کلبه رمان سرا

برگشتم، خوده جمع و جور کردم، لبخند زورکی زدم و دوباره وارد  سالون شدم. رئیس به چشمام نگاه کرد، شاید فهمید… ولی چیزی نگفت. فقط گفت:  «همه چیز خوب است؟»  گفتم: «بله... همه چیز عالیه.» اما در درونم غوغا بود.  با خود گفتم:  «دنیا عجیبه... من حتی تاریخ تولد خودمه نمی‌فامم، اصلاً نمی‌دانم دقیق چند ساله شدم، اما حالی... تولد رضوانه مثل تولد دوباره‌ی خودم حس می‌کنم.» باز رقص پای کوبی شروع شده رئیس کنارم آمد گفت ممنونم ازت الیا :بخاطر چی بخاطر امشب ماندی بخاطر آوردن النا رضوان زیاد خوش شد 😊 میدانی داکتر گفته اگه خوش باشه روحیه بگیره امکان داره دوباره حرف بزنه راه بره الیا: چی یعنی رضوان قبلا راه رفته می توانست  که ريس زود موضوع ره عوض کردو  رفت یک معمای دیگه همه چی مثل پازل بود نمیه شب  شد  جشن تمام شد تا جم جور کردن خانه الناره خواب  برد  می خواستم بیدارش کنم اما رئیس نماند  گفت باش مه می رسانتم تان خانه الناره بغل کرد برد به موتر و مه هم رفتم رسیدم خانه غرق در افکار بودم در زدم با اولین تک تک پدرم دره باز کرد الیا : پدر خوابت نبرده نخیر منتظر شما بودم ساعت 12 بجه شب است چرا دیر کردی الیا پدر تولد بود دیگه دیر شد  می بخشی پدرم با لبخند نیمه‌خسته گفت: «خوب است دخترم، فقط آخرین بار  باشه... شب دیر میایی،  سرم پایین انداختم، گفتم: «چشم پدر.»  رفتم به اتاقم، لباس ساده‌ام را پوشیدم، چادرمو از سرم گرفتم، موهایمو شانه کردم، اما دلم شانه نمی‌شد...  به آینه نگاه کردم، همون دختری بودم که یک ماه پیش پر از ترس و تردید وارد زندگی جدید شده بود…  حالا پر از سوال، پر از احساساتی که خودم هم ازش خبر نداشتم.  به خودم گفتم:  «رضوان… رئیس …  چرا ای‌قدر زود برم مهم شدن؟ چرا احساس می‌کنم وابسته‌شان شدم؟ اگه فردا رئیس بگه برو، چي کنم چی قسم  برم ؟» روی بستر دراز کشیدم، صدای خنده‌ی رضوان و النا هنوز تو گوشم بود…  چشمهام بسته شد اما فکرهام بیدار ماند…  --- به همی فکرها شبم صبح شد.  نماز خواندم و بعدش برای چند لحظه خوابیدم.  آماده شدم برای رفتن به کارم،  اما هنوز ذهنم درگیر حس مبهمی  بود.  رسیدم خانه رئیس ، دیدم در حولی ایستاده و گل‌ها را آب میته. الیا : ـ سلام، صبح بخیر  ـ  رئیس :صبح شما هم بخیر رئیس گفت: «اول صبحانه آماده کن، چون من می‌رم دفتر.»  صبحانه را برای رضوان دادم.  بعد خواستم صبحانه را به رئیس ببرم که گفت:  «نخیر، امروز صبحانه را با هم می‌خوریم.» کمی حیران شدم... اما گفتم: «درست است، می‌خوریم.» رفتم آماده کردم، او هم آمد.  اولین باری بود که با هم، در خانه، صبحانه می‌خوردیم.  با خودم فکر کردم: «ای رئیس ...  اگه هیچ چیز در این خانه ماندگار نیست،  پس چرا ایقدر محبت می‌کنی؟  چرا گاهی این‌قدر خوب می‌شی؟  چرا با منِ محبت ندیده این‌قدر مهربانی؟  چرا؟»: وقتی مشغول خوردن صبحانه بودیم، رئیس در مورد شب تولد حرف زد: رئیس : «دیشب خیلی خوب شد... این‌که النا را آوردی واقعاً تاثیر داشت. چون رضوان هیچ دوستی نداره، اما با آمدن النا خوشحال‌تر از همیشه بود.» الیا: «بله رئیس ، ولی اگه شما اجازه نمی‌دادین، این اتفاق نمی‌افتاد. برای خود النا هم خوب شد، خیلی وقت بود که جایی نرفته بود.» بعد رئیس گفت:  «یگان وقت با خودت بیارش، برای هر دوشان  خوب میشه.» با خودم گفتم:  «بیارم که چی ؟ وقتی که هیچ چیز در این خانه ماندگار نیست؟»  واقعاً ذهنم روی همان یک جمله قفل کرده بود...  "هیچ چیز در این خانه ماندگار نیست."  اما چطور باورش نکنم وقتی قلبم آرام گرفته؟ گفتم:  «الیا :درست هست ، میارمش. اما النا زود دلبسته میشه... اگه دل بست، سخت دل می‌کنه.» رئیس لحظه‌ای سکوت کرد، بعد با صدایی آرام  و کمی سوال‌برانگیز گفت:  «مگر قرار است جایی بری؟» یک‌جوری پرسید...  انگار خودش هم از فکر رفتن مه می‌ترسید.  انگار این بار، فقط من نبودم که وابسته شده بودم. وقتی پرسید: "مگر قرار است جایی بروی؟"  آهسته گفتم: «حالا نه… اما یک روز ی حتما خواهم رفت.»  رئیس اخم کرد.  گفت: «خیر، ای‌طور است.»  از سر میز بلند شد و گفت: «نوش جانت. من میرم دفتر… اما اگر رفتی، بی‌خداحافظی نری.»  نمی‌دانم چرا، اما حرف‌هایش همیشه پر از رمز و راز بود…  ای کاش می‌گفت چه در دل دارد،  اما انگار درست حرف زدن را یاد نداشت… یا شاید نمی‌خواست یاد بگیره: او رفت و من مشغول کارهای خانه شدم، اما تمام روز ذهنم درگیر یک جمله‌اش بود:  «بی خداحافظی نری... »  یعنی چی؟  یعنی بروم؟ یا نروم؟  اووف... چی میشه جناب خاکسار یک بار حرف‌هات واضح باشه، که آدم بفامه منظورت چیه؟  ذهنم قفل کرده بود سر ای جمله  یعنی رفتنم برش مهم نیست یا مهم است