حـس خـوب🍃🌻

#در بلندایٍ نیاز #پارت -243🍃🌻 و شهرزاد بحث نمیکنیم. فک مسیح قفل شده بود و شهرزاد لرزان گفت: - من راضی نمیشدم داداش...سبحان خیلی سعی کرد...میدونی که من...خب...مدت زمان زیادی افسرده بودم. مسیح نگاه سرخش را از من گرفت و به شهرزاد داد: - توام دوسش داری؟ شهرزاد به انی سرخ شد و من با حرص نگاهی به ان مردک بیشعور انداختم که نمیدانست چه سوالی را کجا بپرسد. شهرزاد سرش را ارام به معنی بله تکان داد و مسیح با اخم خیره سبحان شد: - میدونی این کسی که الآن اومدی از من خواستگاریش میکنی چقدر برام عزیزه...مگه نه؟ سبحان سرش را تکان داد و مسیح ادامه داد: - میدونی اگه اب تو دلش تکون بخوره سر برات نمیزارم...مگه نه؟ سبحان باز سر تکان داد. - پس اینو بدون تو این قضیه من دیگه رفیق صمیمی تو نیستم...برادر شهرزادم و اگه بهش بگی بالا چشت ابروئه میندازمت جلو کفتارا. مهتاب از تهدید مسیح خنده اش گرفت و سبحان گفت: - دمت گرم داداش...حیوون دیگه ای نبود بدی مارو تیکه پاره کنن. شهاب خندید و ماهرخ که تا ان موقع ساکت بود گفت: - من مثل چشام بهت اعتماد دارم سبحان...دختر دسته گلمو فقط میتونم بسپارم دست تو...وقتی خودش راضیه ماهم حرفی نداریم. صورت سبحان درجا باز شد: - یعنی... یعنی موافقین؟ مهتاب دست زد: - بعلههه داماد جان. شهرزاد از خجالت سرش را پایین انداخت و لبخندش تا بناگوش رفت. سبحان هم انگار تازه از زیر گیوتین نجات پیدا کرده باشد، یک نفس عمیق کشید و دستش را روی قلبش گذاشت: - خدایا شکرت ... زنده موندم. همه خندیدند؛ همه جز مسیح. او هنوز با آن اخم لعنتی نگاهش میکرد و سبحان با بدبختی گفت: -داداش تو چرا هنوز قیافت اینجوریه؟ بله رو گرفتم دیگه شل کن. مسیح خیلی خونسرد گفت: - تازه بدبختیت شروع شده. صدای خنده ی جمع دوباره بلند شد و بقیه مراسم در فضایی ارام گذشت ؛ تنها منو مسیح بودیم که ساکت و بیصدا نشسته بودیم. در فکر بود و این فکر هر چه که بود زیادی ازارش میداد انگار . **** مراسم با همه خنده ها و شلوغیهایش بالاخره تمام شد. سبحان را آنقدر دست انداختند که بیچاره موقع رفتن هنوز پر از شرم بود. شهرزاد از خجالت رنگ لبو شده بود و مهتاب و شهاب هم تا آخرین لحظه میخندیدند. بالاخره از پله ها بالا رفتم و وارد اتاق شدم؛ در را نیمه باز گذاشته بودم و داشتم گوشواره هایم را درمی آوردم که ناگهان در با شدت بسته شد و از جا پریدم. برگشتم و مسیح با صورتی برافروخته و به سمتم می امد. چشمهایی که از کلافگی برق میزد و فکی که انگار داشت می شکست از فشار . بدون مقدمه و خشمگین گفت: - بسه دیگه این بچهبازیا. اخم کردم و او چند قدم آمد جلو: - هر چی منتظر موندم آروم شی، هر چی صبر کردم خودت کوتاه بیای نشد. صدایش پایین بود اما خطرناک: - امشب حرف میزنیم. رو برگرداندم و رفتم سمت آینه: - من نمیخوام حرف بزنم. - سرمه! - گفتم نمیخوام...برو بیرون. هنوز جمله ام تمام نشده بود که یک باره بازویم را گرفت و با چرخشی محکم برگرداندم : - گفتم حرف میزنیم. بازویم میان انگشتهایش تیر کشید و با خشم خواستم دستم را بکشم