The Harmonic Mind

اوایل که وارد باشگاه می‌شدم، ناخودآگاه مربی‌ها رو با یک معیار قضاوت می‌کردم؛ معیاری که از اینستاگرام و سریال‌ها، مخصوصاً سریال‌های کره‌ای، توی ذهنم ساخته شده بود. برام بدنِ ورزشکار یعنی بدنِ بی‌نقص، بدون شکم، بدون پوست شل، بدون ترک، بدون هیچ نشانه‌ای از زندگی واقعی. اگر مربی چنین بدنی نداشت، اولین فکری که به ذهنم می‌رسید این بود: «واقعاً می‌تونه مربی خوبی باشه؟» اون موقع، بدنِ اینستاگرامی برای من مترادفِ ورزش، سلامتی و موفقیت بود. اما هرچه بیشتر در فضای واقعی ورزش قرار گرفتم و آگاهانه خودم را در معرض آدم‌هایی گذاشتم که بدن واقعی‌شون رو پنهان نمی‌کنن. بیشتر فهمیدم اون تصویر چقدر تحریف‌شده و سمی بوده. نه فقط اینستاگرام، بلکه فیلم‌ها و سریال‌ها هم سال‌ها یک الگوی غیرواقعی از بدن زنانه به من نشان داده بودند؛ بدنی که همیشه باید لاغر، بی‌نقص و کنترل‌شده باشه. حالا می‌بینم بدن انسان اصلاً این‌جوری نیست. بدن زندگی می‌کنه، کش می‌آد، شل می‌شه ، ترک برمی‌داره، عضلاتش بزرگ و کوچک می‌شن ، چربی جمع می‌کنه و دوباره از دست می‌ده. بدن قرار نیست یک مجسمه باشه! #gym