پیاده‌گرد

I don't want to talk about feelings when I have none.

– قبلا احساسی‌تر می‌نوشتی. + قبلا احساسی‌تر بودم.

بچه بودم سوالم این بود که زنبور قوی‌تره یا ملخ؟ یه کم بعد می‌خواستم بدونم جت‌لی قوی‌تره یا جکی‌چان. بعدتر می‌خواستم ببینم درس من قوی‌تره یا شاگرد اول کلاس. بعدترها می‌خواستم بدونم منِ باانگیزه قوی‌تره یا منِ افسرده؛ این که کدوم زورش به اون یکی می‌چربه و کنترلم رو برای انجام کارها به دست می‌گیره. الان می‌فهمم که هیچ‌وقت بحث قوی‌تر و ضعیف‌تر نبوده. همه‌ش مثل همون زنبور و ملخه؛ هیچ‌کدوم قرار نیست اون یکی رو از بین ببره، باید هردو وجود داشته باشن و باید با هردو زندگی کرد.

نمی‌دونم چطور توصیف کنم و نمی‌دونم که آیا به خاطر شرایط فعلیه، به خاطر سن و ساله یا به خاطر تجربیات گذشته‌ست اما به هر حال توی یک‌چهارم پایانی دهه بیست‌سالگی به این نقطه رسیدم که دیگه اکثر چیزهایی که باید می‌دیدم و احساس می‌کردم رو دیدم و تجربه کردم و زندگی حداقل تو ایران دیگه اون‌قدر چیز جدیدی برام نداره و همه‌چی تکراریه؛ از آدم‌ها گرفته تا این شهر، از حرف‌های پوچ تا احساسات درونی خودم که فقط تکرار می‌شن. خسته‌ام حتی با این که می‌دونم احتمالا این‌طوری نمی‌مونه و زندگی همیشه پیش‌بینی‌ناپذیر بودنش رو ثابت کرده. شایدم نه و هرجای دنیا هم که برم همین‌طوری بمونم. گفتم که، نمی‌دونم.

مود این روزام؟ کیسی افلک توی Manchester By The Sea.

یکی نوشته بود: آمریکای جهان‌خوار هم تا به ما رسید شد گیاه‌خوار.

دموکرات‌ها برنده شدن. مبارکِ گرتا تونبرگ، تیلور سوییفت، مسلمانان آمریکا و آخوند.

شب‌های تهران.

واقعا بهترین ممبرهای دنیا رو دارم. من این‌جا از جون مرغ تا شیر آدمیزاد محتوا می‌ذارم و همه هم پایه‌ان.

شما هم هندزفری توی یکی از گوش‌هاتون فیت نمی‌مونه و هی باید با دست بزنید بره تو یا فقط گوش من خرابه؟

واقعا به قول همون دهه شصتیا، کار خوبه خدا درست کنه.

خاله‌م که استوری خامنه‌ای می‌ذاشت و از اون‌ور ریلزای کرینج خاله-خواهرزاده‌ای می‌فرستاد و تو رودروایسی نمی‌تونستم بلاکش کنم، مثل اغلب دهه شصتی به قبلیا پسوردشو یادش رفته و پیج جدید زده و حالا لیترالی هرروز داره ریکوئست می‌ده. ای بابا خاله‌جان، من اینستامو پاک کردم، ندیدم. (تا ابد قراره نبینم)

‏یه روزهایی به این فکر می‌کنم که ژن افسردگی اصلاً چه فایده‌ای داره در جهان. اگر کارل ساگان راست گفته باشه که جهان با حیات به خودش نگاه می‌کنه، یه سری از ما صرفاً دریچه‌های اندوه هستیم. : Moji

دلم میخواد از شهر برم یه جای دورِ خوش آب و هوا.

یه حسی دارم. انگار چند هفته‌ست منتظر یه خبرم که نمی‌رسه.