در بابِ فراموشی

موریس بلانشو‏ جایی در آواز سیرن‌ها نوشته است: «افسون‌گری ادبیات بر کسی پوشیده نیست. امری که خواننده را از واقعیت روزمره و عادی جدا می‌کند و با رازآلودگی و تعلیق‌ دم‌سازش می‌کند و او را با خود می‌برد. سِحری که با بستن کتاب تمام نمی‌شود.» بلانشو افسون ادبیات را در توانایی آن برای گسستنِ ما از عادتِ دیدن می‌بیند. ادبیات ما را از واقعیت جدا نمی‌کند، بلکه لایه‌ی پنهان و رازآلود آن را آشکار می‌سازد. از همین رو، با پایان یافتن کتاب، تجربه‌ی خواندن نیز پایان نمی‌یابد؛ چیزی از متن در ذهن و جان ما باقی می‌ماند و به زندگی روزمره بازمی‌گردد. سحر ادبیات در همین ماندگاری است: در اینکه جهان، پس از خواندن، دیگر دقیقن همان جهانِ پیش از خواندن نیست. | در باب فراموشی