کتاب گمشده

ربوده‌شدگانی که عبور از اجسام جامد را تجربه کرده‌اند، گزارش می‌دهند که در لحظه وقوع این اتفاق، انرژیِ بسیار شدیدی را حس کرده‌اند که بدنشان را در سطح مولکولی از هم جدا می‌کرده و سپس در آن‌سوی مانعی که از آن عبور می‌کرده‌اند، دوباره اجزای آن را در کنار هم قرار می‌داده است. ربوده‌شدگانی که این خاطره را طی هیپنوتیزم بازگشت بالینی به یاد می‌آورند، گاهی هنگام به‌یادآوردن آن، جیغ‌های جگرسوزی می‌کشند. کمی تامل کنید و به این موضوع بیندیشید. این یعنی ما با فناوری‌ای سر و کار داریم که کاملاً قادر است بر رفتار قانون‌مندِ دنیای فیزیکی غلبه کند. برای سرنشینان یوفوها، هیچ شیئی لزوماً نباید یک جسم جامد باشد و آن‌ها می‌توانند کاری کنند که دو شیء جامد مستقیماً از درون یکدیگر عبور کنند. این فرض نیز درست نیست که تنها «کالبدِ اخترینِ» (آسترال) افراد ربوده می‌شود. مواردی وجود داشته که شاهدانِ دیگری گواهی داده‌اند یک فرد ربوده‌شده در زمانِ یادشده، در اتاقش حضور نداشته است؛ در حالی که خودِ او به‌خاطر می‌آورد در همان زمان ربوده شده بود. تراویس والتون قطعاً چیزی بیش از «کالبد اخترینِ» خود را از دست داده بود، آن‌هم به مدت پنج روزی که تیم‌های گسترده جست‌وجو و نجات نتوانستند پیدا‌یش کنند. (ربایش‌های «اخترین» همچنین نمی‌توانند پدیده کاشتِ تراشه‌ها را توصیف کنند که موضوع بخش بعدی خواهد بود). ویژگی رایج دیگرِ تجربیات ربایش—که ممکن است آن نیز به پدیده‌های پاراسایکولوژی مربوط باشد یا به شکلی با روان انسان گره خورده باشد—این است که ربوده‌شدگان اغلب «خاطرات پوششی» از حیوانات دارند که یادآوریِ آن‌ها از ربایندگان را می‌پوشاند؛ تا زمانی که این خاطرات پوششی شناسایی شده و طی هیپنوتیزم کنار زده شوند. معمولاً شمایل این حیوانات در خاطرات پوششی به شکل یک جغد، یک گوزن، یا یک راکونِ به‌طور غیرعادی بزرگ ظاهر می‌شود. این‌ها همگی حیواناتی با چشم‌های سیاه بزرگ هستند که ویژگی‌هایی قابل‌مقایسه با چشم‌های به‌اصطلاح «خاکستری‌ها» دارند. جیسون رضا جرجیانی فیلسوف و تحلیل گر آمریکایی @thelostbook