چتمارس.

استخوان جمجمه جان می‌دهد زیر تیزی این تیزی که تا دسته در شقیقه فرو رفته و گه‌گاه به دلیلی نچسب، خم می‌شود به کناره که فاصله‌ی بین لب‌های شیارش را بیشتر کند. سری از فلز می‌خواهم و تنی از مرمر. می‌خواهم مرگ به فرسایش تقلیل پیدا کند و درد تنها تعریفی داشته باشد در حد زنگ‌زدگی. و به تو زنگ بزنم وقتی هنوز زیر درخت ازگیل ایستاده‌ام؛ بدون این که بفهمم چرا رفته‌ام آن زیر. شاید سایه. شاید بوی شکوفه‌ها که تا همین پنج هفته پیش هنوز روی درخت بودند و حالا نمی‌دانم کدام گورند. زنگ بزنم و بگویی تولدت است. بگویی در جیبت یک رنگین‌کمان داری. و بگویی از آینده چیزهایی می‌دانی که هرگز به وقوع نخواهند پیوست. چون تو را کشته‌اند. تو، احتمالن در آغوش مادرت جان داده‌یی. و دیگر کودک نیستی. کیان پیرفلک نیستی. و همه‌ی این‌ها که من گفتم، صدایی می‌شود در سلول فلزی جمجمه‌ام. می‌چرخد و می‌چرخد تا یک روز راهی به بیرون پیدا کند. یا مثل خون، از مخرجی بزند بیرون. تو مرده‌یی و تولدت دیگر مبارک نیست.