Sepblog | سپهر خدابنده

تا حالا شده با خودت بگی من که به کسی بدی نکردم، پس دارم کارمای چیو پس میدم؟ آیا واقعاً کارما واقعاً وجود داره؟ یا فقط دلمون میخواد باور کنیم آدم‌ها تاوانِ کارهاشون رو میدن؟ از نظر روان‌شناسی، کارما به معنای «قانون قطعیِ جهان» قابل اثبات نیست این‌که هر کار بدی حتماً برگرده به خود آدم… اما یک چیز واقعیه: رفتارهای ما فقط یک اتفاق نیستن و کم‌کم تبدیل میشن به الگوی زندگیمون… کسی که مدام دروغ میگه، خیانت میکنه یا دیگران رو تحقیر میکنه فقط به بقیه آسیب نمیزنه داره دنیای خودش رو هم ناامن‌تر میکنه و اعتمادِ آدم‌ها رو از دست میده… بنابراین آدم‌های امن ازش فاصله میگیرن و بیشتر وارد رابطه‌هایی میشه که توشون بی‌اعتمادی و بازیِ قدرت هست… از بیرون شاید بگیم: کارما گرفتش اما از نگاه روان‌شناسی، اون داره پیامدِ طبیعیِ الگوی رفتاری خودش رو زندگی میکنه… آدمی که به دیگران آسیب میزنه، برای اینکه خودش رو توجیه کنه، اغلب مجبور میشه دنیا رو جای خطرناکی ببینه کم‌کم بدبین‌تر میشه، کنترل‌گرتر میشه، و صمیمیتِ واقعی براش سخت‌تر میشه حتی اگه از بیرون موفق یا قدرتمند به نظر بیاد… گاهی هم آدم‌ها چیزی رو تکرار میکنن که براشون آشناست نه چیزی که سالمه و زخم‌های حل‌نشده میتونن تبدیل بشن به الگوهای تکراری… پس شاید کارما یک نیروی جادویی نباشه اما پیامدِ روانی و رابطه‌ایِ رفتارهای ما کاملاً واقعیه و وجود داره… و اگه کسی به تو آسیب زده آرامش تو نباید وابسته باشه به اینکه: «کِی کارما میگیردش؟» گاهی بزرگ‌ترین بازگشتِ رفتارِ یک آدم اینه که تو دیگه وارد چرخه‌اش نمیشی مرز میذاری، و زندگیت رو از اثرِ اون رابطه پس میگیری برای شرکت در دوره ذهن آروم به آیدی @sepblogbook پیام بدهید .•.•.•.•.•.•.•.•.•.•.•