کتاب گمشده

اقوام بومی، برخلاف نگرش رایج امروز، میان جانوران، انسان‌ها و اشیای بی‌جان مرز قطعی و روشنی قائل نبودند. از نگاه آنان، موجودات جاندار و بی‌جان، همگی از یک سرشت برخوردار بودند و تنها در صورت و شکل ظاهری با یکدیگر تفاوت داشتند.  حتی هزاران سال پیش نیز آنان بر این باور بودند که همه اجزای هستی از آگاهی بهره‌مندند. در جهان‌بینی آنان، چیزی به نام ماده مرده وجود نداشت؛ همه‌چیز جلوه‌ای از انرژی بود که پیوسته در فرایند دگرگونی و استحاله قرار داشت. از آنجا که قشر بینایی مغز انسان تنها قادر است بخش کوچکی از طیف نور را ادراک کند، بخش عظیمی از جهان نیروهای بنیادین و عناصر طبیعی، از قلمرو ادراک ما پنهان می‌ماند. مگر آنکه توانایی‌های شهودی انسان به اندازه کافی پرورش یافته باشد. ازاین‌رو، برای آنکه این نیروها ملموس و قابل مشاهده شوند، هر یک در قالب نگهبانی، دایمون یا ایزدی تجسم یافتند. سلت‌ها ، هندوها ، مصریان و سومریان ، هر یک مجموعه‌ای گسترده از ایزدان را آفریدند تا این نیروهای حیات‌بخش را نمایندگی کنند و از آن‌ها به‌عنوان ابزاری برای تمرکز آگاهی بر جنبه‌ای خاص از نیروهای طبیعت بهره گیرند. برخی از این نمادها هنوز نیز در سنت‌های دینی حضور دارند؛ برای نمونه در قالب فرشتگان مقرب همچون اوریئل ، میکائیل ، رافائل و جبرئیل . جزء «اِل»  El  در نام همه آنان به معنای «آنِ درخشان» است و هر یک نماینده یکی از چهار نیروی بنیادینِ مادی‌اند: خاک، آتش، هوا و آب. در آغاز، بُت‌ها هرگز برای پرستش ساخته نمی‌شدند. چنین برداشتی بسیار دیرتر، همراه با افول فرهنگ‌های کهن، پدید آمد؛ زمانی که اقتدار کاهنان-روحانیان متمرکز رو به گسترش نهاد و به دنبال آن، انسان به ورطه بُت‌پرستی فروغلتید طرح الهی فردی سیلوا روزبه آزاد سرو @thelostbook