کلبه رمان سرا

«مجید اندکی خودش را به مبل نزدیک کرده می‌گوید»: _این‌ها که دلیل نمی‌شود خواهر گلم! برای نوشتن هیچ‌گاهی دیر نیست، می‌دانی نویسندگانِ وجود داشتن که نویسندگی را در سال‌های واپسین زنده‌گیِ شان آغاز کردن، بعضی‌های دیگر هم با داشتن هزار رقم مشغله و مصروفیت، نوشتن را فراموش نمی‌کردند. من می‌دانم در وجود تو، نویسنده‌ی خفته است که تا به اوج نرسد، آرام نمی‌گیرد! «حرف‌های مجید به یکباره ذهنم را خوشایند آرام می‌کند و پاسخ همه سؤال‌هایم را بیان. راست می‌گوید، عطش نوشتن را گاهی باید در وقتش سیراب کرد. دوباره از فکر درمی‌آیم و بر مجیدِ که خیره بر پنجره چایش را می‌نوشد، می‌گویم»: _مجیدک نالایق…مدیونت شدم، با این حرف‌هایت مرا از منجلابِ ذهنی‌ام بیرون کردی…خوب‌ شد ام‌روز اینجا آمدم و چایِ با تو نوشیدم، چایِ که ذهنم را باز کرد. «مجید مفتخرانه دستی بر موهای خرمایی بلندِ روشنش کشیده، می‌گوید»: _ما این هستیم دیگر چی فکر کردی..؟ یعنی من کتاب برای چی می‌خوانم..؟ برای اینکه وسیلهٔ هدایتت باشم و راه را برایت هموار کنم. قدرم را بدان ای دوست نادان من! +خوب باشد، باشد کمی بگیر خود را! حالا یک چند تعریف کردم به آسمان بلند نشو. یادت باشد که من دو ماهِ از تو بزرگتر هستم و باید احترامم را بسیار نگه‌داری! _درست است اولیا حضرت البته چرا که نی…ولی اگر بدنِ نحیفت نمی‌بود بیشتر تحویلت گرفته می‌توانستم! _اوه..اوه! دیگ به دیگ می‌گوید رویت سیاه. خودت را دیدی..؟! و در ضمن بدن من از تو کرده خیلی هم خوب است حداقل مُردنی نیستم! «در پیِ حرفم هر دو به گونه‌ای خوشایند قاه‌قاه می‌خندیم، که مجید گویا چیزی به یادش آمده باشد با هیجان می‌گوید»: _نورمها…به نظرت از آخرین باری که در حق مردم شیطنت و شرارت کرده بودیم چقدر وقت می‌گذره..؟می‌دانی من خیلی دلم برای آن لحظاتِ تنگ شده که فغان مردم را می‌کشیدیم و کسی هم بالای ما خبر نمی‌شد! بیا برای تغییر حال و هوای ما دوباره پلان‌های شوم خود را طرح ریزی کنیم، این جوانی که دیگر نمی‌آید…چی گفتی..؟! «منم که گویا به همچین سخنی از سوی مجید نیاز داشتم، با لبخندی شیطانیِ که بسویش می‌زنم پاسخم را می‌گویم و یاد نوجوانیِ می‌افتم که در دامنهٔ شب مردم را با شال‌های سیاهِ که بر سر می‌کردیم می‌ترساندیم و از بس شیطان بلا بودیم، حتی پولیس شهر نیز موفق بر شناسایی ما نشده بود! از هزاران مردم‌آزاری دیگر که حسابش از دستم رفته بگذرم! می‌دانمم که کارخوبی نیست، ولی متأسفانه کودک‌های درون من و مجید به طرز ترسناکِ فعال‌اند!»