انجمن ایرانی مطالعات فرهنگی و ارتباطات

⭕️ تنهایی ژئوپلیتیک؛ سرنوشت یا انتخاب؟ تأملی بر کتاب «بر لبه تنهایی» و نسبت ایران با نظام جهانی ✍ علی ربیعی "بخش پایانی" 🔹 کدام امنیت؟ در نشست رونمایی به اجمال،در نقد مولف فرهیخته که ساختار دولت برآمده از دل تجربه تنهایی و از دل جنگ را "دولت امنیت" نامیده بود، به نظرم، نویسنده بنا بر سنت مطالعات روابط بین الملل امنیت ملی را معطوف به امنیت خارجی تعریف می‌کند، این غفلت رایجی است اما مکاتب مطالعات امنیت ملی متاخر، امنیت ملی رامرکب از امنیت داخلی و خارجی بحث می کنند. همچنین به نظریه دیگری در باره امنیت اشاره کردم وگفتم "امنیت چه کسی؟" امنیت در مفهوم محدود آن به امنیت دولت ارجاع دارد.نوعی نگاه تکسویه به امنیت که در معرض لغزش به سوی امنیتی سازی بی حد وحصر جامعه است.اما از قضا، دراین سالها نگاه امنیت محور مذکور از سوی نخبگان جامعه مورد انتقاد نخبگان قرار گرفته است.یعنی یک نوع سنت درونی نقد بر نگاه امنیتی در جامعه ایرانی وجود دارد که فکر می کنم در کتاب توجه چندانی به آن نشده است 🔹 ضرورت تغییر در پسا بحران تجربه تاریخی جوامع نشان می‌دهد که هیچ جامعه‌ای نمی‌تواند پس از جنگ و بحران، با همان سیاست‌های پیشین به مسیر خود ادامه دهد و انتظار موفقیت داشته باشد. پس از هر بحران، نیاز به بازنگری در سیاست‌های اجتماعی، فرهنگی، اقتصادی و سیاسی وجود دارد. جامعه ایران نیز از این قاعده مستثنی نیست. تداوم مسیر توسعه و ثبات اجتماعی مستلزم تغییرات و اصلاحاتی است که بتواند پاسخگوی تحولات جامعه باشد. گردش نخبگان، تقویت سرمایه اجتماعی و توجه به تحولات فرهنگی از جمله ضرورت‌هایی است که نمی‌توان از آنها چشم پوشید. 🔹 انتخاب‌هایی برای آینده ایران در یکی از پیچیده‌ترین محیط‌های ژئوپلیتیکی جهان قرار دارد. این واقعیت را نمی‌توان انکار کرد. اما ژئوپلیتیک صرفاً یک سرنوشت تحمیلی نیست. نحوه مواجهه با آن، انتخابی است که در عرصه سیاست‌گذاری انجام می‌شود. از این منظر، شاید پرسش اصلی این نباشد که آیا ایران محکوم به تنهایی است یا نه؛ بلکه پرسش مهم‌تر این است که چگونه می‌توان در دل همین شرایط پیچیده، انتخاب‌هایی هوشمندانه‌تر برای آینده کشور رقم زد. زیرا در نهایت، آنچه مسیر ملت‌ها را تعیین می‌کند، نه صرفاً جغرافیا، بلکه ترکیبی از تاریخ، آگاهی و انتخاب‌های سیاسی است. @alirabiei_ir