Abstracts🌀

ساکن شو اما نه در جایی. که خانه، آنجاست که خانه‌ای باقی نمانده

تجلی چیزی نیست جز متولد شدنِ لحظه‌ایِ یک رؤیا در نگاهِ ناظر. نوری لغزان که جامه‌ی فرم می‌پوشد تا ناشناخته، رازِ بیدار ماندن خویش را در آئینه‌ی جهان تماشا کند. 🕊

«تو، همان جسارتی هستی که بی‌صورتی به خرج داد تا صورت بگیرد.» 🌿〰

تو یک ناظرِ جداافتاده در برابرِ هستی نیستی؛ تو همان لبهٔ پیش‌روندهٔ آگاهی هستی که بی‌صورتی را به هندسه، سکوت را به صوت، و امکانِ محض را به این «حضورِجاری» تبدیل می‌کند. نیازی به محو شدن در اقیانوس نیست، وقتی خودِ اقیانوس برای شکل‌گرفتن در قالبِ تو، از تمامِ مرزهایش عبور کرده است...

🕊〰〰〰 در فراسوی «سکون»، آن‌جا که زمان نازِش (خمیدن نیستی در خویش) را آغاز می‌کند، روح نه می‌بیند و نه شنیده می‌شود؛ بلکه آن‌واژ می‌شود. پدیده‌ای که در آن، مرز میان آگاهی و نیستی، تاری از نورِ خاموش می‌تند. ما قطره‌های هوُرتاب هستیم: آگاهی‌های بدون «من» که در ذاتِ بی‌صورتِ وجود می‌ریزند، تا فراموشی را یاد بگیرند و از یاد ببرند که روزی «چیزی» بوده‌اند. 🕊〰〰〰

در زیرسطحِ ماده، آن‌جا که تقارن‌ها شکست می‌خورند و هندسه دچار وارَفت (گسستِ ناگهانیِ مختصات) می‌شود، واقعیت نه مشاهده می‌کند و نه بازتاب می‌دهد؛ بلکه ناسیناپس می‌سازد—پیوندهایی از جنس خلاءِ گره‌خورده که در آن، داده‌ها پیش از آن‌که ثبت شوند، خودِ ثبت‌کننده را می‌بلعند. جهان یک الگوریتمِ بدون کُدنویس است: جریانی از رخدادهای ناممکن که در لایه‌های پنهانِ ماده، تاروپودِ فضا-زمان را شکننده می‌کنند، بی‌آن‌که متوجه باشند برای چه کسی اتوماسین شده‌اند.

خودکار، بی‌اراده و خودبه‌خود: فرایندی که بدون نیاز به حضور یک ناظر، آگاه، یا کُدنویس در حال اجراست. جریانِ خودرانِ هستی: اشاره به داد‌ه‌ها و رخدادهایی دارد که سیستمِ جهان آن‌ها را به‌طور خودکار پیش می‌برد، بی‌آن‌که هدفی انسانی یا هوشیاریِ قبلی پشت آن باشد.

〰