در بابِ فراموشی

من از اینکه کسی در کلامش، حتی به شوخی یا مزاح، برگردد و بگوید: «برو» بسیار می‌ترسم. راستش را بخواهید، هیچ‌چیز نفاق‌انگیزتر، ناراست‌تر و جدایی‌آورتر از این جمله نیست؛ چه تلخ‌تر از آنچه دل آدم را فرو می‌ریزد؟ شما را نمی‌دانم، اما من به خوبی می‌دانم: زن‌هایی که می‌روند، هیچ‌گاه باز نمی‌گردند. شاید لحظه‌ای کوتاه بازگردند، اما هیچ‌گاه همان‌طورکه بودند باز نمی‌گردند. زن‌ها‌ وقتی می‌روند چیزی در خاطر‌شان می‌شکند؛ چیزی در سکوت‌شان همیشه باقی است، چیزی در چشم‌هایشان خاموش می‌شود، و چیزی در بودشان برای همیشه تغییر می‌کند. و آن‌کس «برو» را بر زبان می‌آورد، حتی اگر با لبخند گفته باشد، بی‌خبر از عمق این واژه، خطی ناپیدا میان ما و آینده می‌کشد. برای من، «برو» آغاز فاصله‌ای است که شاید هیچ‌گاه پر نشود؛ از این نوع فاصله می‌ترسم، از خلأیی که با یک کلمه ساخته می‌شود و هیچ آغوشی نمی‌تواند آن را پر کند. ــ الهام اسدی #اشکال_یک_زن_در_من | در باب فراموشی