The Harmonic Mind

اون روز با دیبا جلسه داشتیم. وسط حرف‌هامون یهو بلند شد رفت کنار پنجره و با همون ذوق و لبخند همیشگیش پرنده‌ها رو نشونمون داد. گفت: «بادخورکن.» بعد ازم پرسید یادته؟ ولی راستش یادم نبود. دیبا به شکل عجیبی اسم گیاه‌ها و پرنده‌ها و کلی چیزای مربوط به طبیعت رو بلده. اینو وقتی مطمئن شدم که یه بار توی پارک پردیسان با طاهره و پگاه بودیم و تقریباً هر گیاه و پرنده‌ای که می‌دیدیم رو می‌شناخت و درباره‌ش توضیح می‌داد. اون روز هم گفت بادخورک‌ها همون پرنده‌هایی هستن که مدت خیلی زیادی توی هوا معلق می‌مونن، با سرعت دایره‌ای می‌چرخن و یه صدای تیز و جیغ‌مانند دارن. حواسمون رو به صداشون و مدل پروازشون جلب کرد. چند روز بعد هم توی کانالش، @animals_voice، درباره‌شون بیشتر نوشت. اینکه همون دسته‌های پرنده‌های تیره‌رنگی هستن که با سرعت توی آسمون می‌چرخن و جیغ می‌کشن و رکورددار طولانی‌ترین مدت پروازن. امروز بعد از کلاس ساز، توی کلاس آوا نشسته بودم؛ دختر نوجوونی که واقعاً شگفت‌انگیز ویولنسل می‌زنه. وسط اجراش بود که یهو صدای همون پرنده‌ها رو شنیدم. خونه‌ی استاد توی اکباتانه و پنجره‌های بلند و بازی داره که تا دوردست‌ها رو میشه دید. نگاه کردم بیرون. بادخورک‌ها با سرعت دور می‌زدن و از نزدیک پنجره رد می‌شدن. صحنه‌ی فوق‌العاده‌ای بود. و چقدر کیف داشت که می‌دونستم چی دارم می‌بینم. اگه دیبا چند روز قبل اون‌ها رو بهم نشون نداده بود، احتمالاً فقط می‌گفتم چند تا پرنده‌ان که دارن از آسمون رد می‌شن؛ از همون چیزهایی که هر روز می‌بینیم و دیگه بهشون توجهی نمی‌کنیم. هستی بهار ۱۴۰۵