کلبه رمان سرا

“زلیخا جان، حالا وقتش است لباس عروس سفید ره بپوشی…” مه آرام بلند شدم… و به طرف اتاقی رفتم که لباس سفیدم در آن آویزان بود… لباسی که برق می‌زد و منتظر بود تا مه آن ره بپوشم… 🤍 وقتی نکاح تمام شد و صدای تبریک‌ها در تالار پیچید، زرینه و مرسل آرام دستم ره گرفتند و گفتند: “زلیخا جان، بیا… حالا وقتش رسیده که لباس عروس ره بپوشی.” قلبم تند می‌زد. همراهشان به اتاقی در گوشه تالار رفتم. در آنجا لباس سفید عروسیم آویزان بود؛ لباسی که از صبح چند بار به آن نگاه کرده بودم، اما حالا دیدنش حس دیگری داشت. چند لحظه همان‌طور ایستادم و فقط به آن نگاه کردم. دامن بلندش تا زمین می‌رسید و پارچه‌اش زیر نور چراغ‌ها برق می‌زد. مرسل با لبخند گفت: “زلیخا چرا فقط نگاه می‌کنی؟ امشب شب تو است.” زرینه هم آمد و آرام چادرم ره برداشت. بعد با کمک هم شروع کردند لباس سفید ره تنم کنند. پارچه نرم لباس روی شانه‌هایم نشست و دامنش دورم پخش شد. وقتی کامل پوشیدمش، زرینه یک تاج ظریف آورد و روی سرم گذاشت. تور سفید از پشت سرم پایین افتاد و روی شانه‌هایم آرام قرار گرفت. مرسل گفت: “صبر کو… یک بار خودت ره در آینه ببین.” وقتی به آینه نگاه کردم، چند لحظه خاموش ماندم… در آینه یک عروس ایستاده بود. اما پشت آن لبخند، مه همه سال‌هایی ره به یاد آوردم که آسان نبود. مه از همان اول زندگی زیاد محبت ندیده بودم. کاکایم و زن کاکایم همیشه با مه خوب نبودند. بارها حرف‌هایی شنیده بودم که هنوز هم گاهی در گوشم می‌پیچد. اما در همان خانه یک نفر بود که همیشه کنارم می‌ایستاد… زرینه. زرینه فقط دختر کاکایم نبود؛ او مثل خواهرم بود. هر وقت کسی مه ره ناراحت می‌کرد، او آرام کنارم می‌آمد و می‌گفت: “زلیخا، صبر کو… یک روز همه چیز خوب میشه.” امشب وقتی دیدم همان زرینه با دست‌های خودش تاج عروسی ره روی سرم می‌گذارد، دلم گرم شد. مرسل که بهترین دوست دیگرم بود، با خنده گفت: “وای زلیخا، امروز واقعاً مثل یک ملکه شدی.” مه لبخند زدم. بعد با هم از اتاق بیرون شدیم و دوباره وارد تالار شدیم. وقتی داخل تالار قدم گذاشتم، صدای دست زدن مهمان‌ها بلند شد. نور چراغ‌ها روی لباس سفیدم می‌درخشید. اما هنوز یک رسم مانده بود… طلا انداختن عروس. اول کاکایم جلو آمد. نگاهش کمی جدی بود، اما گردنبند طلای بزرگی از جیبش بیرون کرد و به گردنم انداخت. بعد از او، زن‌های دیگر مهمان‌ها یکی‌یکی جلو آمدند. هرکدام طلا می‌آوردند؛ یکی دستبند، یکی گوشواره، یکی انگشتر. کم‌کم دست‌هایم پر از دستبندهای طلا شد، انگشتانم پر از انگشتر و گردنم با چند گردنبند طلایی برق می‌زد. مرسل با خنده گفت: “زلیخا، از بس طلا انداختن، دیگر حرکت کرده نمی‌تانی!” زرینه هم خندید و گفت: “رامین باید خوب مراقب عروسش باشه، خیلی قیمتی شده.” همه خندیدند و فضای تالار پر از شادی شد. در آن میان کمره‌دار هم مشغول عکس گرفتن بود. فلش کمره‌ها یکی پشت دیگری روشن می‌شد. در همان لحظه چشمم به طرف دیگر تالار افتاد… رامین آنجا ایستاده بود. او کت و شلوار دامادی سیاه پوشیده بود. کنار او فقط پدرش ایستاده بود. رامین مادر نداشت… و در زندگی‌اش فقط پدرش و یک بچه کاکا داشت. آن بچه کاکایش اصلان بود. اصلان هم در تالار حضور داشت و کنار زرینه ایستاده بود. آنها نامزد بودند و هر دو با لبخند به طرف ما نگاه می‌کردند. موسیقی تالار آرام‌آرام بلندتر شد. مهمان‌ها شروع کردند به دست زدن. زرینه آرام در گوشم گفت: “زلیخا… حالا وقت رقص شما دو نفر است.” مهمان‌ها دور ما حلقه زدند. رامین چند قدم جلو آمد… و دستش ره به طرفم دراز کرد. مه لحظه‌ای مکث کردم. قلبم تند می‌زد. بعد آرام دستم ره در دستش گذاشتم. صدای دست‌زدن مهمان‌ها بلند شد. موسیقی تغییر کرد… آهنگی آرام و عاشقانه در تالار پخش شد. آهنگ تانگو شروع شده بود… و مه و رامین آماده شدیم که اولین رقص زندگی مشترک خود ره آغاز کنیم. 💫 ادامه دارد.. در فهرست ۳۰ مورد