کلبه رمان سرا

عثمان لبخندی عمیقی زده گفت عثمان :خیلی دوستت دارم ابتسام من:منم عثمان دستم‌را گرفت و یک چیزی را از جیبش بیرون‌آورد وقتی دقیق شدم حلقه نامزدیمان بود همانی که اون شب در خانه عثمان گذاشته بودم من:این را هنوز هم پیشت داری عثمان:در تمامی نماز‌هایم دعا میکردم که دوباره روزی برسد تا این حلقه را در دستت کنم خدارهزار بار شکر که این فرصت را پیدا کردم لبخندی عمیقی زده گفتم من:میشه پشتو حرف بزنی عثمان:اممممم چرا که نه زما او ستا چی پری وعده وه په هغه زای کی بیگا اور و لگیدنه من:خب حالا چه معنی عثمان:نگو که بلد نیستی 😑 من:خب معلومه که نه خیلی کم ولی شاید از تو یاد بگیرم عثمان:حتماً باشد یاد بگیر خب معنیش میشه آنجا که من و تو وعده دیدار داشتیم در آنجا دوش آتش برافروختند من:وای چقدر قشنگ واقیت هم عثمان:حالا اینها را بگذار می‌خواهی با مامایت حرف بزنیم من:چرا که نه حتماً بعد اینکه عثمان با مامایم حرف زد مامایم هم قبول کرد فقط مشکلی که داشتم موضوع مرسل شان بود که مامایم میگفت باید خانه خودشان باشد ولی از نظر باید پیش من میبودن در ولی خب نرگس کمی بهم امید داد که مواظبشان میباشد و عثمان هم گفت می توانم هر وقت دلم خواست ببینمشان وقتی با حمیرا در مورد عثمان حرف زدم اونم خیلی خوشحال شد که قرار هست دوباره باهم باشم خلاصه بعد از خرید عروسی اینها خیلی یک محفل ساده برگذار کردیم و با کسی که همیشه در آروزیش بودم ازدواج کردم مادر و پدر عثمان هم هم آمده بودن و از اینکه من عروس شان بودم ناراضی نبودن خدارا هزار بار شکر کردم بعد از یک سالی زندگی مشترک با عثمان فهمیدم که همه زندگی ها مانند نبود که من فکر میکردم بلکه شاید قشنگتر بود مادرم راست میگفت باید با ترس هایم مقابله میکردم صبح وقتی بیدار شدم از دانشگاه رخصتی گرفته بودم چون دم ماه بودم و قرار بودم چوچه ام 😚 به دنیا بیاید وقتی آشپز خانه رفتم با دیدن عثمان متعجب شدم من:نرفتی عثمان:عیلکم سلام صبح تو هم بخیر عزیزم من: 😂 ها ببخشی سلام ولی خب در این وقت ها رخصتی نمیدان برات عثمان:اولن که من به رخصتی کسی احتیاج ندارم چون‌خودم سر طبیبم 😁 دوم هم حداقل می‌توانم در این اوخر پیشت باشم میترسم‌چیزت بشه هرچی نباشد ماه های آخر هست من:نه ان شاءالله چیزی نمیشه عثمان:نه نه دست نزن خودم درست میکنم پشین مگر نشنیدی داکتر گفت استراحت متلق من:خیلی حساس نیستی عثمان جان 😑 عثمان:نه نه چون‌خودم داکتر و میدانم داکتر ها چیزی را بی دلیل‌نمیگن یک پوفی کشیدم و سر میز نان نشستم من: راستی امتحنات را چی کار‌کنم عثمان:فدای سرت خودم یک کارش میکنم من:باید شرکت کنم عثمان: خب گفتم ان شاءالله حلش میکنم آمد و سر میز نشسته گفت عثمان:به نظرت پسر باشد یا دختر ؟ من:نمیدانم برایم مهم نیست فقط سالم باشد برای همین نمی خواستم بفهمم عثمان:ان شاءالله تا خواستم از شیر یک کمی بنوشم که یک بارگی درد شدیدی در شکمم احساس کردم عثمان:چی شده چی شده من:نمیدانم ولی فکر‌کنم وقتش باشد عثمان:باشد آرام باش نفس عمیق بکش بعد از چنددقیقه به زودترین فرصت شفاخانه رسیدیم درد عجیبی داشتم ولی توکلم به خدا بود بعد از چند دقیقه طفلم به دنیا آمد و آرامش را در وجودم احساس کردم وقتی در آغوشش گرفتم اشکی از گوشه چشمم ریخت سمت عثمان نگاه کرده گفتم من:پدر شدی عثمان:مادر شدی لبخندی عمیقی زدم و عثمان سرم را بوسیده گفت عثمان:می خواهی اسمش را چی بگذاری من:محمود عثمان با لبخند عمیقی سمتم نگاه کرده گفت عثمان:ممنونم ابتسام من:از تو هم‌ممنونم عثمان سرم را روی شانه اش گذاشتم و برای تمامی نعمت های که خداوند متعال برایم داده بود از تهی قلبم شکر گذاری کردم درسته زندگی پر از چالش های متفاوتی هست و پر از درس های گران بها هست پس یگانه راهی که انسان هیچ وقت ازش پشیمان نمی شود صبر هست صبر تلخ هست ولی حاصلش شیرن تر از همه چیز هست همیشه در زندگی قرار نیست قسسمی که ما می خواهیم پیش بره گاهی هم باید قسمی پیش بره که ما نمی خواهیم تا با صبر به چیزی برسیم به اسم شیرنی صبر 💞 پایان مخلص شما فاطمه خاموش 🖋