کلمات

قول و غزل به ساز و نوا می‌فرستمت حسنین - خواهرزاده‌ی کوچک‌م - آنقدر بزرگ شده که می‌گوید: «برایم قصه بگو» و من به‌جای آنکه داستان باغ وحش و حیوانات جنگلی را برایش تعریف کنم؛ قصه‌‌ی زندگی خودش را روایت می‌کنم؛ همان لحظه‌های کوچکی که برای او تمامِ جهان‌اند. او گوش می‌دهد، می‌خندد، فکر می‌کند و از شنیدنِ قصه‌‌اش به وجد می‌آید. انگار آدمیزاد، از کودکی تا انتهای عمر، دوست دارد قصه‌ی خودش را بشنود؛ از زبان دیگری و میخواهد خودش را ببیند، از دریچه‌ی چشم‌های دیگری و نیز دوست دارد که دوست داشته شود با قلب دیگری. شاید انسان برای شناختنِ خودش، به روایت شدن محتاج است. زندگی، در تنهایی، مجموعه‌ای از لحظات پراکنده است؛ اما وقتی دیگری آن را روایت می‌کند، این لحظه‌ها به قصه بدل شده و داستان‌ پیوستگی حضور ما در جهان شکل می‌گیرد. شاید یکی از عمیق‌ترین نیازهای آدمی همین باشد: کسی قصه‌ی ما را بداند، لحظات کوچکمان را جدی بگیرد و با مهر برای خودمان روایت کند؛ تا بدانیم زندگی‌مان، هرچقدر هم بی‌اثر و ناتمام، از چشم دیگری پنهان نمانده و در خاطر کسی حک شده. اما آیا کسی هست که در جیب کوچک سمت چپ پیراهن‌ش برای روایت دیگری کلمه داشته باشد؟ آیا به واقع روزی خواهد رسید که مردمان به یکدیگر کلمه تعارف کنند؟ @kalamat_ir