دیالکتیک علمی

💢 هوش مصنوعی با یک عکس احتمال بقای مبتلایان به سرطان را پیش‌بینی می‌کند آنچه پژوهشگران را شگفت‌زده کرد، پایداری نسبی نتایج این ابزار در شرایط عکاسی متفاوت بود. به گفتهٔ او، تغییر زاویه صورت، نورپردازی، حالت چهره و حتی آرایش، در مجموع تأثیر محدودی بر براوردهای مدل داشتند. پژوهشگران در آمریکا ابزاری مبتنی بر هوش مصنوعی ساخته‌اند که با تحلیل یک عکس چهره، سن زیستی افراد و احتمال بقای بیماران مبتلا به سرطان را براورد می‌کند.  به‌ گزارش  ایندیپندیت، به نقل از دی‌پی‌ای، متخصصان مجموعهٔ پزشکی مس جنرال بریگام در ایالت ماساچوست ایالات متحده آمریکا، ابزاری مبتنی بر هوش مصنوعی ساخته‌اند که با بیش از ۴۰ میلیون تصویر آموزش دیده است تا شاخص‌های کلیدی سلامت فرد را شناسایی کند. به گفته نویسندگان، براوردهای مربوط به سرطان با داده‌های واقعی بیماران مقایسه شد تا دقت آن‌ها بررسی شود. این فناوری که شرح آن در نشریه علمی لنست دیجیتال هلت (Lancet Digital Health) آمده، بر پایه بررسی نشانه‌های ظاهری مرتبط با «سن زیستی» عمل می‌کند؛ معیاری که برخلاف سن تقویمی، به وضعیت سلامت و عملکرد بدن مربوط است و با سن تقویمی، تفاوت دارد.  هوگو آرتس، استاد دانشگاه هاروارد و مدیر برنامه هوش مصنوعی در مس جنرال بریگام، این پژوهش گامی تازه‌ در استفاده از تصاویر چهره برای ارزیابی سلامت است. به گفته او، تا آنجا که پژوهشگران اطلاع دارند، این نخستین بار است که یک مدل هوش مصنوعی می‌تواند احتمال بقای افراد مبتلا به سرطان را مستقیم از روی یک عکس معمولی براورد کند. پژوهشگران دریافتند که سبک زندگی نیز بر پیری چهره تأثیر می‌گذارد و مصرف زیاد الکل، مصرف مواد مخدر و سیگار کشیدن با بالاتر به‌ نظر رسیدن سن زیستی همراه است. این الگو در مورد سیگار از همه آشکارتر بود و افراد سیگاری مسن‌تر از کسانی به نظر می‌رسیدند که سیگار را ترک کرده بودند. افراد که سیگار را ترک‌ کرده بودند، نیز مسن‌تر از کسانی به نظر می‌رسیدند که هرگز سیگار نکشیده بودند. ریموند مک، دانشیار سرطان‌شناسی پرتویی دانشکده پزشکی هاروارد، می‌گوید آنچه پژوهشگران را شگفت‌زده کرد، پایداری نسبی نتایج این ابزار در شرایط عکاسی متفاوت بود. به گفتهٔ او، تغییر زاویه صورت، نورپردازی، حالت چهره و حتی آرایش، در مجموع تأثیر محدودی بر براوردهای مدل داشتند. او افزود: «هدف ما این است که ارزیابی سلامت بر پایه عکس چهره را کمّی‌تر، باثبات‌تر و در مقیاسی گسترده اجرایی‌تر کنیم تا به تصمیم‌گیری درباره درمان متناسب با هر فرد کمک کند، نه اینکه جایگزین قضاوت پزشک شود.» 🆔@ScientificDialectics