سهم من از جهان

نمی‌دونم باید اسمش رو بذارم «نظریهٔ نامحبوب» یا نه، ولی به نظرم ارشد خوندن توی بعضی از رشته‌ها —مشخصاً رشتهٔ خودم اولیشه— وقتی قرار نیست توی بازار کار تفاوتی بین مدرک کارشناسی و کارشناسی ارشد قائل بشن تصمیم چندان عاقلانه‌ای نیست. اگر می‌خوای توی محیط آکادمیک رشد کنی، مسیر پژوهش رو ادامه بدی یا برای ورود به مقطع دکتری آماده بشی، ارشد خوندن انتخاب مناسبیه. اما اگر هدفت ورود به بازار کاره، باید از خودت بپرسی این دو سال قراره دقیقاً چه چیزی بهت اضافه کنه؟ مهارتی یاد می‌گیری که کارفرما بابتش بهت پول بیشتری بده؟ موقعیت شغلی بهتری پیدا می‌کنی؟ یا صرفاً یه مدرک به مدرک دیگه‌ت اضافه می‌شه؟ واقعیت اینه که مدرک بالاتر لزوماً به معنی مهارت بیشتر یا درآمد بالاتر یا شانس استخدام و امثال این موارد نیست. حتی یک‌وقتهایی با مدرک بالاتر وارد بازاری می‌شی که نه برای تخصصت جایگاه مشخصی داره و نه حاضره بابتش دستمزد بیشتری بده. اون‌وقت ممکنه برای بعضی از موقعیت‌های شغلی هم اورکوالیفاید بشی. خب‌ چرا توی چنین شرایطی دو سال دیگه از عمرت رو صرف گرفتن مدرکی کنی که معلوم نیست چه کمکی به آیندهٔ شغلیت می‌کنه؟ بهتر نیست همون دو سال رو صرف پیدا کردن یک شغل مناسب و کسب درآمد‌ یا یاد گرفتن مهارت و ساختن استقلال مالیت کنی؟ البته مسئله مخالفت با تحصیلات تکمیلی نیست. رطب‌خورده هم منع رطب نمی‌کنه. چون خودم این مسیر رو رفتم و می‌دونم به ترکستانه، می‌خوام توی ذوق دیگران نخوره. صرفاً چون ادامه تحصیل مسیر آشناتر و پذیرفته‌شده‌تریه، دو سال دیگه از زندگی‌مون رو بهش اختصاص می‌دیم؟