کلبه رمان سرا

رمان: آخرین اشتباه قسمت پنجم ✍🏻 نویسنده: سودابه محمودی 🤍 ادامه… 🤍 قشنگ‌ترین نصیحتی که در زندگی‌ام شنیده‌ام، نصیحت اروین یالوم به دخترش بود: «تو فقط یک بار زندگی می‌کنی… از تمام ذرات این پدیده‌ی شگفت‌انگیز که به آن هوشیاری می‌گویند لذت ببر… خودت را در حسرت و پشیمانیِ چیزهایی که قبلاً داشتی غرق نکن…» چقدر قشنگ گفته بود… آن روز، صبح با یک حس متفاوت بیدار شدم… نمی‌دانم این حس از کجا آمده بود، اما با تمام روزهای قبل فرق داشت. چپن قهوه‌ای‌ام را پوشیدم، چادری هم‌رنگ دستکول سیاه‌ام سر کردم… امروز دلم خواسته بود به خودم برسم. خودم را مرتب کردم، ساعتم را برداشتم و از خانه بیرون شدم… رفتیم کورس… وارد صنف شدم… چند قدم که برداشتم، یکی به شانه‌ام زد. برگشتم… اسماء بود؛ هم‌صنفی مکتبم. با هم احوال‌پرسی کردیم. خندید و گفت: ـ او دختر، امروز چقدر مقبول شدی! با شوخی گفتم: ـ از اول هم بودم! با خنده گفت: ـ اووووه! اینه اعتماد به نفس! 😄 استاد هنوز نیامده بود. با شاگردان دیگر آشنا شدیم. اسماء هم کنارم نشسته بود و آرام با هم قصه می‌کردیم… ناگهان دروازه باز شد… یک مرد حدود ۲۸ ساله وارد صنف شد… پتلون مرتب سیاه، و یخن‌قاق سفید بر تن داشت… قد بلند، صدای محکم و نگاه آرام… شروع به معرفی خود کرد: ـ سلام به همه‌ی شاگردان عزیز… امیدوارم دارای صحت کامل باشید. اسم من محمد ادیب حکیمی است، استاد انگلیسی شما. امیدوارم بتوانیم در یک فضای خوب درسی، با هم پیش برویم… کمی از تحصیلات و مسیر زندگی‌اش گفت… استاد خوش‌اخلاق و باوقار معلوم می‌شد. بعد گفت: ـ خوب شاگردان گرامی، از ردیف اول شروع می‌کنیم، همه خودتان را معرفی کنید تا با هم آشنا شویم… آرام در گوش عطیه گفتم: ـ عطو، خودت را معرفی کن، ـ مه نمی‌کنم معرفی خود ره ! 😜 با نگرانی گفت: ـ خیلی گی نکن! خودت را معرفی می‌کنی، تمام! 😟 ـ شوخی کردم! 🤗 ـ بسیار احمق هستی! ترساندی مرا! بعد نوبت معرفی رسید: ـ یارا: احمدی هستم، از ولایت پنجشیر. ـ عطیه: رحمانی هستم، از ولایت کابل. ـ بهار: میرزاد هستم، از ولایت بدخشان. بعد از ما، به تعقیب ما شاگردان هم خودشان را معرفی کردند. استاد گفت: ـ به امید این‌که روش درس خواندن ما به دل‌تان باشد… بعد کتاب‌ها را معرفی کرد، تقسیم اوقات را داد و با لبخند گفت: ـ خدا نگهدارتان… خسته و مانده از کورس برگشتم خانه… ـ سلام اهل‌بیت! کجا هستین؟ مادرم گفت: ـ علیکم‌السلام دخترم، بخیر آمدی؟ ـ بلی مادر جان… رفتم اتاق، لباس‌هایم را تبدیل کردم… روزها گذشت… کم‌کم به رفتن کورس و حضور استاد عادت کردم… اما عطیه کم‌کم غیرفعال شد… بیشتر غیرحاضری می‌کرد… احساس می‌کردم دیگر دلش به کورس نیست… خوب عادت داشت… همیشه کورس‌ها را نیمه‌کاره رها می‌کرد… اما من این‌بار تصمیم داشتم رها نکنم. با اسماء می‌رفتم و می‌آمدم… در دلم همیشه این جمله تکرار می‌شد: «وقتی احساس من شبیه احساس هیچ‌کس نیست، مطلقاً هیچ‌کس نمی‌تواند بفهمد درونم چه می‌گذرد… این یعنی تنهایی…» — پائولو کوئیلو در یکی از روزها، درس که تمام شد، ساعت آخر بود… یکی از شاگردان پرسید: ـ استاد، شما مجرد هستید؟ استاد خندید و گفت: ـ به نظر شما مجرد هستم یا متاهل هستم؟ شاگردان با یک‌صدا گفتند: ـ مجرد هستید! استاد لبخند زد: ـ اشتباه کردید… من متأهل هستم، و صاحب چهار فرزند! شاگردان فکر کردند شوخی می‌کند… اما گفت: ـ به خدا راست می‌گویم… همه تعجب کردند… خودم هم مات ماندم… اصلاً به متأهل بودنش نمی‌خورد… 🫤 و همان‌جا بود که حس عجیبی تهِ دلم نشست… حسی که هنوز نامی برایش نداشتم…