The Catcher in the Rye
تبلیغات ندارم. کانالهای آرشیو: @caulfild2 @caulv
Show more📈 Analytical overview of Telegram channel The Catcher in the Rye
Channel The Catcher in the Rye (@caulfild) in the Farsi language segment is an active participant. Currently, the community unites 34 078 subscribers, ranking 771 in the Art & Design category and 10 436 in the Iran region.
📊 Audience metrics and dynamics
Since its creation on невідомо, the project has demonstrated rapid growth, gathering an audience of 34 078 subscribers.
According to the latest data from 20 November, 2026, the channel demonstrates stable activity. Although there has been a change in the number of participants by 597 over the last 30 days and by 15 over the last 24 hours, overall reach remains high.
- Verification status: Not verified
- Engagement rate (ER): The average audience engagement rate is 31.98%. Within the first 24 hours after publication, content typically collects 15.54% reactions from the total number of subscribers.
- Post reach: On average, each post receives 10 899 views. Within the first day, a publication typically gains 5 294 views.
- Reactions and interaction: The audience actively supports content: the average number of reactions per post is 0.
- Thematic interests: Content is focused on key topics such as غار, اسپارت, وقت, ترجمه, ژانوس.
📝 Description and content policy
The author describes the resource as a platform for expressing subjective opinions:
“تبلیغات ندارم.
کانالهای آرشیو:
@caulfild2
@caulv”
Thanks to the high frequency of updates (latest data received on 21 November, 2026), the channel maintains relevance and a high level of publication reach. Analytics show that the audience actively interacts with content, making it an important point of influence in the Art & Design category.
گراف [همین نقاش] در زندگی اجتماعی فردی بدنام و خشن بود و بارها به جرم همسرآزاری، روابط نامشروع، توهین و ضربوشتم شهروندان (از جمله حملهای در ۱۵۱۸ که به معلولیت دائمی قربانی انجامید) زندانی یا فراری شد. علاوه بر فعالیتش بهعنوان طراح، سربازی مزدور بود که در لشکرکشیهای نظامی در ایتالیا و فرانسه شرکت داشت. بسیاری از طراحیهای او بر پایهی همین تجربهها شکل گرفتهاند و زندگی سربازان و فرازوفرودهای جنگ را روایت میکنند. گراف برخلاف تصویر متداولی که از هنرمندان رنسانس داریم، صرفاً یک هنرمند منزوی و اهل کارگاه نبود. او با سربازان مزدور، میخانهها، خشونت خیابانی، روابط جنسی، زندگی نظامی و حواشی اجتماعی زمان خودش سروکار داشت. در این طراحی، سربازی و زنی در حال جداشدن از یکدیگر دیده میشوند. در حالی که زن ردای او را محکم در دست گرفته، شمشیری که در دست چپ سرباز است با شکم برآمدهی زن تماس مییابد و باری اروتیک به طراحی میبخشد.The Farewell, 1513-5. by Urs Graf
...قوهی تخیل من ته کشیده بود. به محض اینکه متوجه شد بقیه هم کم آوردهاند، ما را در اتاق نشیمن دور هم جمع کرد و گفت: «از خودتان خجالت نمیکشید؟ اگر یک دوجین بچه را به اینجا میآوردم و به آنها میگفتم که اینجا خانهی جدیدشان است، میدیدید که تخیلشان چطور شکوفا میشد؛ بازیهایشان تبدیل به بازیهایی واقعی میشد. نمیتوانید مثل آنها باشید؟» پُل با دلخوری گفت: «گفتنش راحت است. اما ما بچه نیستیم. آنها ذاتاً میل به بازیکردن دارند، اما این کار برای ما باید با زور و اجبار باشد.» کارگردان پاسخ داد: «البته، اگر نخواهید یا نتوانید جرقهای در درون خود روشن کنید، من دیگر حرفی برای گفتن ندارم. هر انسانی که به معنای واقعی هنرمند است، میل دارد در درونِ خویش زندگیِ دیگری بیافریند؛ زندگیای عمیقتر و جذابتر از آنچه در واقعیت پیرامونش را فرا گرفته است.»An actor prepares, 1936. by Konstantin Stanislavski
جادوی یکم: زن دریانوردی دامنی پر داشت از دانه و میلمباند و میلمباند و میلمباند... به او گفتم: «به من!» پتیاره جیغی زد که، «گمشو، زالِ جادوگر!» من اما، نیک میدانم که شویاش ناخدای کشتیِ «ببر» است و رو سوی حَلَب کرده است. و همچون موش بیدُم، بر سر غربال خواهم تاخت و خواهم ساخت کارش را و خواهم ساخت، خواهم ساخت. [...] بر هر بندری کهایشان وَزا باشند، به هر پیچ و خمی بر نقشهی دریانوردان آشنا باشند. چنان جانی ازو گیرم که افتد بیتوان و تاب، و ننشیند به زیر خیمهگاهِ پلکهایش خواب شبان، روزان به نفرین زیست خواهد، خسته و نالان، شبانی هفت، نُهنُه بار نزار و زار و کشتی گرچه بازیچه است در سرپنجهی خیزاب فرورفتن نداند در دل غرقاب...A Witch Sailing to Aleppo in a Sieve, 1807. by Charles Turner (after John James Halls)
در سال ۱۶۳۷، کشیشی به نام «دیگو د کورتادا» رسماً مردی به نام «ماتئو» (که به نام «مانوئل موریلو» نیز شناخته میشد) را نزد مقامات محلی متهم کرد. کورتادا اظهار داشت از آنجا که هیچ دادگاه تفتیش عقاید مقدسی در آن استان وجود نداشت، او این موضوع را «برای آرامش وجدان خود» به کاپیتان و قاضیالقضات ارجاع داده است. بر اساس این شکوائیه (اعلام جرم)، ماتئو متهم بود به اینکه جادوگر است، با شیطان پیمان بسته، از طریق «حروف» یا نشانههای جادویی با او ارتباط برقرار میکند و دست به اعمال جادوگرانهای میزند که کورتادا ادعا میکرد شخصاً شاهد آنها بوده است. این کشیش افزود که در سه نوبت به او تذکر داده و نصیحتش کرده، اما ماتئو از پذیرش اصلاح (و توبه) سر باز زده است.A pact with the Devil (Diego de Cortada), 1637.
