کلبه رمان سرا

تاوان یک عهد نویسنده: فاطمه سون ارا قسمت بیست و پنج: پارت هدیه دوم به امید که زیاد لایک کنین دیدن اشک‌ های سارا قلبش را به درد می‌ آورد، اما تصمیمش را گرفته بود. لبخند آرامی زد و گفت نترس، سارا من همه‌ چیز را درست می‌ کنم. بگذار بروم. من نمی‌ توانم آرزوهایم را اینجا به حقیقت تبدیل کنم باور کن اگر راه دیگری می‌ دیدم، هرگز چنین تصمیمی نمی‌ گرفتم. سپس با صدایی آرام ‌تر گفت و لطفاً گریه نکن. تو باید خوشحال باشی… چون من برای آینده‌ مان تلاش می‌ کنم. تمام این سختی ‌ها را تحمل می‌ کنم تا روزی برسد که هیچ ‌کدام از ما نگران فردا نباشیم. سارا چیزی نگفت فقط در سکوت به او نگاه کرد می‌ خواست حرف‌ هایش را باور کند می‌ خواست به وعده‌ هایش اعتماد کند اما در اعماق قلبش، ترسی شکل گرفته بود که برای اولین بار نمی‌ توانست آن را نادیده بگیرد. ده روزی گذشت و این ده روز برای سارا از هر زمان دیگری سخت‌ تر بود. هر بار که با مسیح صحبت می‌ کرد، سعی می‌ کرد لبخند بزند و او را تشویق کند، اما هرچه زمان رفتن نزدیک‌ تر می‌ شد، دلش بیشتر سنگین می‌ شد. بالاخره روز موعود فرا رسید. روزی که مسیح باید افغانستان را ترک می‌ کرد. صبح زود، پیش از آنکه راهی میدان هوایی شود، آخرین تماسش را با سارا گرفت. هیچکدام نمی‌ دانستند چه بگویند. تمام حرف‌ هایی که باید گفته می‌ شد، در روزهای گذشته گفته شده بود. فقط سکوت بود و دلتنگی. در آخر، مسیح آرام گفت منتظرم بمان. و سارا با چشمانی اشک‌ آلود جواب داد مواظب خودت باش. تماس قطع شد. و چند ساعت بعد، مسیح از افغانستان خارج شد. آن روز برای سارا شبیه روزهای عادی نبود چیزی از زندگی‌ اش جدا شده بود. از صبح تا شب، بی‌ اختیار اشک می‌ ریخت. نه به خاطر اینکه امیدش را از دست داده بود، بلکه به خاطر سنگینی دوری. سال‌ ها عادت کرده بود هر زمان بخواهد صدای مسیح را بشنود، او را ببیند یا بداند در همان شهر و همان آسمان زندگی می‌ کند. اما حالا میان آن‌ ها هزاران کیلومتر فاصله افتاده بود. آن شب، وقتی در اتاقش تنها نشسته بود، تلفنش را برداشت و به آخرین پیام مسیح نگاه کرد. پیامی کوتاه که نوشته بود: به من اعتماد کن. بر می‌ گردم تا زندگی‌ ما را بسازیم. سه روز از رفتن مسیح گذشته بود. برای سارا، این سه روز بیشتر شبیه سه ماه سپری شده بود. هر بار که موبایلش زنگ می‌ خورد، قلبش تندتر می‌ تپید. هر بار که صفحه موبایل روشن می‌ شد، بی‌ اختیار امیدوار می‌ شد نام مسیح را ببیند....