در بابِ فراموشی

نامه‌هایت چون‌ مرهمی بر قلب از راه می‌رسند. من واقعاً فکر می‌کنم باید کاری را بکنم که هیچوقت نکرده‌ام؛ سعی کنم نگشهان دارم. من هیچ‌وقت در تمام عمرم یک نامه را هم‌ نگه نداشته‌ام. اما صمیمیت عاشقانه باید حفظ شود. آدم‌های زیادی پیدا نمی‌شوند که احساساتی برای ابراز کردن داشته باشند؛ دستِ کم احساس دلبستگی یا همدردی. و اگر آن‌هایی که احساسی دارند بروزش ندهند، جهان خیلی بیشتر به چیزی مثل ماه خاموش شبیه میشد. | ویرجینیا وولف | نامه به ویولت دیکنسون