❤❤የኪያ ደብዳቤዎች❤❤

ሳላውቅህ በፊት ጨለማ እፈራ ነበር። ጨረቃ ወጣች፣ መሸ፣ ነጋ... ግድ የሚሰጠኝ ምንም አልነበረም። ለኔ ምሽትና ንጋት የቀን መለዋወጥ ብቻ ነበሩ፣ ትርጉም የለሽ ዑደት። አንተ ግን በህይወቴ ገብተህ ሁሉንም ለወጥከው። አሁን መስኮቴን ከፍቼ ጨረቃዋንና ጨለማውን ሳያቸው "ይሄን ያህል ተጉዘን ነበር?" እላለሁ። ትዝ ይልሃል? እጅ ለእጅ ተያይዘን ማርጀት ነበር ፍላጎታችን። ለልጆቻችን የምንተርክላቸውን ተረት የሚመስል ታሪካችንን ስትተርክልኝ፣ ድምጽህ አሁንም ድረስ በጆሮዬ ያስተጋባል። መድረስ የምትፈልግበትን ቦታ ስትነግረኝ፣ እጄን ይዘህ ላግዝህ ስጣጣር የነበርኩበት ስሜት አሁንም በአእምሮዬ ይዋልላል። ብቻ... ልክ ኮምፓስ እንደጠፋበት መርከብ፣ አሁን ወዴት እንደምሄድ አላውቅም። እጄን ይዘህ ያደረስከኝ ቦታ ላይ ቆሜ መንገዱን ከማማተር ውጪ ምን አማራጭ አለኝ? አዎ... አንተ ኮምፓሴ ነበርክ! 🧭 አሁን ጨረቃን ሳያት አንተ ትዝ ትለኛለህ። አንዳንዴ ካለህበት ጎትቼ ላወጣህ እፈልጋለሁ፣ ግን አልችልም። ምናልባት. . . ጥላ ከለላ የሆኑን ሰዎች ሲርቁን ነው፣ የህይወት ዱላዋ በትክክል የሚሰማን። ዛሬም ጨረቃዋ ወጥታለች። ግን ዛሬ... ብቻዬን ሆኜ ነው የማያት። 121(አኮብ)