uz
Feedback

Firibgarlarga uchmang! Telemetrio bunday kanallarni topadi va belgilaydi 👉 Belgini ko‘rmoqchi bo‘lsangiz, obuna bo‘ling

Abstracts

Abstracts

Kanalga Telegram’da o‘tish

منشأ تفکر ما ادراک قلبی ماست 🤍 INFINITY REALM... RAYS from NOTHING...

Ko'proq ko'rsatish
1 750
Obunachilar
+124 soatlar
+237 kun
-9830 kun
Postlar arxiv
1-1. Desert Moon - Wake Up (Original mix).mp320.47 MB
20 Noy, 02:00

+1
2_5467614657684442867.flac24.50 MB
19 Noy, 00:56

لحظه‌ای که تعریف فرو می‌ریزد هرگاه چیزی تعریف می‌شود، مرزی پیرامون آن کشیده می‌شود. اما مرز، فقط چیزی را جدا نمی‌کند، هم‌زمان
لحظه‌ای که تعریف فرو می‌ریزد
هرگاه چیزی تعریف می‌شود، مرزی پیرامون آن کشیده می‌شود. اما مرز، فقط چیزی را جدا نمی‌کند، هم‌زمان تعیین می‌کند چه چیزی بیرون از تعریف باقی بماند. شاید ناتوانی در تعریف کردن، همیشه نشانه ناآگاهی نباشد، گاهی نشانه آن است که خودِ ابزار شناخت، دیگر تناسبی با آنچه روبه‌رویش قرار گرفته ندارد.
18 Noy, 23:49

sticker.webp0.11 KB
18 Noy, 23:49

بدون نتیجه نه به وحدت رسیدم، نه از کثرت گریختم. این دو، نام‌هایی بودند که ذهن بر دو سوی یک شکاف گذاشته بود. شکافی که فقط در ت
بدون نتیجه
نه به وحدت رسیدم، نه از کثرت گریختم. این دو، نام‌هایی بودند که ذهن بر دو سوی یک شکاف گذاشته بود. شکافی که فقط در توصیف وجود داشت
🕊
18 Noy, 23:48

آنچه دیروز وجود نداشت، امروز پدیدار می‌شود. بی‌آنکه چیزی به هستی افزوده شده باشد. با جابه‌جاییِ پیوندگاه، امر ناممکن ممکن نمی
آنچه دیروز وجود نداشت، امروز پدیدار می‌شود. بی‌آنکه چیزی به هستی افزوده شده باشد.
با جابه‌جاییِ پیوندگاه، امر ناممکن ممکن نمی‌شود، مرزِ امکان تغییر می‌کند.
〰
18 Noy, 23:48

قدرت سکوت «اهمیت شخصی یکی از نیروهایی است که انسان را در محدودهٔ خودپنداره‌اش محبوس می‌کند.» اهمیت شخصی وابستگی به تصویری است
قدرت سکوت «اهمیت شخصی یکی از نیروهایی است که انسان را در محدودهٔ خودپنداره‌اش محبوس می‌کند.»
اهمیت شخصی وابستگی به تصویری است که از خود ساخته ایم. نیاز به تأیید شدن برتر بودن دفاع از خود و جدی گرفتن قضاوت دیگران تا وقتی این تصویر را حفظ میکنیم بخش بزرگی از انرژی مان صرف محافظت از من می شود و ادراکمان در محدوده آن باقی میماند.
کاستن از اهمیت شخصی به معنای بی ارزش دانستن خود نیست. بلکه رها شدن از نیاز دائمی به اثبات خویشتن است.
18 Noy, 23:48

آن‌که در ابدیت به سر می‌برد، از زمان خویش پاسداری می‌کند. دون‌خوان می‌گفت یکی از تفاوت‌های اصلی جادوگر با انسان معمولی این است که انسان معمولی چنان زندگی می‌کند که گویی جاودانه است. او زمان خود را چنان هدر می‌دهد که انگار زمان منبعی بی‌پایان در اختیار اوست. اما جادوگر می‌داند که زمان حضورش بر این زمین محدود است. ازاین‌رو، هر لحظه از زندگی خود را به شکلی مؤثر به کار می‌گیرد. جادوگر با نیرو در ارتباط است. نیرو از روح می‌آید و روح در ابدیت به سر می‌برد. ازاین‌رو، جادوگر نیز در ابدیت به سر می‌برد. این ابدیت است که به جادوگر یادآوری می‌کند قدرتمند است، اما برای به‌فعلیت‌رساندن تمام آنچه روح به او نشان می‌دهد، زمان بسیار اندکی در اختیار دارد. برای بی‌پروایی و حماقت نیز اصلاً زمانی باقی نمانده است. جادوگر خود را با روزمرگی و پوچی آن مشغول نمی‌کند؛ زیرا ابدیت اجازه نمی‌دهد او همچون موجودی نادان که خود را جاودانه می‌پندارد، زندگی‌ای تهی داشته باشد. به همین دلیل است که جادوگر سرشار از زندگی است. او با تمام قلبش زندگی می‌کند. جادوگر می‌بیند؛ ازاین‌رو، هرگز خود و زمانش را صرف امور پیش‌پاافتاده نمی‌کند. او آنچه را ابدیت به او فرمان می‌دهد انجام می‌دهد و زندگی را از فاصله‌ای به وسعت خود کیهان می‌نگرد. او می‌بیند و می‌داند که زمانش بسیار اندک است و برای حماقت، هیچ زمانی وجود ندارد. این همان چیزی است که روح به جادوگر می‌گوید.
«متنی منسوب به کارلوس کاستاندا»
18 Noy, 23:48

زمان، توهمِ ناشی از سفتیِ پیوندگاه روی تثبیتِ یک فرکانسِ محدود است. 🪶.......
زمان، توهمِ ناشی از سفتیِ پیوندگاه روی تثبیتِ یک فرکانسِ محدود است. 🪶.......
18 Noy, 23:48

تقویت روح، تنها چیزی است که واقعاً ارزش زندگی کردن را دارد. عدم تلاش برای تقویت روح، به معنای تمایل به مرگ است، و تمایل به مر
تقویت روح، تنها چیزی است که واقعاً ارزش زندگی کردن را دارد. عدم تلاش برای تقویت روح، به معنای تمایل به مرگ است، و تمایل به مرگ، به معنای عدم تمایل به هیچ چیز است، زیرا هر یک از ما در نهایت، فارغ از هر چیز، به سمت مرگ پیش می‌رویم.
🕊
18 Noy, 23:48

🎼🎶🎵🎼🎶🎵
18 Noy, 23:48

دگرگون‌گراییِ ذاتی(سیالیتِ دست‌نخورده) جهان، واقعیتِ ملموس و مستقلی در پشتِ پرده ندارد که منتظرِ کالبدشکافیِ نگاهِ ما باشد. ج
دگرگون‌گراییِ ذاتی(سیالیتِ دست‌نخورده)
جهان، واقعیتِ ملموس و مستقلی در پشتِ پرده ندارد که منتظرِ کالبدشکافیِ نگاهِ ما باشد. جهان، خودِ رقصِ مواجهه است. به محض آنکه عزمِ تماشا می‌کنی، آنچه تماشا می‌شود همان عزمِ توست که لباسِ "ماده" یا "معنا" به تن کرده. از این رو، نگاه کردن به جهان، کشفِ یک راز نیست؛ بلکه دست‌کاریِ آنیِ بومِ بی‌کرانگی است. هیچ‌چیز ثابت نمی‌ماند تا سنجیده شود، زیرا دستگاهِ سنجش و شیءِ سنجیده شده، یک نبضِ واحدند.
آنچه تو "جهان" می‌نامی، تنها نقطه‌ای است که انرژی‌های بی‌کران در آن با آگاهیِ تو برخورد می‌کنند. «آتش درون»
ـ،ـ⚜ـ،ـ
18 Noy, 23:48

رنج زمانی پایان می‌یابد که نه «من» سعی در نابودیِ خود داشته باشد و نه «ناظر» بخواهد به معراج برود. بلکه این فروپاشیِ ساده اتف
رنج زمانی پایان می‌یابد که نه «من» سعی در نابودیِ خود داشته باشد و نه «ناظر» بخواهد به معراج برود. بلکه این فروپاشیِ ساده اتفاق بیفتد که هیچ‌کس در خانه نیست، و خانه خودِ تمامِ مسیر است. 🌿〰
18 Noy, 23:48

کرانه‌ی فعال بی‌کرانگی ​«مرگ تنها حقیقتِ مسلّمی است که بر شانه چپ هر سالک ایستاده. او دشمن تو نیست، بلکه بزرگ‌ترین استاد توست
کرانه‌ی فعال بی‌کرانگی
​«مرگ تنها حقیقتِ مسلّمی است که بر شانه چپ هر سالک ایستاده. او دشمن تو نیست، بلکه بزرگ‌ترین استاد توست. وقتی لمس مرگ را بر دوشت حس کنی، تمام چیزهای کوچک، کینه‌ها و دل‌بستگی‌های ناچیزی که جانت را فرسوده‌اند، دود می‌شوند و به هوا می‌روند. در برابر بی‌کرانگی مرگ، تنها یک چیز باقی می‌ماند: عمل کردن با تمام وجود، بی‌هیچ چشم‌داشت و بی‌هیچ هراسی.»
18 Noy, 23:48

“Both the ‘world’ and the ‘observer’ emerge from the same mode of organizing perception.” "جهان" و "ناظر" هر دو محصول یک شیوه
“Both the ‘world’ and the ‘observer’ emerge from the same mode of organizing perception.” "جهان" و "ناظر" هر دو محصول یک شیوه‌ی سازمان‌یافتن ادراک‌اند. 〰〰
مشاهده گر و جهان همزمان در یک آرایش ادراکی پدیدار می شوند. ٫٫چه چیزی باعث میشود این آرایش خاص از ادراک به صورت "من" و "جهان" ظاهر شود؟ تثبیت، عادت، توصیف، فهرست درونی، گفت‌وگوی درونی.

18 Noy, 23:48

سازهٔ خود-ارجاعی (تولیدِ توهمِ صاحب‌خانه) ذاتِ بی‌کرانگی، سیال و بی‌شکل است. اما مکانیزمِ توصیف، مانند انجمادی سریع، آبِ روان
سازهٔ خود-ارجاعی (تولیدِ توهمِ صاحب‌خانه)
ذاتِ بی‌کرانگی، سیال و بی‌شکل است. اما مکانیزمِ توصیف، مانند انجمادی سریع، آبِ روان را به قالب‌های یخیِ مفهوم می‌برد. حتی تلاشِ عرفانی برای رسیدن به «شاهدِ خاموش» یا «ناظرِ محض»، آخرین ایستگاهِ همین بازسازیِ هویت است. «ناظر» چیزی نیست جز آخرین سنگرِ ذهن برای نگه داشتنِ کنترل؛ نسیمی که می‌خواهد خود را قفس کند تا بگوید «من هوا هستم». حقیقت این است که درامِ بیننده و دیده شده، هر دو در یک صحنه و از یک پارچه بافته شده‌اند.
🕊〰
18 Noy, 23:48

📘 آتش درون «ما موجوداتی درخشان و بی‌کرانیم، اما خود را در قفسی از توهم به نام "توصیف جهان" زندانی کرده‌ایم. ما آن‌قدر به خود
📘 آتش درون
«ما موجوداتی درخشان و بی‌کرانیم، اما خود را در قفسی از توهم به نام "توصیف جهان" زندانی کرده‌ایم. ما آن‌قدر به خود و خواسته‌های کوچکمان اهمیت داده‌ایم که فراموش کرده‌ایم پیوندگاه آگاهی‌مان می‌تواند تمام هستی را لمس کند. سالک کسی است که پیوندگاه خود را حرکت می‌دهد؛ او درمی‌یابد که مرزی میان او و بی‌کرانگی وجود ندارد، جز آن دیوار کوتاهی که ذهنِ خودخواهش بنا کرده است.»
18 Noy, 23:48

مرگِ کشف بزرگ‌ترین مانعِ دیدن، دیده‌ی قبلی است. مطمئن‌ترین راه برای کور شدن در برابرِ یک واقعیت، این است که باور کنی قبلاً آن
مرگِ کشف بزرگ‌ترین مانعِ دیدن، دیده‌ی قبلی است. مطمئن‌ترین راه برای کور شدن در برابرِ یک واقعیت، این است که باور کنی قبلاً آن را فهمیده‌ای. ادراک، یک عملِ همیشگی است، نه یک دستاورد. 〰〰
منظور‌ از واقعیت (بدون مداخله‌ی شناخت ذهنی)، همان «بودنِ عریان» یا جریان پیش‌از تفسیر است.
18 Noy, 23:48

ما پدیده را فقط نمی‌بینیم آن را از میان تمام دفعاتی که دیده‌ایم عبور می‌دهیم 〰
ما پدیده را فقط نمی‌بینیم آن را از میان تمام دفعاتی که دیده‌ایم عبور می‌دهیم 〰
18 Noy, 23:48

رسیدن، زمانی معنا دارد که تویی باشد و مقصدی. وقتی تماشاچی و تماشا( ناظر و منظور ) یکی شوند، سفر پایان می‌یابد. در این نقطه، د
رسیدن، زمانی معنا دارد که تویی باشد و مقصدی. وقتی تماشاچی و تماشا( ناظر و منظور ) یکی شوند، سفر پایان می‌یابد. در این نقطه، دیگر کسی نیست که چیزی را ببیند، بلکه دیدن خودش زنده می‌شود.
دیدن، یعنی آن شخص محو شود و تنها جریان داشتن باقی بماند...
🫆
18 Noy, 23:48