چتمارس.

روز نمی‌دانم چندم قرص‌ها این‌بار نساخته‌اند. هر بار می‌خورم، موهای تنم سیخ می‌شوند، تهوع می‌گیرم، می‌لرزم، و از همه بهتر، نمی‌توانم هیچ چیزی را جدی بگیرم. هم‌صحبتی داشت از صحنه‌های نزدیک به تجاوزی که در کودکی برایش اتفاق افتاده بود حرف می‌زد و تووی سر من، همه‌ی شخصیت‌های منفی داستان با لباس‌های دلقکی و دماغ‌های گرد قرمز شکل می‌گرفتند. البته که خودش هم شبیه عیسا مسیح بود. با یک کلاه دراز و بنفش. و نمی‌توانست زبانش را کنترل کند که مثل یک یویو از دهانش می‌افتاد بیرون و پخش می‌شد کف تالاری با کاشی‌های شطرنجی قرمز و سفید. و وقتی بغض کرده بود، به این فکر کردم که هرگز ندیده‌ام کسی روی هروئین بغض کرده باشد. همه خوابیده‌اند. همه مرده‌اند. همه با انگورهای لهجه‌دار و چنگی زرین روی ابرها آواز خوانده‌اند و سکه‌هایشان را انداخته‌اند از آن بالا. و من که چیز زیادی نرفته بود تووم، نای زیادی هم برای سواری‌دادن نداشتم. پشه‌یی کوبیده می‌شود تووی صورتم. لاله‌ی گوشم را می‌بوسد و می‌پرسد «خب، کجا بودیم؟» و من با خمیازه‌ی بعدی، چراغ سبزتری می‌دهم به او که هرچقدر می‌خواهد من را بخورد. من اشتیاقِ مصرف‌شدنم که حالا افتاده‌ام این گوشه. و گوشه، اشاره به تقاطع دو ضلع از یک شکل هندسی ندارد.