در بابِ فراموشی

[به تو که رنجت را به تنهایی به دوش می‌کشی تا بارِ شانه‌های ما نشود...] ما نقاط عمیق و شخصیِ رنجمان را هرگز به تمامی با کسی در میان نمی‌گذاریم؛ تنها تکه‌ای را به تماشا می‌گذاریم که با آن، برای ساعتی بیشتر، توانِ دوام آوردن داشته باشیم. شاید گمان کنیم ترس از قضاوت است، امّا ریشه در جایی عمیق‌تر دارد. حقیقت این است که خودمان نیز تابِ بازخوانیِ آن بخش‌های تاریک را نداریم؛ تنها آن ذره را به اشتراک می‌گذاریم که پیش‌تر از طوفان جان سالم به در برده، قالب یافته و برایش زبان پیدا کرده‌ایم. امّا آن تکه‌های خام، آن شکستگی‌های بی‌مرز و لجام‌گسیخته، هنوز در تاریکیِ درون دست‌و‌پا می‌زنند؛ چیزی که هنوز شکل نیافته را نمی‌توان به کلام درآورد؛ فقط می‌توان به دوش کشید و با خود برد. این سکوت، نوعی محافظت است؛ هم از حریمِ جانِ خودمان و هم از تاب‌آوریِ دیگران. می‌دانیم که جانِ آدم‌ها وسعتِ بیکران ندارد و ظرفیتِ شنیدنِ رنج، اندازه‌ای دارد. از این رو، تنها به همان اندازه‌ای از زخم پرده برمی‌داریم که دیگری بتواند پیش از شکستن، در آغوش بگیرد. #الهام_اسدی @ofoblivion | ‌‌‏——— در باب فراموشی