حـس خـوب🍃🌻

#در بلندایٍ نیاز #پارت -184🍃🌻 اما من فقط با چشمانی ناباور و صورتی بیرنگ به روبهرو خیره مانده بودم. و برای اولین بار ... وحشت کردم از اینکه شاید تمام این سال ها، فقط من نبودم که اسیر گذشته مانده بودم! به سختی جمله ای از گلویم خارج کردم: - تنهام بزار همراز. - ابجی تا نگی خوبی نمیرم. - خوبم دردونم...فقط یکم به تنهایی احتیاج دارم. صدایم خفه بود و او حالم را فهمید؛ فهمید که این بار شوخی، دلداری، یا حتی سؤال اضافه فقط بدترم میکند . برای همین بدون هیچ حرف دیگری، با همان موهای نیمه بافته، آرام از اتاق خارج شد و در را پشت سرش بست. و حالا من مانده بودم و این اطلاعاتی که نمیدانستم باید با آنها چه کنم؟ اگر هنوز از دست نیلو دلخور نبودم، همان لحظه تلفن را برمیداشتم و تمام حرفهای همراز را مو به مو تحویلش می دادم تا او مثل همیشه با عقل ناقصش برایم تحلیل کند. اما حالا... حالا فقط یک چیز در ذهنم چنگ میانداخت. آن عکس... آن کشو! انگار دیوارهای اتاق تنگتر و تنگتر میشدند. دستم را روی شقیقه ام فشردم؛ دیگر نمیتوانستم بنشینم و حدس بزنم، باید میفهمیدم. همین حالا! تقریباً از جا پریدم و بیتوجه به دمپاییهایی که درست توی پا نرفته بودند، از اتاق بیرون زدم. راهرو در سکوت غرق بود؛ فقط صدای کوبش قلب خودم را میشنیدم. قدم برداشتم؛ هر قدمم عجول تر از قبلی. به سمت اتاق کار مسیح رفتم؛ همان اتاقی که این یک هفته متروک و بسته مانده بود. دستم روی دستگیره نشست و فشار دادم. در با ناله ی آرامی باز شد. بوی آشنای عطر تلخش مثل موج به صورتم خورد...انگار خودش هنوز اینجا بود. قدم گذاشتم داخل و نگاهم بیقرار میان میز، کتابخانه، مبل چرمی و پنجره ی نیمه باز چرخید. همه چیز سر جایش بود و تنها چیزی که در جای خود قرار نداشت خودش بود. ذهنم مثل اسب رمکرده میتاخت. «آهنگ گذاشته بود...» «داریوش بود...» «یاور همیشه مؤمن...» حرف همراز مثل جرقه در ذهنم روشن شد و برگشتم سمت گوشه ی اتاق. گرامافون قدیمی روی میز کوچک کنار پنجره بود. همان وسیله ی تزئینی ای که همیشه فکر میکردم فقط برای پز است و هیچوقت روشنش نمیکند. با انگشتهای لرزان صفحه ی وینیل رویش را نگاه کردم. برچسب صفحه: «داریوش — یاور همیشه مؤمن» همان بود! دقیقاً همان که همراز گفته بود. صفحه را روی دستگاه تنظیم کردم و سوزن را پایین آوردم. چند خشخش کوتاه... و بعد... صدای گرفته و آشنای داریوش در فضای خاموش اتاق پیچید: «یاور همیشه مؤمن... تو برو سفر سلامت» درست بود. همراز راست گفته بود و تمام بدنم از موجی نامعلوم لرزید. آهنگ در اتاق میپیچید و من وسط آن صدا احساس میکردم دارم وارد بخش ممنوعه ای از روح مسیح میشوم؛ بخشی که هیچوقت ندیده بودم «غم من نخور که دوریت... برای من شده عادت» چشم چرخاندم سمت میز؛ باید محتویات ان کشو را کشف میکردم. تقریباً دویدم سمتش و باز کشوهای بالایی را یکی یکی باز کردم. کشوی اول. هیچ. کشوی دوم. هیچ. کشوی سوم. طبق معمول قفل. با حرص کتابها و چند مجله روی میز را کمی جابه جا کردم و در همین جابه جایی، چیزی از لابه‌لای یکی از کتابها سر خورد و نیمه بیرون آمد. یک عکس... دستم خودبه خود رفت سمتش و برداشتمش. فکر میکنم زمان برای چند ثانیه ایستاد...