سهم من از جهان

این انعطافی که توی بدن در اثر یوگا به‌وجود میاد، یک جون به جون‌هام اضافه می‌کنه.

عجب کامبکی!

صبح داشتم لیوانی رو که از دیشب روی میز مونده بود می‌شستم که ذهنم رفت به چند سال پیش. شما هم وقت ظرف شستن به همه‌چیز فکر می‌کنید؟ من جلوی سینک رو اتاق فکر می‌دونم. خلاصه یادم افتاد چقدر برای کنترل همه‌چیز تلاش می‌کردم. برای اینکه همهٔ اتفاق‌ها طبق برنامه پیش بره که «اگه نره، بدبخت می‌شم» یا آدم‌ها همون‌طور رفتار کنن که انتظار دارم که «اگه نکنن، دیگه نه من، نه اونها» و آینده همون شکلی باشه که تصور کرده‌م که «اگه نباشه، پس الان من دارم چیکار می‌کنم؟» ولی خیلی هم طول نکشید بفهمم که همهٔ اون‌ چیزهایی که می‌خواستم نشد و با همهٔ آدم‌ها قطع ارتباط نکردم و آینده هم متفاوت از تصورات چندین سال پیشم پیش رفت. جالب شد. البته کمی تا قسمتی هم دردناک.

با دوستام دورهمی تجربه‌ی نقاشی داریم :)

نمی‌دونم این ربات‌ها از کجا میان. فقط هم مشکل من نیست گویا. اکثر کانالستون درگیرشه. فعلاً کامنتها رو خصوصی کردم تا ببینیم این مشکل هم رفع می‌شه یا نه.

به‌طور کلی ناآگاهی در زمانهٔ وجود گوگل، خبرگذاری‌های آنلاین، شبکه‌های اجتماعی و هوش مصنوعی چیزی جز یک بهانه برای محافظت از ایگوی خود، یا دیگریِ عزیزی که نمی‌خواد ببینه نیست. دربارهٔ هر موضوعی که شما فکرش‌و بکنید ما دیگه ناآگاهی نداریم، نخواستنِ آگاهی داریم.

اگر یک نفر اون‌قدر به یک ایدئولوژی وابسته باشه که وقتی با شواهد روشن از جنایت، کشتار یا سرکوب روبه‌رو می‌شه، باز هم حاضر نیست موضعش رو تغییر بده، رنج مردم رو نادیده می‌گیره و انکار می‌کنه، و به راحتی بهشون برچسب «بی‌وطن» می‌زنه، در واقع دیگه واقعیت رو نمی‌بینه بلکه داره فقط و فقط از باورش محافظت می‌کنه. پس؟ اونی که ناآگاهه (فکر نکنم، آگاهی انتخابی دارید بیشتر) و از هیجانات و تعصبات پیروی می‌کنه، شمایی، نه مردم.

جدی جدی یک روزهایی هیچ انگیزه‌ای نداری، هیچ پاسخ روشنی نداری، اما باز هم از جات بلند می‌شی و به کارهای کوچیک زندگی می‌رسی.

فید لینکدین هم گاهی حسابی نیاز به پاکسازی داره. اون‌قدر پست‌های بی‌ربط و کلیشه‌ای توی تایم‌لاین میاد که بعضی وقت‌ها با خودم می‌گم واقعاً چه فرقی با اینستگرم داره؟ اگر آدم حواسش به شبکهٔ ارتباطی و افرادی که دنبال می‌کنه نباشه، لینکدین هم خیلی راحت از یک فضای حرفه‌ای تبدیل می‌شه به جایی که فقط زمانت رو می‌گیره، نه اینکه چیزی بهت اضافه کنه.

دارم تلاش می‌کنم حضورم توی لینکدین جدی‌تر و فعال‌تر باشه. بعد از ماه‌ها، عکس پروفایلم رو هم تغییر دادم و رسمی‌ترش کردم. همون بین هم دیدم چند نفر از دانشجوهام برام درخواست فرستادن. حس جالبی داشت. آخه همیشه من بودم که برای استادها و پژوهشگرها درخواست می‌فرستادم. حالا جای اون رابطه، داره کم‌کم عوض می‌شه. گاهی هم می‌بینم چه پست‌هایی رو لایک می‌کنن یا دنبال چه موضوعاتی هستن. از دیدن اینکه بعضی‌هاشون قبل فارغ‌التحصیلی به فکر ساختن شبکهٔ ارتباطی و یاد گرفتنن، واقعاً خوشحال می‌شم. شاید نتیجهٔ این تلاش‌ها سال‌ها بعد معلوم بشه، اما همین که دانشجو زودتر از چیزی که ما توی دوران خودمون یاد گرفتیم، متوجه اهمیت ارتباطات حرفه‌ای و حضور توی فضای آکادمیک بشه، خودش یک قدم ارزشمند رو به جلوئه. امیدوارم هیچ‌وقت کنجکاوی و انگیزه‌شون برای رشد رو از دست ندن.

آدم از بعضی اتفاق‌ها که عبور می‌کنه، می‌شنوه که می‌گن «مهم اینه که قوی‌تر شدی»‌. کلیشهٔ نه‌چندان خوشایند ولی گاه راضی‌کننده‌ایه. بعد یک روز با خودش فکر می‌کنه اگر قرار بود بین قوی‌تر شدن و تجربه نکردن اون اتفاق یکی رو انتخاب کنم، قطعاً دومی رو انتخاب می‌کردم. پشت همهٔ دردها که قرار نیست معنایی وجود داشته باشه. بعضی‌هاشون فقط دردن، همین.

چون کارهام سبک شده، دیگه با خیال راحت می‌تونم بخشی از وقتم رو برای جام جهانی بذارم. دیشب هم بازی نروژ و برزیل رو می‌دیدم. به‌نظرم نروژ با حذف برزیل، باعث شگفتی هم شد. تیمی که شاید روی کاغذ کمتر کسی انتظار داشت بتونه از سد یکی از پرافتخارترین تیم‌های تاریخ فوتبال جهان عبور کنه. خب این پیروزی بیشتر از هر چیزی، بخاطر یک نمایش منظم، انضباط تاکتیکی، تمرکز بالا و استفادهٔ مؤثر از فرصت‌هاشون بود. اما خارج از زمین فوتبال هم نکتهٔ جالبی دربارهٔ نروژ وجود داره. طبق World Happiness Report 2026، نروژ شیشمین کشور شاد جهانه. جایگاهی که بر اساس شاخص‌هایی مثل حمایت اجتماعی، اعتماد عمومی، سلامت، آزادی انتخاب و کیفیت زندگی محاسبه می‌شه. البته ها این رتبه هیچ ارتباط مستقیمی با نتیجهٔ مسابقه نداره و نمی‌شه دلیلی برای پیروزی نروژ دونست. ولی کنار هم قرار گرفتن این دوتا تصویر جالبیه. کشوری که هم توی خیلی از شاخص‌های رفاه و کیفیت زندگی میون برترین‌های جهان قرار داره و توی زمین فوتبال هم تونسته با برنامه‌ریزی، انسجام و عملکردی بیشتر از انتظار، یکی از مدعی‌های اصلی قهرمانی رو کنار بزنه.

تازگی‌ها حین کار و پژوهش، موسیقی گوش می‌کنم و چی بهتر از بی‌کلام؟

فکر کنم این قضیه درباره‌ی همه‌ی ملودی‌هایی که مارتین چرنی می‌سازه صادقه.

نیاز دارم با رضایت قلبی از این مرحله‌ی زندگیم عبور کنم. می‌دونم که بدون رضایت هم میشه، می‌دونم که بعضی وقت‌ها زور زندگی بیشتر از علاقه و احساس منه ولی من می‌خوام خودمم راضی باشم از خودم نه که فقط بگذره، بره و تموم بشه.