می‌حاٰء

واقعا دلم می‌خواست نگهداری از گیاه‌هارو یاد بگیرم. بخاطر همین از اعتقاداتم کمک گرفتم که مسئولیت‌پذیر باشم درقبالشون.

یاسین و یوسف، مهمون‌های جدید اتاقم. فلسفه‌ی انتخاب اسمشون اینه که یکیشون من رو یاد امام‌زمان بندازه و همین‌طور که بهش آب می‌دم، برای ایشون هم ذکر بفرستم. اون‌یکی هم ذهنم درلحظه تصمیم گرفت چون این یاسینه اون یوسف باشه. لابد چون شبیه حسن‌یوسفه؟ بهرحال اسم‌هاشون الان اینه.

بزرگ که بشم، از کجا شروع کنم برای بچه‌هام قصّه بگم…

یادِ مادر شهید امیرحسین ارجمند افتادم. ایشون از اسفندماه، هروقت من دیدمشون، یک‌روز هم نبوده که چشماشون اشکی نباشه. تا از پسرشون حرف می‌زنن، بغضشون سر باز می‌کنه. انقدر این مادر مهربونه، انقدر دلسوزه، و انقدر دعای خیر می‌کنه هربار برای هممون(چون از قرآن‌هاتون هم به‌دستشون رسوندم). یکعالمه دعا می‌کنه هربار برامون، بعد دستمو محکم نگه می‌داره، می‌گه من براتون دعا می‌کنم، تروخدا شما هم برای ظهور دعا کنید. زودتر امام‌زمان بیاد، پسر منم با خودش بیاره. یه مادر هیچ‌وقت از دلتنگی سیر نمی‌شه، هیچ‌وقت فراموش نمی‌کنه، الان نُه‌ماهه… بشه نُه‌سال هم همینه. مادر همیشه مادره.

مامان من اومدم، دوستاتم دیدم مامان، تو نبودی. دیگه می‌رم خونه مامان…

دوباره دارن به شهرمون، شهیدِ گمنام میارن..

عجبا عجبا🫠..

روی این هنوز دارم فکر می‌کنم. شاید بهتر باشه از این ماشین‌ کوچولوهای فلزی براشون بخریم. یکم بیشتر بگردم(شکا هم بگردین) بهتون خبرش رو می‌دم.

دیروزصبح یه پروانه‌ی قهوه‌ای اومد روی دستم نشست و بعد دورم چرخید و رفت توی آسمون. داستانِ کندن از «او»ـیی که وابسته‌ و رفیق شدی باهاش، اما یک‌روز صبح تصمیم می‌گیری از شرمندگی، دیگه سراغش نری و توی چشم‌هاش نگاه نمی‌کنی، با چکیدنِ قطره‌ی اشک تو و نشستن اون پروانه‌ی آسمونی روی مچ دستت یکی می‌شه. یهو به‌خودت میای و می‌فهمی اونی‌که تورو این‌جا نگه داشته اصلا تو نبودی، خودش بوده. اون تورو بیشتر از خودت دوست داشته، اون خواسته تو به‌یادش باشی و اون به‌یادت بوده و دلواپست، تو دیگه برای خودت نیستی، برای تمام عشق‌های به‌جامانده و غیب‌های آسمونی هستی.

اتفافا آقای کاشانی توی سخنرانی‌هاشون همیشه راجع‌به این موضوع صحبت می‌کردن. قبلا هم چندبار توی کانال نوشتم که یک راهِ دَررویی، تقلبِ بالفطره‌ای برای شیعه وجود داره روی زمین که از هرچیزی و هرشکلی که بتونی فکرش رو بکنی، توی فشار، سختی و گره، قدرتمندتر عمل می‌کنه. آقای کاشانی می‌گفتن خدا اصلاً خودش منجی رو روی زمین قرار داده برای دست‌گیری! یعنی ما خیلی ساده‌ایم اگر تصور کنیم باید منتظر ظهور بشینیم، چه ظهوری؟ کدوم ظهور؟ می‌فرمودن که عصرِ امامت همین‌الانه. ولیعصر رو باید ببینی با چشم‌هات که مطمئن بشی دستش به همه گیروگورهای زندگی‌ت می‌رسه؟ امتحان کن ببین همین‌الان چجوری همه‌ی پستی‌بلندی‌هارو از جلوی راهت برمی‌داره. یک‌بار رو بزن، ضرری نداره. خیلی حرف‌های قشنگی می‌زدن آقای کاشانی، یک کلاس درسی بود سخنرانی‌هاشون که من نمی‌تونم همش رو بنویسم، بهتره خودتون بشنوید. اما لُپِ مطلب این بود که، شما واسطه‌ای روی زمین داری که اگه خودِ خدا، تمام کائنات، هر مخلوقی که در زمین و آسمان آفریده شده ایمان بیارن که وقتِ مجازات و رنج برای تو رسیده، این واسطه به تنهایی دامنِ خدارو می‌گیره و برای نجاتِ توی گناهکار اصرار می‌کنه. اصرار می‌کنه ها! اگه به‌خاطر بسپاری که چه‌اندازه عاشق دیدن و رسیدن به تو و بالأخره آمال و آرزوهاته، دست از دعا، تلاش و اصرار برای هرشبانه روز صحبت‌کردن باهاشون-به‌عنوان تنها راه‌حل و چاره-برنمی‌داری. پس دست برندار، صبوری کن تا الان که عصرغیبته و بااین‌حال ایشون به دلِ هممون اشراف دارن، قدِ یه سرسوزن دلیلِ دلخوشی‌شون باشی.

اتفافا آقای کاشانی توی سخنرانی‌هاشون همیشه راجع‌به این موضوع صحبت می‌کردن. قبلا هم چندبار توب کانال نوشتم که یک راهِ دَررویی، تقلبِ بالفطره‌ای برای شیعه وجود داره روی زمین که از هرچیزی و هرشکلی که بتونی فکرش رو بکنی، توی فشار، سختی و گره قدرتمندتر عمل می‌کنه. آقای کاشانی می‌گفتن خدا اصلاً خودش منجی رو روی زمین قرار داده برای دست‌گیری! یعنی ما خیلی ساده‌ایم اگر تصور کنیم باید منتظر ظهور بشینیم، چه ظهوری؟ کدوم ظهور؟ می‌فرمودن که عصرِ امامت همین‌الانه. ولیعصر رو باید ببینی با چشم‌هات که مطمئن بشی دستش به همه گیروگورهای زندگی‌ت می‌رسه؟ امتحات کن ببین همین‌الان چجوری همه‌ی پستی‌بلندی‌هارو از جلوی راهت برمی‌داره. یک‌بار رو بزن، ضرری نداره. خیلی حرف‌های قشنگی می‌زدن آقای کاشانی، یک کلاس درسی بود سخنرانی‌هاشون که من نمی‌تونم همش رو بنویسم، بهتره خودتون بشنوید. اما لُپِ مطلب این بود که، شما واسطه‌ای روی زمین داری که اگه خودِ خدا، تمام کائنات، هر مخلوقی که در زمین و آسمان آفریده شده ایمان بیارن که وقتِ مجازات و نشدن برای تو رسیده، این واسطه به تنهایی دامنِ خدارو می‌گیره و برای نجاتِ توی گناهکار اصرار می‌کنه. اگه به‌خاطر بسپاری که چه‌اندازه عاشق دیدن و رسیدن به تو و بالأخره آمال و آرزوهاته، دست از دعا، تلاش و اصرار برای هرشبانه روز صحبت‌کردن باهاشون برنمی‌داری. پس دست برندار، صبوری کن تا الان که عصرغیبته و اما به دلِ هممون اشراف دارن، قدِ یه سرسوزن دلیلِ دلخوشی‌شون باشی.

میگم من فکر میکنم اونی که باید بیاد امام زمان نیست، ماییم. ماییم که باید بیایم. امام هست، حی و حاضره. ماییم که نیستیم. امام پیامبر نیست که بیفته دنبال مردم برای هدایت کردن. این مردمن که باید در پی امام باشن. اونی که نیست امام زمان نیست، اونی که در غیبته ماییم. که اگر بودیم، که اگر حاضر بودیم، الان وضعمون این نبود. اون ماییم که غفلتمون از اصل ما رو غایب کرده و حقیقت رو از مقابل دیدگانمون غیب.

یا صاحب‌الزمان، داری می‌بینی دیگه؟ بخاطر من و اینهمه عالَمی که لایق نیستن نه، بخاطر اون بچه‌ای که ممکنه یک‌روز دیگه هم توی اون سیل از گرسنگی دووم نیاره، بخاطر ظلمی که جهان رو داره می‌بلعه و دست‌های کوچولوی اون بچه‌ که هیچ گناهی ندارن، ما و پرونده‌ی سیاهمون رو نبین، بخاطر اونا بیا. بخاطر اونا برگرد. یک‌روز دیگه هم دیره، امروز بیا، وسط‌ هفته، هرجوری که می‌شه، هرجوری که می‌تونی. اللهم‌عجل‌لولیک‌الفرج..

دیشب قبل از خواب تعدادی از ویدیوهای بچه‌های غزه رو دیدم که توی سیل گیر افتاده بودن، هیچ پناه و جای خوابی نداشتن، و بچه‌های سه‌چهار ساله به‌جای غذا، خاک می‌خوردن. صدای گریه‌هاشون رو خوب شنیدم. تا قبل از این‌که بخوابم، همش فکر می‌کردم که مادرِسادات، وقتی شهید شد اگر می‌دونست روزگاری کودکانی متولد می‌شن که محبّش هستن، اما اونقدر زندگی قراره بهشون سخت بگیره که توی ایام فاطمیه و روزشهادتشون که ما دغدعه‌مون کدوم روضه و هیئت، و اینه که کجا اشک بریزیم که روزقیامت نجاتمون بده، اون‌ها فقط به زنده‌موندن فکر می‌کنن، به‌این‌که چرا هیچ‌کس به‌دادشون نمی‌رسه؟ به‌این‌که آخرین نفسشون رو کجا می‌کشن؟ کجا تموم می‌شه؟ کی تموم می‌شه؟ روزی که محسن درآغوشش و بخشی از وجودش شهید شد، اگه اینارو می‌‌دونست چی می‌کشید… ماها اگه بی‌غیرت زندگی کنیم، اشک واقعا نجاتمون می‌ده؟ کدوم اشک بیشتر نجاتمون می‌ده؟ صبح بیدار شدم و از شب‌قبل بااین‌که چشم‌هام حسابی پف کرده بود و سرخ بود، اما حتی خواب اون بچه‌هارو هم ندیدم. اون تصاویر، برای من تبدیل به کابوس هم نشد و خوابم رو هم حتی مکدر نکرد. من از شیعه‌ای که هستم و کارهایی که از دست‌هام برنمیاد، خیلی خجالت می‌کشم.

دیشب قیل از خواب تعدادی از ویدیوهای بچه‌های غزه رو دیدم که توی سیل گیر افتاده بودن، هیچ پناه و جای خوابی نداشتن، و بچه‌های سه‌چهار ساله به‌جای غذا، خاک می‌خوردن. صدای گریه‌هاشون رو خوب شنیدم. تا قبل از این‌که بخوابم، همش فکر می‌کردم که مادرِسادات، وقتی شهید شد اگر می‌دونست روزگاری کودکانی متولد می‌شن که محبّش هستن، اما اونقدر زندگی قراره بهشون سخت بگیره که توی ایام فاطمیه و روزشهادتشون که ما دغدعه‌مون کدوم روضه و هیئت، و اینه که کجا اشک بریزیم که روزقیامت نجاتمون بده، اون‌ها فقط به زنده‌موندن فکر می‌کنن، به‌این‌که چرا هیچ‌کس به‌دادشون نمی‌رسه؟ به‌این‌که آخرین نفسشون رو کجا می‌کشن؟ کجا تموم می‌شه؟ کی تموم می‌شه؟ روزی که محسن درآغوشش و بخشی از وجودش شهید شد، اگه اینارو می‌‌دونست چی می‌کشید… ماها اگه بی‌غیرت زندگی کنیم، اشک واقعا نجاتمون می‌ده؟ کدوم اشک بیشتر نجاتمون می‌ده؟ صبح بیدار شدم و از شب‌قبل بااین‌که چشم‌هام حسابی پف کرده بود و سرخ بود، اما حتی خواب اون بچه‌هارو هم ندیدم. اون تصاویر، برای من تبدیل به کابوس هم نشد و خوابم رو هم حتی مکدر نکرد. من از شیعه‌ای که هستم و کارهایی که از دست‌هام برنمیاد، خیلی خجالت می‌کشم.

ولی باید به این فکر کنن که هدیه‌دادن و خوشحال‌کردن آدما خیلی از چیزی‌که به‌نظر می‌رسه شیرین‌تره.

درک می‌کنم.

‌ من به عنوان یه دختربچه ۱۹ ساله میگم که اتفاقا خیلیم دوست دارم ازم بگیرن گریه هم میکنم🙏