چتمارس.
Открыть в Telegram
نویسندهی محتوای اینترنتی، تولیدکنندهی شرابهای باستانی، علاقهمند به بهینهسازی.
Больше8 472
Подписчики
-324 часа
+277 дней
+3930 дней
Архив постов
8 473
کل روز غذا نمیخورم که شبها یک وعدهی چرب و مضر بخورم و در نهایت، با احساس گناه فراوان، روی سیبزمینی آبپزم چند قطره روغن زیتون و نمک میریزم.
15 нояб., 12:05
8 473
چند سال است که بشر توانسته به فناوری ساخت شیرینکنندههای فاقد شکر و شیرهای غیرلبنی برسد. امسال هم توانست چربی بدون روغن با کالری صفر را بسازد.
اما هنوز از شاعر انتظار دارند شعری نوشته باشد.
15 нояб., 12:00
8 473
دست که بر سینهات میگذارم
نرمتنان
-شرمسار از اسمشان-
به خانه برمیگردند.
بریده از شعری، مکتوب به سال ۹۲
15 нояб., 11:58
8 473
در حال فتح افقهای جدیدی از تحلیلرفتن مغزم، گوشییم را چندین ساعت تووی خانه گم کرده و در نهایت، در کشوی ادویهها پیدایش کردم.
مورال آو د ستوری:
اگر میخواهید کاری بکنید، سریعتر بکنید.
تا ابد وقت ندارید.
15 нояб., 11:54
8 473
اگر دلیل خوب بودن این میم رو میدونی، تو دوست ناشناختهی منی.
14 нояб., 10:54
14 нояб., ~11:00
8 473
یه ضربالمثل فوتبالی هست که میگه «فوتبال ورزشیه که ۲۲ نفر ۹۰ دقیقه دنبال یه توپ میدوئن و در نهایت این آلمانهان که اون رو برنده میشن.»
راجع به ارتباطات انسانی هم اینطور به نظر میاد که «ارتباطات انسانی مجموعهیی از اکتها و دیالوگهای بیپایانه که هر بخش رندومی رو ازش رو جدا کنی، این مردهان که بابت چیزی درش مقصرن.»
14 нояб., 10:52
8 473
آدم گاهی از یه چرت عصرگاهی بیدار میشه و دیگه همون آدم قبلی نیست. بعد دفاع شما برابر اتهام تجاوز اینه که طرف قبلن اوکی بوده؟!
14 нояб., 10:19
8 473
به آن که کنده نمیشود
مشتی، قرار بود بهتر تا کنی. قرار بود بیایی یک گوشه بنشینی و بگذاری کارم را بکنم. من که تغذیهات میکردم از هر چیزی که میتوانستم. من که بزرگت کرده بودم که مالیخولیا باشی؛ برای خودت کسی باشی. این شامورتیبازیها مال ساموراییها بود که شرف را بالاتر از هر چیزی قرار میدادند. من که شرف چندانی هم برایم باقی نمانده بود که تیغت را نشانه بروی سمتش. تا کجا پیش میروی؟ حواست به این نیست که من اگر بمیرم، تو هم میمیری؟ و باز با هر هشت دستت داری هلم میدهی؟ گفتم مهلت بده این تخمها را بگذاریم و بعد من را بخور. از همین حالا شروع کردهیی به جویدن؟ مشتی، من هنوز زندهام! هرچند همه میگویند فراموشی گرفتهام، اما یادم نمیآید مرده باشم. یادم نمیآید بعد کندهشدن دندانم کار را تمام کرده باشم. این که به شکست عادت کردهام هم بیشتر زنده نگهم میدارد. این غرور آبرفته هم هست هنوز؛ هرچند خیلی کم است، هرچند تقریبن اصلن نیست. چیز دیگری مانده که بخواهی و نداده باشم؟ چیز دیگری مانده؟ نکند فکر کردهیی دارم چیزی را برای مبادا نگه میدارم و یک روز از پس این چهرهی بیروح، قرار است ققنوسی سرخ بزند بیرون که همه چیز را تغییر میدهد و اصل بازی من تازه از آنجا شروع میشود؟ نه احمق. از این خبرها حوالی من نیست. جهت اطمینان میگویم که شک نکنی یک وقت.
این همه سال از هوش تو گفتم و حالا به احمقانهترین شکل ممکن هنوز روی این طعمه سیخی؟! الحق که احمقی. الحق که باید همان موقع که اجازه دادی چیزی تغییرم بدهد، میفهمیدم خنگی. آن همه سال جمعم کرده بودی برای مصرف شدن در آن لحظه؟! میشد خیلی باشکوهتر تمامش کنی. میشد خودت را جاودانه کنی. حالا نگاه کن به چه روزی افتادهییم. من اگر یادت نکنم، به زحمت وجود داری. من اگر به تو جان ندهم، میشوی یکی شبیه بقیه. همین را میخواستی؟!
قابل هضم نیست. قابل هضم نیستی. تووی این فلاکت جمعی هم دیگر اهمیتی نداری. تووی گلوی کسی گیر نمیکنی و تنها تصویر محوی میشوی روی آب جاری. من به درک. کاری کردی که این ریزهها هم برای به چشم بیایند و بازی کنند. من به درک. با حذفم اما به ساحت بازی بیاحترامی کردی.
بازی تو را نخواهد بخشید و از ما قربانیهای بزرگتری خواهد خواست.
14 нояб., 05:06
8 473
Repost from Clair de lune
کاش آواره بودم، مصطفی؛
کاش حالا به جای گیر کردن در ترافیک همانجایی بودم که تو گربههایت را نگه میداری. و یا کاش میشد مسیر مترو تا خانه را پیاده طی کنم. اما با انجامش زمانی میرسم که باید دوباره بار و بندیلم را جمع کنم. بار و بندیلم را هرروز صبح دارم جمع میکنم. و گاهی فکر میکنم کاش آنجا بودم که بند کفشهایت را پیدا کنم، بیصدا بگذارم در یک کارتن. و بسیار فکر میکنم که همین کار را هم خواهم کرد. تصویر من از آیندهی خودم، همانطور که خودت یک بار گوشزد کردی؛ چیزی شبیه به روزیست که تو داری سپری میکنی. و حالا همه فکر میکنند من قرار است کلمه یاد جوانها بدهم. چه قلههای بلندی، چه چشماندازی. چه قدر نزدیک و چه قدر دور. واژهساز نیستم مصطفی، اتوبوس ترمز میکند و کمرم سابیده میشود به میلهها و به زور خودم را نگه میدارم و فکر میکنم که دیگر خیلی وقت است واژهساز نیستم. وقتهایی هست که انگار هیچگاه نبودهام. فقط در راهم، و گاهی دلم میخواهد بدوم. و نمیتوانم. پس دیگر دلم نمیخواهد که بدوم. اینجا آدم به هیچچیز نمیرسد، مسئلهام هم هیچوقت رسیدن نبوده، تنها میخواستم جور بهتری در راه باشم. و حالا فرار همیشهام را طوری پیش میگیرم که فکر کنم دستت را گذاشتهای روی تنهی درختی که من از آن عکس میگیرم. یک قرص ویتامین دیگر میخوری و گوش میدهم تا چیزهایی غریب تعریف کنی که سراسر باور میکنم. و یاد میگیرم، خیلی خوب یاد میگیرم، که تهسیگارم را با ته کفشم خاموش کنم. گاهی بدون عینک ایستگاهها را پیدا میکنم و یادت میفتم، بعد اما زندگی در حومهی یک شهر بزرگ وحشتزده باعث میشود دلم بخواهد ببینم، و گویا نیاز هم دارم که ببینم. همهچیز را میشنوم و در پشت سر گذاشتن شنیدهها مشکل پیدا میکنم، بعد فکر میکنم شاید ما برای زمین نبودیم، و یا برعکس؛ بیش از بقیه برای زمین بودیم. به هر سو احساس میکنم یک سیارهی بزرگ به پشت کمرم چسبیده، و تکان که میخورم در سرم دنیا را هم تکان میدهم. همهی اینها برای این که به پنجرهام برسم. جوان کوچک سادهای هستم، و با این حال هزار باره جدا میفتم، و آرزو میکنم نامم مارتین لوتر کینگ جونیور بود، و آرزو میکنم یک جفت بند کفش نازکِ سورمهای بخرم.
10 нояб., 11:28
