fa
Feedback

فریب کلاهبرداران را نخورید! تل‌متریو این کانال‌ها را شناسایی و برچسب‌گذاری می‌کند 👉 برای مشاهده برچسب، اشتراک تهیه کنید

در بابِ فراموشی

در بابِ فراموشی

رفتن به کانال در Telegram

ـــــ حرف‌های زنی که تظاهر را تمام کرده‌ است. 🎶 @WatersMarch

نمایش بیشتر
2 379
مشترکین
-224 ساعت
+127 روز
+1530 روز
آرشیو پست ها
‏پس، عشق پایان می‌پذیرد؟ ‏در حقیقت هیچ عاشقی هرگز چیزی در این باره نمی‌داند. ‏رولان بارت
19 نوامبر, 05:34
19 نوامبر, ~05:36

و زن‌کشی از رگ گردن به ما نزدیک‌تر است.
17 نوامبر, 05:49

نگذارید زنانِ زیبا ترانه‌های غمگین بخوانند! این سه درد  وقتی کنار هم می‌ایستند بیشتر می‌شوند زن، زیبایی و ترانه... آوازِ ترانه‌های غم‌انگیز را بگذارید زنان زیبا بخوانند این سه درد وقتی کنار هم می‌ایستند کامل می‌شوند زن، زیبایی و ترانه... ای رویایی که تمام عمر آدمی را در بَر گرفته‌ای! نکند اندوه آن روی دیگر شادمانی ست؟
ـــ شکری ارباش
. @ofoblivion | ــــــــــ‌ــــــ در باب فراموشی
17 نوامبر, 05:40
17 نوامبر, ~05:40

سلام بر آبان. سلام بر کوچه و خیابان و نیزار. سلام بر داغِ گلوله و بوی باروت و خون‌های زنده و جان‌های زیبای بی‌شمار.
16 نوامبر, 02:42

——— آدم‌ها از شما طلب‌کارند. تا زمانی که این‌گونه باشند، نمی‌توانید برایشان کاری بکنید. همین باعث می‌شود رفته‌رفته آدم‌ها را دسته‌بندی کنید و کیفیت رابطه‌هایتان را به کمیت آن‌ها ترجیح بدهید. آن‌ها فکر می‌کنند اینکه شما سرِ کار می‌روید، عاشق هستید، درس‌تان را ادامه داده‌اید، چهره‌تان خندان است و خوشبخت به نظر می‌رسید، ازدواج کرده‌اید، در رابطه‌ای هستید، خانه دارید، دوستی دارید، مهاجرت کرده‌اید، یا حتی بیکارید اما ناراضی نیستید، تنها هستید اما اذیت نمی‌شوید، همه و همه طلب آن‌ها از دنیاست. برای همین، وقتی با شما سخن می‌گویند، با لحنی آمیخته به ناامیدی و با الفاظی چون «به چه دردم می‌خورد»، «به چه کارم می‌آید»، «که چی بشود» و «باز شما خیلی خوبی!» شما را آماج حملات ناآگاهانه‌ای قرار می‌دهند که علاوه بر پشیمان کردنتان از ایجاد ارتباط، به شما حس گناه هم می‌دهند. مدت زیادی است که سعی کرده‌ام این دایره از روابطم را با متر و قیچی اندازه بگیرم. اینکه دیگران راضی باشند، دیگران خوشحال باشند و دیگران هم حس بهتری داشته باشند، در حیطه‌ی وظیفه و توان ما نیست. ما به‌سختی می‌توانیم پاسخگوی زیسته و احساسات خودمان باشیم، چه برسد به اینکه بخواهیم حس طلب‌کاری دیگران را از میان ببریم. #الهام_اسدی #هر_تنی_می_تواند_به_این_متن_تن_بدهد
15 نوامبر, 11:43

خرده روایتی از خانم الف در پاییزِ نَمور، کم جان و دلخواه. https://www.instagram.com/p/DfpiDTxkepd/?mdxt=MWJicXc3OW5kcmg1MQ==
13 نوامبر, 09:52
13 نوامبر, ~16:34

چیزی که دنیا را برای آدم‌ها تغییر می‌دهد، نه رویدادهای جمعی، که اتفاقات شخصی هستند. مسئله‌ای که برای دنیا بی‌اهمیت است، دنیای تو را تغییر می‌دهد بی‌آنکه تاثیری بر هیچ چرخه و نظمی در جهان بگذارد. @prague_7
12 نوامبر, 16:00

در هر آدمی، نخستین نشانه‌های شکستن و فروریختن متفاوت است. یکی تن به سکوتی سنگین می‌دهد؛ یکی چمباتمه می‌زند و می‌گذارد دروازه‌های تاریکی، یکی پس از دیگری، به رویش گشوده شوند. یکی دست‌هایش را چون سپری آهنین، حصار جانش می‌کند؛ درست به‌جای آغوشی که باید در چنین روزی پناهش می‌بود. یکی دیگر با صدای بلند، بارها و بارها می‌خندد و کسی هم، چون من، چشم‌هایش دریاها را آب می‌دهد. خیسیِ تیز و گزنده‌ی اشک دست از دامانش برنمی‌دارد. سایه‌ی سرد غم، استخوان‌های گلویش را می‌شکند. ساعت‌های متمادی اشک‌هایش را فرو می‌خورد و گریه را به تعویق می‌اندازد؛ اما مگر می‌شود اندوه را تا ابد پشت پلک‌ها نگه داشت؟ سرانجام، در لحظه‌ای ناخواسته، این قلعه فرو می‌ریزد؛ اندوه راهی به بیرون پیدا می‌کند و تمام آنچه را که با هزار زحمت سر پا نگه داشته‌ای، با خود می‌برد. #الهام_اسدی #اندوهان_خانگی @ofoblivion | ‌‌‏——— در باب فراموشی
10 نوامبر, 02:38

‏رنج را دوست ندارم ولی احساس رنج، محکی است برای انسانیت. آن‌وقت که انسان هیچ رنجی احساس نکند، جا دارد که در انسانیت خود شک کند. | شاهرخ مسکوب ـ در حال و هوای جوانی @ofoblivion | ‌‌‏——— در باب فراموشی
07 نوامبر, 05:56

‏رنج را دوست ندارم ولی احساس رنج، محکی است برای انسانیت. ‏آن وقت که انسان هیچ رنجی احساس نکند، جا دارد که در انسانیت خود شک کند. | شاهرخ مسکوب ـ در حال و هوای جوانی @ofoblivion | ‌‌‏——— در باب فراموشی
07 نوامبر, 05:56
07 نوامبر, ~05:56

نمی‌دانم چرا اما هنوز هم در بسیاری از صبح‌های بارانی و‌ مه‌آلود، یادِ «صبحانه در تیفانی» می‌افتم. راستش‌را بخواهید هر کدام از ما نیاز داریم در یک صبحِ باران‌خورده و خیس، میان اشک و طغیان، حقیقت‌هایی را درباره‌ی خودمان، بشنویم. بی‌هیچ انتظاری برای پاسخ! . @ofoblivion | ــــــــــ در باب فراموشی
06 نوامبر, 01:24

برخاستم و پنجره را بر باریدن باران بازگذاشتم، شاید این همان شفایی است که بسیار دیر اما رسیده است... باران همیشه جوری می‌آید که انگار آمده تا غیاب طولانی‌اش را با همین صدای چکیده‌شدن بر لبه‌ی بام و بوی خاک نم‌خورده و سردی سَبُک و دلپذیرش جبران کند؛ چنان‌که گویی آمده است تا التیام بی‌قراری‌ات باشد بعد از روزها سکوت و انتظار و سرگردانی. #الهام_اسدی @ofoblivion | ‌‌‏——— در باب فراموشی
02 نوامبر, 19:29

ما آن‌قدر غمگین نیستیم تا دنیا به جای بهتری تبدیل شود. | به نقل از الیاس کانتی
26 اکتبر, 17:16
31 اکتبر, ~15:38

ما آن‌قدر غمگین نیستیم تا دنیا به جای بهتری تبدیل شود. | به نقل از الیاس کانتی
26 اکتبر, 17:09
26 اکتبر, ~17:09

‏خدای عشق روزی خسته از فضیلت خویش گفت: "بیا چیزی شریرانه را بیازماییم!" - و اینک بنگرید، سرچشمه‌ای نو در شر! از ملال و فضیلت! ‏| نیچه | یادداشت‌های منتشرنشده | ترجمه‌یِ حسین مکّی‌زاده تفتی @ofoblivion | ‌‌‏——— در باب فراموشی
25 اکتبر, 16:47

سلام به همگی 🌱 دوستان، من دنبال کتاب «مجموعه سؤالات آزمون سراسری کارشناسی ارشد مرمت و احیای بناها و بافت‌های تاریخی ۲» هستم. اگر کسی این کتاب رو داره و دیگه بهش نیاز نداره، خوشحال می‌شم ازش بخرم؛ حتی اگر دست‌دوم باشه. ممنون می‌شم اگر خودتون این کتاب رو دارید یا کسی رو می‌شناسید که ممکنه داشته باشه، بهم خبر بدید. 🙏🏻 @elhamtarin09
19 اکتبر, 12:21
20 اکتبر, ~08:30

‏ناگهان متعجب شدم، «زنی» که سال پیش بودم، کجاست؟ یا آن که دو سال پیش بودم؟ و در فکر آن «زن» منِ اکنون چگونه آدمی هستم؟ | سیلو
‏ناگهان متعجب شدم، «زنی» که سال پیش بودم، کجاست؟ یا آن که دو سال پیش بودم؟ و در فکر آن «زن» منِ اکنون چگونه آدمی هستم؟ | سیلویا پلات @ofoblivion | ‌‌‏——— در باب فراموشی
14 اکتبر, 16:54

[به تو که رنجت را به تنهایی به دوش می‌کشی تا بارِ شانه‌های ما نشود...] ما نقاط عمیق و شخصیِ رنجمان را هرگز به تمامی با کسی در میان نمی‌گذاریم؛ تنها تکه‌ای را به تماشا می‌گذاریم که با آن، برای ساعتی بیشتر، توانِ دوام آوردن داشته باشیم. شاید گمان کنیم ترس از قضاوت است، امّا ریشه در جایی عمیق‌تر دارد. حقیقت این است که خودمان نیز تابِ بازخوانیِ آن بخش‌های تاریک را نداریم؛ تنها آن ذره را به اشتراک می‌گذاریم که پیش‌تر از طوفان جان سالم به در برده، قالب یافته و برایش زبان پیدا کرده‌ایم. امّا آن تکه‌های خام، آن شکستگی‌های بی‌مرز و لجام‌گسیخته، هنوز در تاریکیِ درون دست‌و‌پا می‌زنند؛ چیزی که هنوز شکل نیافته را نمی‌توان به کلام درآورد؛ فقط می‌توان به دوش کشید و با خود برد. این سکوت، نوعی محافظت است؛ هم از حریمِ جانِ خودمان و هم از تاب‌آوریِ دیگران. می‌دانیم که جانِ آدم‌ها وسعتِ بیکران ندارد و ظرفیتِ شنیدنِ رنج، اندازه‌ای دارد. از این رو، تنها به همان اندازه‌ای از زخم پرده برمی‌داریم که دیگری بتواند پیش از شکستن، در آغوش بگیرد. #الهام_اسدی @ofoblivion | ‌‌‏——— در باب فراموشی
08 اکتبر, 18:25

نامه‌هایت چون‌ مرهمی بر قلب از راه می‌رسند. من واقعاً فکر می‌کنم باید کاری را بکنم که هیچوقت نکرده‌ام؛ سعی کنم نگشهان دارم. من هیچ‌وقت در تمام عمرم یک نامه را هم‌ نگه نداشته‌ام. اما صمیمیت عاشقانه باید حفظ شود. آدم‌های زیادی پیدا نمی‌شوند که احساساتی برای ابراز کردن داشته باشند؛ دستِ کم احساس دلبستگی یا همدردی. و اگر آن‌هایی که احساسی دارند بروزش ندهند، جهان خیلی بیشتر به چیزی مثل ماه خاموش شبیه میشد. | ویرجینیا وولف | نامه به ویولت دیکنسون
30 سپتامبر, 15:45

بهترین فیلم و بهترین کتابی که در این شش ماه دیدید و خوندید کدوم‌ها بودن؟ @elhamtarin09
29 سپتامبر, 17:45
30 سپتامبر, ~11:57