پیاده‌گرد

خیابان ایتالیا. دیس و دیس‌بک.

باز قبلا کلی با دوستام می‌رفتم سفر و این‌ور اون‌ور. الان آسه می‌رم آسه میام، نه چیزی می‌خرم، نه کسی رو ملاقات می‌کنم، و باز پول ندارم.

جایی چاووشی و رضاصادقی و گرشارضایی و این آت‌آشغالا رو می‌بینم با سرعت نور لفت می‌دم. اگه اونقد اسکلید که هنوز نمی‌دونید چه‌خبره و کنسل‌کالچر چیه، ما یادتون می‌دیم.

دیشب یک absolute cinema رقم زدم. یه آخونده داشت تو یه کوچه خلوت از پیاده‌رو می‌رفت، انداختم دنبالش. کلاه هودی‌مو سرم کردم و شروع کردم به پیاده‌روی پشت‌سرش. سرعتشو زیاد کرد، منم سرعتمو زیاد کردم. اونقد اینسکیورش کردم پدرسگو که دیگه آخراش داشت رسماً می‌دویید و آخر پیچید تو اولین مغازه‌ای که دید. اینم انتقام دختران سرزمینم از مملکت ناامن آخوند.

نمی‌دونم دقیقا از کی، فقط می‌دونم که به کلی آدم دیگه‌ای شدم. هیچ شباهتی به قبلا خودم ندارم. هرازگاهی چیزهایی مشاهده می‌کنم که چیزهای دیگه‌ای رو به یادم میارن. مثل کسی که حافظه‌شو از دست داده، تیکه‌ها و صحنه‌هایی از منِ گذشته‌ها برام تداعی می‌شه، لحظه‌هایی کوتاه از حس‌هایی قدیمی که باهاشون غریبه‌ام. انگار که تو زندگی قبلی، یک درخت بوده باشم و الان یک پرنده. همون‌قدر متصل، همون‌قدر بی‌ربط.

نم پاییزی.

پشمام واقعا. اگه متال گوش می‌دید از دستش ندید.

منشی شرکته پشت تلفن آخر حرفش پرسید شما به عملیات فورواردری هم تسلط دارین؟ گفتم والا اگه هافبکا خوب بازی‌سازی کنن می‌تونم کارو دربیارم. دختره زد زیر خنده گفت تو خیلی خوبی، پاشو بیا مصاحبه حضوری.

ببخشید رها، فعلا نمی‌تونم این زندگی رو دوست داشته باشم.

اگه به خدایی اعتقاد داشتم، مثل ماکسیموس توی گلادیاتور سرمو می‌گرفتم بالا، دستامو باز می‌کردم و فریاد می‌زدم: "Are you not entertained? بس نیست؟ نمی‌خوای از ما بکشی بیرون؟"

زندگی یه کارگردان بی‌رحمه که حاضر نیست کات بده؛ مجبورت می‌کنه زیر نور زردِ خیابون‌های بارون‌زده، با گلویی پُر از خشم و بغض‌های قورت‌داده‌شده، جلوی دوربینش نقش یه آدم شکست‌ناپذیر رو بازی کنی؛ دندون روی جیگر بذاری، لبخند بزنی و طوری راه بری که انگار هیچ ترکشی توی تنت جا نمونده. تو بازیگرِ نقشی هستی که خودت انتخابش نکردی، اما وسط این سیرکِ تاریک، تنها انتقامت ازش همینه که گاهی وانمود کنی هیچی نشده، سرپا بمونی و تحت هر شرایطی بگی: «ولی من هنوز زنده‌ام.»

بهم گفت "تو یه جنگجوی غمگینی". ولی من نه می‌خواستم جنگجو باشم و نه غمگین.

بعضی وقتا یهو دلم واسه یه آدمایی تنگ می‌شه که بعدش یادم میاد خیلی وقته هرچی بینمون بوده تموم شده.

بله ویروس موجود خطرناکیه اما خطرناک‌تر از اون، آمپولیه که به قعر ما زده می‌شه.

بعضی روزا دوست دارم کل زندگیمو تعطیل کنم، چشمامو به روی کل دنیا و اخبارش و محتویاتش ببندم و فقط بشینم ارباب حلقه‌ها ریواچ کنم.