چتمارس.

و تو چشم‌هایت را می‌بندی با دست‌های نازکِ باز و از عرض عبور می‌کنی. بعد هر قدم، چند واژه می‌ماسد کف آسفالت و رنگش را تغییر می‌دهد. دندان‌های تو اما ادامه می‌دهند. به رفتن. به پریدن. به چرخیدن بیش از سیصدوشصت درجه‌یی در آسمان نزدیک و ساخت مدارهایی از قرمز که شعاعشان میل به افزایش دارد. افقی می‌شوی در جدول. دهانت می‌شود وسط پیانو. می‌نشینم پشتش و Der kuss را آغاز می‌کنم.