کتاب گمشده

بنا بر روایت‌ها، نیاکانِ گوش‌درازان سازندگان پیکره‌های سنگی عظیمی بودند که سراسر جزیره ایستر را آراسته‌اند؛ همان موآی‌ها  moai  یا «تصویرها»ی رازآمیزی که چهره‌های سنگیِ یکپارچه‌شان با اشتیاقی خاموش به آسمان خیره مانده است. این خدایانِ معمار و جادوگر، «مائوری»  Ma’ori  یا «دانشمند/استاد» نامیده می‌شدند و عنوان کاملشان Ma’ori-Ko-Hau-Rongorongo  بود؛ یعنی «استادان دانشِ ویژه».     بر پایه سنت شفاهی جزیره، آنان این تندیس‌های سنگی را به یاریِ «مانا» جابه‌جا می‌کردند؛ نیرویی روانی و نامرئی که در آن ماده در برابر اراده متمرکز فردی که در هنرهای ظریف و اسرارآمیز مهارت دارد، تسلیم می‌شود. گاه برای افزایش قدرتِ مانا، به صورت دایره‌وار پیرامون مجموعه‌ای از تخته‌سنگ‌های گرد موسوم به «آهو ته پیتو کورا»[1] یا «نافِ نور» می‌ایستادند؛ سنگ‌هایی که هنوز هم در جزیره باقی مانده‌اند. سنگ‌های مدور مشابه، هرچند بزرگ‌تر، در نزدیکی مکان‌های مقدس آمریکای مرکزی و همچنین نیوزیلند نیز یافت شده‌اند. افسانه‌ها می‌گویند که این تندیس‌ها با «کلماتِ برآمده از دهانِ آنان» فرمان می‌گرفتند تا در هوا گام بردارند. همانند بسیاری از سرزمین‌ها و اسطوره‌های طوفان بزرگ، درباره جزیره ایستر نیز گفته می‌شود که روزگاری بخشی از خشکیِ بسیار گسترده‌تری بوده است؛ خشکی‌ای که در پی یک فاجعه عظیم و بالا آمدن سطح آب دریا بخش عمده آن از میان رفت. نقشه‌های بستر اقیانوس نیز این احتمال را تأیید می‌کنند. روایت‌های بومی می‌گویند بازماندگان سرزمینِ غرق‌شده «هیوا» به این جزیره پناه آوردند و هفت فرزانه ــ «همگی مردانی روشن‌فکر و منور» ــ پیش از هر چیز سراسر جزیره را با دقت بررسی کردند و سپس در نقاطی مشخص، تپه‌های مقدس را برپا ساختند. طرح الهی فردی سیلوا روزبه آزاد سرو @thelostbook