سهم من از جهان

باید یه مقالهٔ فارسی از رساله‌م استخراج کنم. ایده‌ش رو هم دارم ولی اصلاً به دلم نمی‌شینه. اعتباری که مقالات ISI چه داخل و چه خارج ایران دارن باعث می‌شه دلت نخواد فارسی بنویسی چون آخر به این نتیجه می‌رسی که اتلاف وقت بوده؛ به‌خصوص اگه بخوای خارج از این جغرافیا هم پیشرفت کنی. #PhDemonium

می‌گن که دوست واقعی اونیه که بتونه حقایق رو هرچند تلخ بهت بگه اما متاسفانه من نمی‌تونم از کسی که بهم نزدیکه و جیک‌وپوکمو می‌دونه بپذیرم که یه صفت تلخ بهم نسبت بده. اینطوری بودن جالب نیست، می‌دونم ولی خب فعلاً نتونستم با این موضوع کنار بیام.

این دومین کتابیه که چون نمی‌خوام به‌طور جدی به رویدادهای زندگی فکر کنم می‌خونمش. جالبه.

بله، جدی. کاش من هم خیالم نبود. #کتاب_ماه #خون‌بر‌برف

یه وقت‌هایی فکر می‌کنم حضور آدم‌هایی که می‌تونی اتفاقات کوچیک زندگی رو هم باهاشون شریک بشی چه نعمتیه. مثلاً یکی که وقتی از یه مسیر رد می‌شه و آسمون قشنگه، عکسش رو برات بفرسته. یکی که یه جمله از کتابی رو که می‌خونه برای تو هایلایت کنه. یکی که وسط روز کاریش یه چیز خنده‌دار می‌بینه و یادت بیفته. این‌ها شاید به‌تنهایی هیچ اهمیتی نداشته باشن ولی یه جورهایی به آدم اطمینان می‌دن که حتی وقتی هیچ اتفاق خاصی هم نمیفته توی جهان کسی حضور فعال داره.

صبح که می‌رفتم، هوا گرفته و بارونی بود. بارون که چه عرض کنم، سیل می‌بارید. عصر که برمی‌گشتم، آسمون صاف شده بود و آفتاب کم‌جون پاییزی خودش رو نشون می‌داد. عاشق نورم. نمی‌دونم چه چیزی توی نور هست که حتی وقتی خسته‌‌م، حتی وقتی روز چندان خوبی هم نداشته‌م، می‌تونه این‌طور حالم رو عوض کنه.

عاشق اون لحظه‌م که بالاخره یه چیزی رو یاد می‌گیرم که مدت‌ها براش وقت گذاشتم، تلاش کردم و بارها از نفهمیدنش کلافه شدم. یه جور رضایت عمیق توی این لحظه هست.

بارون تازه قطع شده. خیابون‌ها هنوز خیسن، برگ‌ها به آسفالت چسبیدن و از لبهٔ بالکن بعضی از ساختمون‌ها هنوز قطره‌های آب می‌چکه. هوا خنک شده. یه سوز آرومی داره که گونه‌هاتو صورتی می‌کنه. ماشین‌ها از روی آب‌های جمع‌شده، با احتیاط رد می‌شن. ابرها هنوز تمام آسمون رو پوشوندن و نور کم‌جونی از لابه‌لاشون به شهر می‌رسه.

به همکارم گفته بودم از یکی از کارهای کلاسیش برام عکس بگیره. ایده‌ش رو خیلی دوست داشتم و می‌خواستم یه کم تغییرش بدم و توی کلاس خودم اجراش کنم. حالا نه‌تنها عکس اون کار رو فرستاده، بلکه هر کاری که انجام می‌ده رو هم فیلم می‌گیره و برام می‌فرسته. می‌گه «خوشم اومد کارم به چشم اومده». راست می‌گه. همیشه هم اینجوری نیست که سعی کنی منبع رضایتت از تدریس رو درون خودت پیدا کنی. یه جایی هم نیاز داری که یکی ببینه. ببینه چقدر فکر کردی، چقدر وقت گذاشتی، چقدر برای خلاق بودن تلاش کردی. یک‌وقت‌هایی همین که یکی متوجه بشه و بگه «دیدم» بخش مهمی از لذت کاره. نه برای اینکه تأییدت کنه ها، برای اینکه بدونی این همه تلاش، جایی بیرون از ذهن خودت هم دیده شده.

هشتگ #PhDemonium رو هم برای پست‌های مربوط به روزهای دکتری انتخاب کردم. ترکیبی از PhD و Pandemonium، به معنای آشوب و هرج‌ومرج! دیدم با اینکه بخش زیادی از روزهام درگیر دکتری و آشوب‌های ریز و درشتشه، کمتر ازش می‌نویسم. گفتم شاید وقتشه که بیشتر از این جهان پرهیاهو بگم.

زمستون پارسال برای پروژه‌ای، پروپوزال فرستاده بودم. داورها یکسری کامنت گذاشتن و استادم هم کامنتها رو فوروارد کرده بود. من اما در کمال آرامش نشسته بودم و چای کرکم رو می‌خوردم. اصلاً هم نمی‌خواستم تا مدتی سراغ کار برم. یک‌دفعه به خودم گفتم «حالا یه تلاشی هم بکن ببین بدون اینکه لپ‌تاپ باز کنی می‌تونی اصلاحات رو اعمال کنی؟» و تا جایی که می‌شد کار رو پیش بردم. به خودم هم گفتم «دیگه سراغش نرو تا شنبه» ولی فوقع ما وقع. زندگی خاورمیانه‌ای غیرقابل پیش‌بینیه، تو هم یه حرکت رونالدویی توی آستینت داشته باش. شاید یه روز وسط چای کرک خوردن به کارت اومد.

یک‌جایی از تحصیل هست که می‌دونی باید بشینی کار کنی ولی حوصله نداری. یعنی چون مدت تحصیلت کِش میاد (توی دکتری طبیعیه) حس کار رو از دست می‌دی و به «امروز نشه، فردا می‌شه» پناه می‌بری. ولی باید بگم امروز تونستی همون دو خط رو بنویس، شاید فردا اینترنت نباشه. #PhDemonium

دیروز نشسته بودم و داشتم به روز دفاعم فکر می‌کردم. همین باعث شد بلند شم و دو خط به فصل چهارمم اضافه کنم (کاش دیگه واقعاً مقید به اصل «آهسته و پیوسته‌» بشم). #PhDemonium

به قول پابلو نرودا «به هیچ‌کس ماننده نیستی بس که دوستت دارم ...»

بارون می‌بارید و من برای چند ساعت میون جهان‌های رنگین گم شده بودم. 📍موزهٔ هنرهای معاصر

رویا می‌بافم تا زمانی که نخی وجود داشته باشه.

توی اتاق اساتید که وارد می‌شی، معمولاً هرکی سرش به کار خودشه. کسی حتی سرش رو بالا نمیاره که ببینه کی وارد شده. چند هفته‌ای هست که من هر بار وارد اتاق می‌شم، بلند سلام می‌کنم و روز بخیر می‌گم. بین کلاس‌ها هم بهشون خدا قوت می‌گم (اینو از یه خانم دیگه‌ای یاد گرفتم که چندباری بیشتر ندیدمش ولی انرژیش تاثیر خوبی روم گذاشت). تقریباً همه جواب می‌دن به‌جز یک آقا که خیلی هم خودش رو صاحب فکر می‌دونه. این هفته اما هر بار که وارد اتاق شدم، اون‌ها بودن که باهام خوش‌وبش می‌کردن. حتی موقع چای خوردن بهم خوراکی تعارف کردن. اتفاق خاصی نیست ها ولی تغییر رفتارشون برام جالبه. این سلام‌های مکرر، من رو از یک آدمِ صرفاً حاضر توی اتاق به کسی تبدیل کرده که حضورش به چشم میاد.