سهم من از جهان

تا وقتی خودتون قربانی حسادت نشده باشید، نمی‌دونید چقدر می‌تونه از درون تغییرتون بده. حسادت که همیشه با دشمنی و بدخواهی مشخص و واضح بروز نمی‌کنه. پشت لبخندیه که گرماش رو حس نمی‌کنید، پشت سکوتیه که بعد از گفتن خبر خوب می‌بینید، توی چشم‌هاییه که از خوشحال بودنتون تنگ و کوچیک می‌شه. کم‌کم یه چیزی توی وجودتون عوض می‌شه. دیگه مثل قبل از خوشحالی‌هاتون حرف نمی‌زنید، قبل از ذوق کردنتون مکث می‌کنید، حتی غم‌هاتون رو هم پنهون می‌کنید چون دیگه نمی‌دونید چه کسی واقعاً از ناراحتیتون غصه می‌خوره و چه کسی از شنیدنش احساس بهتری داره‌. تجربهٔ مورد حسادت واقع شدن فقط اعتمادتون به یه آدم رو از بین نمی‌بره؛ تلخ‌ترین اثرش اینه که کاری می‌کنه که به قشنگ‌ترین احساسات خودتون هم شک کنید. یاد می‌گیرید شادی‌هاتون رو مخفی کنید، موفقیت‌هاتون رو کوچیک جلوه بدید و برای اینکه کسی از درخشیدنتون ناراحت نشه، کم‌نورتر از چیزی که هستید زندگی کنید.