سهم من از جهان

صبح داشتم لیوانی رو که از دیشب روی میز مونده بود می‌شستم که ذهنم رفت به چند سال پیش. شما هم وقت ظرف شستن به همه‌چیز فکر می‌کنید؟ من جلوی سینک رو اتاق فکر می‌دونم. خلاصه یادم افتاد چقدر برای کنترل همه‌چیز تلاش می‌کردم. برای اینکه همهٔ اتفاق‌ها طبق برنامه پیش بره که «اگه نره، بدبخت می‌شم» یا آدم‌ها همون‌طور رفتار کنن که انتظار دارم که «اگه نکنن، دیگه نه من، نه اونها» و آینده همون شکلی باشه که تصور کرده‌م که «اگه نباشه، پس الان من دارم چیکار می‌کنم؟» ولی خیلی هم طول نکشید بفهمم که همهٔ اون‌ چیزهایی که می‌خواستم نشد و با همهٔ آدم‌ها قطع ارتباط نکردم و آینده هم متفاوت از تصورات چندین سال پیشم پیش رفت. جالب شد. البته کمی تا قسمتی هم دردناک.