[ وجودیَت ]

فدای سرت اگر بعد از اونهمه اورتینک بازم کوتاه نیومدی و انجامش دادی ولی نتیجه اونیکه میخواست نشد.

آره عزیزم دوستت دارم؛ وگرنه توی این زندگی از هم پاشیده و وطن غریب، دووم نمی‌آوردم.

کاش میشد روی هر آدمی یه دکمه وجود داشت که میشد بزنیش‌ و بشناسیشون.من برای تعامل و شناخت آدمها و پیچیدگیشون زیادی خستم.

خونه به آدماشه.

از زندگی‌میخوام این‌روزها باهام مهربون‌تر باشه و اجازه بده دوباره برگردم بهش و یادش بگیرم.

نوشته :”به راهم ادامه دادم و نگذاشتم اشکم جاری شود بدنم را مجبور کردم بیحس شود، چون اگر بیحس نمیشدم، همه چیز را حس میکردم و اگر همه چیز را حس میکردم، متلاشی میشدم.”

باورم نمیشه هنوزم که هنوزه مرور خاطرات گذشته عذابم میده.

حیفه آدم تمام عمرش رو صرفِ تحمل چیزی کنه که اسمش زندگیه.

گاهی نابلد میشم تو ارتباط با آدم‌ها. مثل کسی‌که مدت زیادی راه نرفته یا حتی زیاد از حد راه رفته و وقتی می‌خواد از جاش بلند بشه، می‌خوره زمین.

براتون صلحی درونی می‌خوام؛ از اون آرامش‌هایی که هیچ اتفاقی به‌راحتی از آدم نمی‌گیره.

دیگران رو ازاد بزار ، چه توی دوست‌داشتنت ، چه توی رها کردنت. خودت رو در آغوش بگیر چون تو ، همه‌ای.

وجود آدم‌های خوب توی زندگیت نجات‌دهندن و تو اینو وقتی میفهمی که تهِ‌سیاه‌چاله‌ی زندگی گیر کرده باشی.

والا ما هم سعی داریم خوشحال باشیم ولی مثل اینکه زندگی‌ پلن دیگه‌ای داره.

کاش اینو رو‌ پیشونیم تتو کنم.

من یاد گرفتم روی کسی که آدم‌ها امروز هستن حساب کنم نه چیزی که در یک آینده‌ی احتمالی ممکنه باشن.

یکی از سخت‌ترین حقیقت‌های زندگی اینه که آدم‌ها می‌تونن دوستت داشته باشن و در عین حال بهت آسیب بزنن. دوست داشتن، به‌تنهایی تضمین‌کننده‌ی رابطه‌ی امن نیست. آگاهی، مسئولیت‌پذیری، ظرفیت همدلی و توانایی کنترل رفتار، چیزهایی هستن که عشق رو از یک احساس، به یک رفتار قابل اعتماد تبدیل می‌کنن.

-حالت خوبه ؟ +نسبتا خوب مدل ایرانی داخل کشور. فرو پاشیده و در افت و خیز و به ستوه آمده ، با رگه‌هایی از تلاش برای بقا