سؤال مهم: آیا واقعاً هیچ‌کس نمی‌تونه به نیازهای عاطفی تو پاسخ بده، یا یاد نگرفتی نیازت رو بشناسی، بیان کنی و از دیگران بخوای که کنارت باشن؟ گاهی اولین قدم برای کمتر احساس تنهایی کردن، اینه که نیازهای عاطفی خودمون رو جدی بگیریم. برای شرکت در دوره طرحواره‌درمانی به آیدی @sepblogbook پیام بدهید .•.•.•.•.•.•.•.•.•.•.•