می‌حآء

من غصه‌ی خودم رو دارم، اما غصه‌ی من فقط برای خودم نیست. برای اونایی که باهات عمری زندگی کردن و حالا مثل غریبه‌ها، شبیه ماهایی که هیچ‌وقت ندیدیمت باهات خداحافظی می‌کنن، دنبال ماشین حمل پیکرت می‌دوان و انگار هرگز بهت نمی‌رسن هم غصه می‌خورم. من تورو ندیدم و انقدر داغونم، اونی که هر آخرهفته روضه گرفته برات، شعر خونده واست و تو آخر ابیاتش رو بهمدیگه چسبوندی، اونکه ماه‌رمضونا شر سفره شما دعوت شده، اونی‌که از بچگی همیشه برای شما قرآن خونده و جایزه حفظش رو سر هر جزء از شما گرفته، اون‌که از وقتی باباش شهید شده چادرش رو شما سرش کردی و ملاقات‌های خصوصی‌ش با شما توی ذهنش حالا راحتش نمی‌ذارن، اپنکه همسترش رو به شما نشون داده و با مرغ و خروشای توی خونه‌تون بازی کرده، اونکه هر اختراعی داشته اول از شما تاییدش رو گرفته و بعد اگه شما تشخیص میدادین که به‌نفع این مرز و بومه به‌ کارگیری‌‌ش می‌کرده، اونکه هرجا رفتین پابه‌پاتون اومده و از جانتون که از جان خودش عزیزتر بوده حفاطت کرده؛ من غصه چندنفر رو توی قلبم می‌خورم، غصه همه اونایی که شمارو داشتن و حالا دیگه یهو هیچی ندارن. اگه من وسط روز انقدر احساس پوچی می‌کنم، پس اونا شب‌ها قبل از خواب چه حسی دارن؟