سهم من از جهان

یک فرق مهمی وجود داره بین مهارت‌افزایی و توانمندسازی دانشجو و تحمیل کردن یک مسئولیت بهش. توانمندسازی یعنی کاری رو به دانشجو بسپری که قراره در ازای انجامش چیزی یاد بگیره، تجربه‌ای به دست بیاره، استقلال بیشتری پیدا کنه و در نهایت، خودش یک قدم جلوتر بره. اما اگر کاری رو که باید خودت، به‌عنوان استاد، انجام بدی، می‌ذاری روی دوش دانشجو و بعد هم «فرصت یادگیری» می‌نامیش، چیزی جز سواستفاده از دانشجو نیست. متاسفانه توی محیط دانشگاه و به‌خصوص توی مقطع تحصیلات تکمیلی، این مورد رو خیلی می‌بینیم که به کار اضافه، «فرصت کسب تجربه» یا به کار بی‌مزد «فرصت همکاری» می‌گن. من با مسئولیت دادن به دانشجو مخالف نیستم. ولی باید چیزی یاد بگیره، بگه چه چیزی یاد گرفته، بدونه چرا داره انجامش می‌ده و بابت انجامش چیزی به توانایی‌هاش اضافه بشه. اگر فقط قراره کار زمین‌مونده‌ای روی زمین نمونه و ارزون‌ترین نیروی در دسترس هم دانشجوئه، دیگه اسمش توانمندسازی نیست.