سهم من از جهان

زندگی برام به یک تناقض بزرگ تبدیل شده. نمی‌دونم چطور بگمش که ملموس باشه. مثلاً از یک طرف، اون‌قدر برای ساختن آینده‌م جنگیده‌م که دیگه نمی‌تونم وانمود کنم آینده برام مهم نیست. از طرف دیگه، هرچی بیشتر براش تلاش می‌کنم، بیشتر حس می‌کنم دارم زندگی امروزمو خرج چیزی می‌کنم که معلوم نیست اصلاً داشته باشمش. می‌خوام برم اما باید هزارتا چیزو پشت سرم جا بذارم. می‌خوام بمونم اما موندن هم دیگه بیشتر شبیه پذیرفتن چیزهاییه که مدت‌هاست باهاشون مسئله دارم. ثبات می‌خوام ولی از زندگی‌ای که زیادی ثابت باشه می‌ترسم. تغییر می‌خوام اما از بهای تغییر هم بی‌خبر نیستم. نکتهٔ صحبتم این نیست که نمی‌دونم چی می‌خوام. اتفاقاً خیلی چیزها رو دقیق می‌دونم. مسئله‌م اینه که خیلی از چیزهایی که می‌خوام، هم‌زمان با هم ممکن نیستن. خلاصه نشسته‌م بین همهٔ این تناقضها و به جریان تند زمان نگاه می‌کنم.