Abstracts🌀

بی‌عیب‌ونقصی را به اخلاق تبدیل نکن.

بی‌عیب‌ونقصی یعنی هدر ندادن انرژی.

عمل را به عادت تبدیل نکن.

اگر آن عمل مکانیکی شود، دیگر بی‌عیب‌ونقص نیست. هر عمل باید زنده باشد، نه صرفاً تکرار.

قصد را با ارادهٔ شخصی اشتباه نگیر.

تو فقط شرایط را فراهم می‌کنی؛ قصد چیزی نیست که مالکش شوی.

در انتظار جابه‌جایی پیوندگاه نباش.

وقتی انسان منتظر نتیجه است، هنوز اهمیت شخصی‌اش فعال است.

«بی‌عیب‌ونقص عمل کن، نه برای رسیدن به چیزی، نه برای دستیابی به قصد، و نه برای تبدیل شدن به ... . بی‌عیب‌ونقص عمل کن، زیرا این تنها شیوه‌ای است که در آن انرژی هدر نمی‌رود. باقیِ راه، خود گشوده می‌شود.» 🍁

آنچه دیده می‌شود، تنها تجلی است؛ آنچه تجلی را ممکن می‌کند، هرگز دیده نمی‌شود. پدیدارها آشکار می‌شوند؛ اما آنچه پدیدار شدن را ممکن می‌کند، همواره پنهان می‌ماند. هرچه نگاه ژرف‌تر می‌شود، اشیا کم‌رنگ‌تر و رابطه‌ها آشکارتر می‌شوند. آنچه «جهان» می‌نامیم، مجموعه‌ای از چیزها نیست؛ ظهورِ پیوستهٔ جریانی است که تنها ردّ آن را می‌توان دریافت. ✨

وقتی جنگجو به صبر دست می‌یابد، وارد مسیر اراده می‌شود. او می‌آموزد چگونه صبر کند. ... به باور من، جنگجو بی‌هیچ شتابی می‌آموزد، زیرا می‌داند که یادگیری در زمان مناسب، به اراده‌اش پاسخ خواهد داد. روزی فرا می‌رسد که قادر خواهد بود کاری را انجام دهد که در شرایط عادی کاملاً ناممکن به نظر می‌رسد. حتی ممکن است خود از عظمت آنچه انجام داده آگاه نباشد. اما هنگامی که انجام دادنِ کارهای ناممکن برایش عادی می‌شود، یا رویدادهای ناممکن برایش رخ می‌دهند، درمی‌یابد که نیرویی در او در حال شکل‌گیری است؛ نیرویی که با پیشروی در راه دانش، از ژرفای وجودش برمی‌خیزد. در آغاز، این نیرو همچون خارشی در ناحیه شکم یا گرمایی آرام‌ناشدنی احساس می‌شود. سپس به دردی عمیق و اندوهی عظیم بدل می‌شود. گاهی این درد و رنج آن‌قدر شدید است که جنگجو ماه‌ها دچار تشنج می‌شود؛ و هرچه این تشنج‌ها شدیدتر باشند، بهتر است. نیروی راستین همواره با رنجی بزرگ همراه است. وقتی تشنج‌ها پایان می‌یابند، جنگجو درمی‌یابد که احساسی تازه نسبت به جهان پیدا کرده است. او درمی‌یابد که می‌تواند هر آنچه را بخواهد، با احساسی که از ژرفای بدنش، از نقطه‌ای اندکی بالا یا پایین ناف، سرچشمه می‌گیرد، لمس کند. آن احساس، «اراده» است. و هنگامی که انسان بتواند با آن احساس جهان را لمس کند، می‌توان به‌درستی گفت که او یک شمن است و به اراده دست یافته است. (کارلوس کاستاندا ـ واقعیتی جداگانه)

«جوینده همان جُسته است.»

کسی که در جستجوست، خودش همان چیزی است که در پی آن می‌گردد.

🕊