کتاب گمشده

اتاق تاریک شد و حس کردم دارم سقوط می‌کنم. از روی غریزه بازوی لاما را گرفتم و او دستش را دور شانه‌هایم انداخت. چیزی نیست لوبسانگ، تو واقعاً سقوط نمی‌کنی، فقط مغزت دارد تغییر می‌کند تا بعد چهارم را بپذیرد. حالا حس سقوط متوقف شده بود و خود را ایستاده در دنیایی به شدت ترساننده یافتم. جانوران غول‌پیکری آنجا بودند که زشتی‌شان دست‌کم هر آنچه را که تا به حال دیده بودم می‌زد. موجودات عظیمی رد می‌شدند و با زشت‌ترین صدای ممکن در هوا بال می‌زدند، صدایی شبیه به چرم کهنه و روغن‌نخورده. بال‌هایی که به سختی می‌توانستند وزن بدن موجود را تحمل کنند. اما آن‌ها به این طرف و آن طرف پرواز می‌کردند و گاهی یکی از آن‌ها به زمین می‌آمد تا تکه غذایی را که از موجود پرنده دیگری افتاده بود بردارد. اما همین که به زمین می‌رسیدند، همان جا زمین‌گیر می‌شدند؛ بال‌هایشان برای اینکه دوباره آن‌ها را به هوا ببرد کافی نبود و پایی هم نداشتند که به بلند شدنشان کمک کند. صداهای غیرقابل توصیفی از باتلاقِ سمت چپ من به گوش می‌رسید، صداهایی تکان‌دهنده بودند و من از ترس حالم به هم می‌خورد. و بعد، درست در نزدیکی من، از میان لجن‌های باتلاق، سرِ بسیار کوچکی بالای گردنی تنومند و دراز پدیدار شد. گردن باید حدود بیست پا (شش متر) طول می‌داشت و پیش از آنکه آن موجود خود را به ساحل بکشد، کشمکش‌های زیادی زیر آب رخ داد. بدنی گرد داشت و سپس دمی که باریک می‌شد تا توازن انحنای گردن و سر را حفظ کند. اما همان‌طور که داشتم به آن موجود نگاه می‌کردم و می‌ترسیدم که نکند او هم دارد به من نگاه می‌کند، صدای شکستن وحشتناک درختان را شنیدم، انگار موجود عظیمی داشت از میان جنگل یورش می‌برد و تنه درختان را مثل نی خرد می‌کرد. برای لحظه‌ای بزرگ‌ترین موجودی را که تا به حال دیده بودم به چشم دیدم. لاما گفت: بیا یکی دو قرن جلوتر برویم و ببینیم انسان‌ها اولین بار چه زمانی آمدند. بازگشت به غار باستانی ها لوبسانگ رامپا ترجمه : مهر @thelostbook