کلبه رمان سرا

در گوشه‌ای نشسته بود. همه غرقِ محفل، خنده و شور بودند، اما یگانه انگار در دنیای دیگری سیر می‌کرد. سرش را بلند کرد و نگاهش با نگاهِ من گره خورد اما من فوراً نگاهم را دزدیدم. می‌ترسیدم، می‌ترسیدم دوباره در موجِ نگاه‌هایش خودم را گم کنم. من یک‌بار پا در این راه گذاشته بودم و نتیجه‌اش فقط ویرانی بود، دیگر اجازه نمی‌دادم کسی چنین قدرتی بر من داشته باشد. زرلشت هم آنجا حضور داشت. لباسِ بازِ پوشیده بود و با میوند، پسرِ کاکایم، صحبت می‌کرد و می‌خندید. نمی‌دانستم چه شده بود، زرلشتی که من می‌شناختم، در گذشته حتی از میوند خوشش نمی‌آمد، اما حالا چنان صمیمی رفتار می‌کرد که انگار سال‌هاست با هم دوست‌اند. بالاخره محفل هم تمام شد و همه به خانه برگشتیم. یگانه به‌محضِ اینکه رسیدیم، حمام کرد و زود خوابید. نمی‌دانم چرا، اما حس می‌کردم از چیزی دلخور است، و این فکر ذهنم را درگیر کرده بود؛ مرا چه شده بود؟ چرا دلخوریِ او برایم مهم شده بود؟ من هم سرم را روی بالشت گذاشتم و خوابیدم. صبح، با صدای اذان بیدار شدم. یگانه را هم بیدار کردم و هر دو نماز خواندیم. بعد رو به طرفش کردم و گفتم: ـ حتماً باید به آرایشگاه بروی؟ خودت هم می‌توانی آماده شوی. به‌هرحال فرقِ خاصی نمی‌کند،در هر دو حالت یکسان هستی. نگاه کوتاهی به من انداخت و گفت: ـ تشکر،اما همان‌طور که شما غیرت دارید، من هم غرور دارم.تازه‌عروس هستم، باید بروم و می‌روم. بعد ادامه داد: ـ در ضمن، قوم‌هایتان هم ماشاالله خیلی گپ‌دان هستند؛ بی‌دلیل حرف می‌زنند و قضاوت می‌کنند، پس می‌روم. نفسِ کوتاهی کشیدم و گفتم: ـ درست است، خود دانی، فقط لباس‌هایت خیلی باز نباشد، بهتر است. اینجا رسم نیست. فوراً جواب داد: ـ اگر تو هم نگویی، باز من لباسِ باز دوست ندارم. راحت نیستم،برای همین نمی‌پوشم. خانم‌ها را به آرایشگاه رساندم و خودم هم به طرفِ بازار رفتم؛ شاید چیزی بخرم. بازارک‌های ارغنداب را دوست دارم. حال‌وهوای سنتیِ خاصی دارند. در حال گشت‌وگذار بودم که آیینه‌ای توجهم را جلب کرد. قدیمی به نظر می‌رسید؛ کوچک و چهارگوش، با نقش‌ونگارِ ظریفی دورِ قابش. نمی‌دانم چرا، اما خریدمش. بعد کمی به سر و وضعِ خودم رسیدم و دوباره رفتم دنبالِ دخترها تا با هم به محفل برویم. محفل باز هم در خانهٔ عروس برگزار می‌شد. اول هوسی و هیله بیرون آمدند، و بعد یگانه، او همیشه زیبا بود، انصافاً… و این بار هم زیباتر از همیشه به نظر می‌رسید. وقتی رسیدیم، همه‌جا شلوغ و پر ازدحام بود. عروسی هم در خانه برگزار می‌شد و همین رفت‌وآمد را سخت‌تر کرده بود. کوچه‌ها باریک و کم‌عرض بودند، برای همین هم زود رسیدن تقریباً ناممکن بود. راوی یگانه من شخصاً تنهایی را دوست دارم. به همین دلیل هم از جاهای شلوغ و پرسر‌وصدا گریزانم. ای‌کاش این محفل زودتر تمام می‌شد. از لباس‌های مجلسی هم خوشم نمی‌آید، طبیعتِ من با خیلی‌ها فرق دارد. انسانِ گوشه‌نشینی نیستم، اما سخت با آدم‌ها خو می‌گیرم. وقتی داخلِ محفل شدیم، همه لباس‌های پرزرق‌وبرق و جواهراتِ گران‌قیمت پوشیده بودند. اما من برعکس، هیچ طلایی نداشتم. همین باعث شد مادرِ زریاب کمی عصبی شود. با نگرانی گفت: ـ تو شاید دوست نداشته باشی، اما حالا تمامِ قوم می‌گویند تازه‌عروس را ببین، نه طلا به گوشش است و نه به گردنش. چرا این‌طور کردی دخترم؟ گفتم: ـ ببخشید مادر جان،متوجه نبودم. ـ خیر باشد دخترم، بعد چوری‌های خودش را از دستش بیرون کرد و در دست‌های من انداخت. ـ فعلاً با همین یک چاره می‌شود. بعد آهی کشید و رفت. سارا، برخلافِ شبنم، دخترِ مهربانی بود. کنارم نشست و آرام گفت: ـ مادر جان زنِ خوش‌قلبی‌ست، مبادا حرف‌هایش را به دل بگیری. لبخند کم‌رنگی زدم. ـ می‌دانم عزیزم.نخیر، راست هم می‌گویند. متأسفانه در قومِ ما هم چنین حرف‌هایی زیاد است. سارا لبخند زد و گفت: ـ ها دختر یگانه، تو خوش‌قلب هستی، می‌دانم. باز هم گفتم که ناراحت نشوی. دستش را آرام فشردم. ـ می‌دانم عزیزم،تو خیلی مهربانی. ادامه دارد…